کد QR مطلبدریافت صفحه با کد QR

​در سالمرگ «باربارا تاکمن»

مرتضی میرحسینی

اعتماد , 17 دلو 1400 ساعت 17:29

تاکمن پژوهش و نوشتن را از خبرنگاری در مجله نیشن که زمانی از آن پدرش بود -یادگرفت و با تمرین و ممارست، هر دو توانایی را رشد و پرورش داد.


تحصیلات دانشگاهی را به پایان نبرد و مدرک آکادمیک نگرفت و اصلاً چنین دغدغه‌ای نداشت. از این‌رو محافل علمی و دانشگاهی کشورش تا مدت‌ها به او و سبک کارش طعنه می‌زدند و برخی‌ها می‌گفتند که نباید نوشته‌هایش را چندان جدی گرفت. اما کتاب‌هایش هم مستند به منابع موثق، هم بسیار خواندنی و هم پرفروش بودند و نمی‌شد او را جدی نگرفت.
باربارا تاکمن از سال ۱۹۶۲ و بعد از انتشار کتاب «توپ‌های ماه اوت» و بردن جایزه پولیتزر، نویسنده‌ای مشهور بود و خوانندگان بسیاری داشت. خودش می‌گفت دوری از فضای رسمی دانشگاه نجاتم داد، زیرا اگر روی پیشرفت آکادمیک و کسب مدرک تحصیلی متمرکز می‌شدم، مهارتم در نوشتن خفه می‌شد. شاید حرفش درست بود. هرچند بیشتر مورخان بزرگ دوران ما، از فرنان برودل و رابرت پالمر گرفته تا ادوارد تامپسون و اریک هابسبام چهره‌های دانشگاهی بودند و زندگی آکادمیک بر مهارت نویسندگی‌شان تأثیر منفی نداشت، اما تاریخ‌نویسی به سبکی که تاکمن می‌نوشت مستلزم عبور از چارچوب‌ها و نادیده گرفتن بسیاری از قواعد رسمی بود.
او برای روایت گذشته به درون کاخ‌ها و قلعه‌ها، به میان محافل حزبی و سیاسی می‌رفت، آدم‌های جالب هر برهه را پیدا می‌کرد و از آنان - از لباسی که به تن داشتند، جملاتی که به زبان آورده بودند و هدفی که برایش می‌جنگیدند و معنایی که در زندگی جست‌وجو می‌کردند - می‌نوشت. مثل این جملاتش در توصیف تاماس رید، یکی از روسای کنگره آمریکا در اواخر قرن نوزدهم: «سن او که بیشتر شد موهایش رفته‌رفته ریخت و شکمش بزرگ شد و وقتی در خیابان‌های پورتلند راه می‌رفت، در مقایسه با مردم دیگر مانند یک کشتی جنگی بود در میان مشتی کرجی پارویی. ساکت و آرام و خونسرد بود. گویی دیدگانش به درون می‌نگریست و متوجه کسی نبود. سنگین و ملایم و فیل‌وار گام برمی‌داشت. روزی عابری با دیدن او گفت: وقتی در خیابان راه می‌رود چقدر خیابان تنگ به نظر می‌رسد!»
تاکمن پژوهش و نوشتن را از خبرنگاری در مجله نیشن که زمانی از آن پدرش بود -یادگرفت و با تمرین و ممارست، هر دو توانایی را رشد و پرورش داد. در همان سال‌های جوانی گوشه و کنار دنیا را دید، تجربه حضور در جنگ داخلی اسپانیا را پشت سر گذاشت و در جنگ دوم جهانی در اداره اطلاعات جنگ کشورش خدمت کرد. با کتاب‌هایش به چهره‌ای معتبر در تاریخ‌نویسی تبدیل شد و در دهه پایانی عمرش به عضویت آکادمی هنرها و علوم ایالات متحده آمریکا درآمد. سال ۱۹۸۰ با کتاب «آیینه‌ای در دوردست» - که کتاب بسیار پرفروشی هم بود - جایزه کتاب سال کشورش را نیز کسب کرد. کمی بیشتر از ۷۷ سال عمر کرد و سال ۱۹۸۹ در چنین روزی در بیمارستانی در گرین‌ویچ (ایالت کنتیکت) از دنیا رفت.
بیشتر کتاب‌های تاکمن به فارسی هم ترجمه شده‌اند و در بازار کتاب پیدا می‌شوند و از این‌رو نام او برای کتاب‌خوان‌های ایرانی [و افغانستانی] نام ناشناخته‌ای نیست. در «توپ‌های ماه اوت» پشت پرده سیاست در مقطع منتهی به جنگ اول جهانی را روایت می‌کند و با «آیینه‌ای در دوردست» زندگی اروپاییان در قرن چهاردهم - قرن طاعون، قرنی که مردم به قحطی دچار شدند و برخی‌ها از شدت گرسنگی فرزندان‌شان را خوردند - به تصویر می‌کشد. جز این دو کتاب، «سلام اول» (۱۹۸۸) دربارهٔ انقلاب آمریکا، «تاریخ بی‌خردی» (۱۹۸۴) با موضوع حماقت‌های مشهور تاریخ و «برج فرازان» (۱۹۶۶) که روایتی از اروپای پیش از جنگ اول جهانی است، کتاب‌های دیگر ترجمه شده از او هستند.


کد مطلب: 99017

آدرس مطلب :
https://www.payam-aftab.com/fa/news/99017/در-سالمرگ-باربارا-تاکمن

پیام آفتاب
  https://www.payam-aftab.com