تاریخ انتشار :يکشنبه ۲۳ اسد ۱۴۰۱ ساعت ۱۶:۱۳
کد مطلب : 100877
تغییر و تبدیل‌ها و تشکیل و سقوط نظام‌ها در افغانستان خسارات و زیانهای جبران ناپذیری را بر کشور و مردم افغانستان تحمیل نمود و کشور را از مسیر پیشرفت بازداشته و سالها به عقب برگرداند.
زیان‌های جبران ناپذیر سقوط نظام‌های سیاسی در افغانستان
افغانستان تنها کشوری است که در نیم قرن اخیر شاهد ایجاد و سقوط چندین نظام با عناوین مختلف بوده‌است.

این تغییر و تبدیل‌ها و تشکیل و سقوط نظام‌ها در افغانستان خسارات و زیانهای جبران ناپذیری را بر کشور و مردم افغانستان تحمیل نمود و کشور را از مسیر پیشرفت بازداشته و سالها به عقب برگرداند.

در ۲۶ سرطان/تیر ۱۳۵۲ سردار محمدداود در یک کودتا بر حکومت ۴۰ ساله پسر عمویش محمدظاهرشاه پایان داده و نظام جمهوری اعلام نماید. هرچند که کودتای داودخان بدون خونریزی صورت گرفت اما بازهم خسارات زیادی را بر جای گذاشت که کشتن و اخراج تعدادی از افسران با تجربه وزارت دفاع و وزارت داخله، انحلال پارلمان، لغو قانون اساسی، سلب آزادی‌های مدنی و لغو فعالیت احزاب سیاسی و مطبوعات مستقل از جمله خسارات و زیانهایی بود که در نتیجه کودتای سردار داود بر کشور تحمیل شد.

مهم‌ترین و بدترین خسارت کودتای داودخان برهم زدن ثبات و امنیت افغانستان بود. افغانستان تازه داشت کشمکش‌های سیاسی برای کسب قدرت را پشت سر می‌گذاشت و ثبات نسبتاً طولانی خود را تجربه می‌کرد و کشور به سمت قانون مداری، آزادی‌های مدنی و پیشرفت در حرکت بود که کودتای داودخان رخ داد و به ثبات افغانستان نقطه پایان گذاشت و راه راه برای کودتاهای بعدی هموار نمود که در نتیجه خود نیز در اثر کودتای دیگر از قدرت برکنار شده و کشته شد.

کودتای ۷ ثور/اردیبهشت ۱۳۵۷ خلق و پرچم برضد حکومت داودخان و سرنگونی حکومت او خسارت‌های جبران ناپذیری را در افغانستان برجای گذاشت که تا هنوز ادامه دارد و هنوز هم بعد از گذشت ۴۴ سال از زخم چرکین آن خون می‌چکد و مردم را رنج می‌دهد.
در نتیجه کودتای خونین کمونیست‌ها در افغانستان هزاران افسر ارتش و پلیس ملی افغانستان کشته یا از کار برکنار شدند و جای خود را به افراد بی‌تجربه عضو جناح‌های خلق و پرچم دادند که در نتیجه ارتش و پلیس ملی افغانستان به شدت تضعیف گردید.
همچنین هزاران کارمند با تجربه ادارات ملکی نیز که تعلقات حزبی نداشتند از کار برکنار، روانه زندان یا کشته شدند. هزاران استاد دانشگاه، از وظیفه سبکدوش، راهی زندان، شهید یا مجبور به ترک کشور گردیدند.

با آغاز قیام‌های مردمی علیه رژیم کمونیستی و سرکوبگر خلق و پرچم و شروع جنگ‌های داخلی و در نتیجه اشغال نظامی افغانستان توسط نیروهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی سابق تمام زیربناهای اقتصادی افغانستان نیز نابود گردید و جاده‌ها ویران گردیده و کارخانه‌های تولید تعطیل و از فعالیت بازماندند.

با پیروزی جهاد و سرنگونی حکومت داکتر محمد نجیب الله در بهار ۱۳۷۱ شمسی، و روی کار آمدن دولت اسلامی مجاهدین باز این سریال ادامه یافت و متأسفانه در نتیجه تصمیمات نسنجیده و غیرعاقلانه برخی از رهبران جهادی ارتش و پلیس ملی افغانستان منحل اعلام شده و افغانستان به سمت فروپاشی کامل و جنگ‌های خونین میان گروهی در کابل و سایر شهرهای افغانستان پیشرفت و بازهم هزاران کادر تحصیل کرده، استادان دانشگاه، داکتران، انجنیران و افسران کارکشته ارتش و پلیس از کار برکنار شده و افغانستان را ترک گفتند که خسارات انسانی زیادی را بر افغانستان تحمیل نمود. و متأسفانه مجاهدید هم هیچ دستاورد مفیدی نداشت و سر انجام در تاریخ ۵ میزان/مهر ۱۳۷۵ به دست طالبان سقوط نمود.

طالبان نیز نتوانست امنیت و ثبات را در افغانستان ایجاد نماید و سر انجام پس از ۵ سال از تصرف کابل به دست جبهه متحد و نیروهای بین‌المللی از قدرت برکنار شده و بر اساس موافقتنامه بن نظام جمهوری در افغانستان تشکیل گردید.

در ۲۰ سال حاکمیت نظام جمهوری قانون اساسی تدوین و تصویب گردید، انتخابات ریاست جمهوری، پارلمانی و شورای ولایتی برگزار گردید و ارتش و پلیس ملی از نو ایجاد شد و میلیون‌ها دلار صرف ایجاد تشکیل ارتش و پلیس ملی افغانستان گردید.
اداره منظم تشکیل گردید و مکاتب و دانشگاه‌ها رونق گرفت و صدها هزار نفر وارد مکاتب و دانشگاه‌ها گردیدند.

باوجود همه نواقص افغانستان به سمت پیشرفت و توسعه در حرکت بود و امید به جامعه برگشته بود و صدها هزار جوان پسر و دختر با شوق و علاقه فراوان به درس و تحصیل مشغول بودند تا در آینده بتواند برای آینده کشور مفید باشند و به رؤیای خود جامعه عمل بپوشانند. اما یکباره همه چیز فرو ریخت و در اثر توطئه و تبانی نظام جمهوری در ۲۴ اسد/مرداد با فرار اشرف غنی از کابل فرو پاشید و باز هم طالبان کنترل افغانستان را به دست گرفتند.

با به قدرت رسیدن مجدد طالبان موجی از مهاجرت‌ها آغاز شد و هزاران نفر در روزهای آغازین ورود طالبان به کابل توانستند توسط نیروهای خارجی از فرودگاه‌های کال و سایر شهرهای کشور خود را به بیرون از افغانستان برسانند و میلیون‌ها نفر دیگر عازم کشورهای همسایه بخصوص ایران و پاکستان گردیدند.

اداره منظم دولتی ازهم پاشید و ارتش و پلیس ملی که با صرف میلیون‌ها دلار کمک‌های بین‌المللی ساخته شده بود منحل گردید. هزاران دانشجو ترک تحصیل گفته و راهی کشورهای همسایه شدند. اقتصاد کشور فلج گردیده و فقر و بی‌کاری رو به افزایش است و یأس ناامیدی تمام جامعه را فرا گرفته‌است.

با تداوم روند موجود و عدم تشکیل حکومت فراگیر بر اساس رأی مردم و نادیده گرفتن واقعیت چند قومی افغانستان انتظار می‌رود ابعاد فاجعه نیز بیشتر گردد که کنترل آن غیرممکن گردد.
https://payam-aftab.com/vdca0wn6049nwa1.k5k4.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما

0