پایگاه خبری پیام آفتاب - آخرين عناوين سیاسی و امنیتی :: نسخه کامل http://www.payam-aftab.com/fa/political Thu, 22 Aug 2019 09:12:57 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal2/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری پیام آفتاب http://www.payam-aftab.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری پیام آفتاب آزاد است. Thu, 22 Aug 2019 09:12:57 GMT سیاسی و امنیتی 60 افزایش نگرانی ها از کارشکنی های آمریکا در مذاکرات با طالبان http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90671/افزایش-نگرانی-کارشکنی-های-آمریکا-مذاکرات-طالبان روزنامه واشنگتن پست روز دوشنبه نوشت: با نزدیک شدن به اعلام توافق نهایی میان آمریکا و طالبان، مردم افغان نگران کارشکنی و دور زدن آنان توسط آمریکا در این دور از مذاکرات هستند. به گزارش این روزنامه آمریکایی، ماه هاست که مردم افغانستان با اضطراب در انتظارند تا ببینند که آیا مذاکرات بین مقامات ایالات متحده و طالبان سرانجام منجر به صلح پایدار و مسیری محکم برای تقسیم قدرت خواهد شد یا آنها را به سمت عقب و درگیری های دوباره و احتمال تصرف طالبان خواهد برد. این نگرانی ها روز شنبه بیشتر شد؛ زیرا برخی اخبار مبنی بر ارائه توافق صلح توسط زلمی خلیلزاد به رئیس جمهوری آمریکا منتشر شد. در گزارش ارائه شده توسط خلیلزاد آمده است که بر اساس توافق صورت گرفته، آمریکا هزاران سرباز نظامی خود را از افغانستان خارج می کند اما طالبان تا کنون با هیچ تعهدی در مورد آتش بس و آغاز مذاکرات سیاسی با مقامات افغانستان موافقت نکرده است. به دنبال انتشار این اخبار، اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان که در روند مذاکرات میان طالبان و آمریکا نقش و حضور نداشت تا کنون در این مورد موضعگیری نکرده است. صدیق صدیقی سخنگوی وی گفت: اشرف غنی هنوز در مورد تحولات روز جمعه توضیحاتی ارائه نکرده اما دولت وی با مقامات آمریکا برای دستیابی به صلح شرافتمندانه و پایدار همکاری خواهد کرد. صدیقی در یک کنفرانس خبری خاطرنشان کرد که مقامات ایالات متحده به غنی اطمینان داده اند که خروج نیروهای آمریکایی با شروطی صورت خواهد گرفت؛ بدین معنا که تنها در صورتی که طالبان به تعهدات خود عمل کنند، این اتفاق رخ خواهد داد. وی گفت که اگر شورشیان آماده متوقف کردن خشونت و روی آوردن به فعالیت های سیاسی باشند، این می تواند معامله خوبی برای مردم افغانستان باشد. اما تنها ساعتی از سخنان صدیقی نگذشته بود که در عملیات انتحاری در یک مراسم عروسی در کابل بیش از ۶۳ نفر کشته و ۱۸۲ نفر دیگر زخمی شدند. گروه تروریستی داعش مسؤولیت این حمله تروریستی را پذیرفت. ]]> سیاسی و امنیتی Mon, 19 Aug 2019 09:15:21 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90671/افزایش-نگرانی-کارشکنی-های-آمریکا-مذاکرات-طالبان رییس‌جمهور: مسئول اصلی تلفات مردم بی‌دفاع طالبان می‌باشند http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90669/رییس-جمهور-مسئول-اصلی-تلفات-مردم-بی-دفاع-طالبان-می-باشند رییس‌جمهور اشرف غنی می‌گوید که حکومت افغانستان با «جدیت» تمام گروه‌های تروریستی را ریشه‌کن و حامیان‌شان را نیز به گلیم غم می‌نشاند. غنی که امروز (دوشنبه ۲۸ اسد) در مراسم «گرامی‌داشت از صدمین سال‌روز استرداد استقلال کشور» در قصر دارالامان صحبت می‌کرد، افزود: «ما به‌خاطر احترام قایل‌شدن به قربانی‌های حمله‌ی تروریستی کابل، بزرگداشت از صدمین سال‌روز استرداد استقلال کشور را به تعویق انداختیم. دشمن با ریختاندن خون غیرنظامیان، برگزاری این مراسم را به تعویق انداختند، اما ما انتقام این حمله و حملات دیگر را حتما می‌گیریم.» به گفته‌ی او، ملت افغانستان به‌خاطر این حمله به گلیم غم نشسته است. آقای غنی تأکید کرد که انتقام «قتل شهروندان و هر قطره‌ی خون مردم بی‌گناه» از تروریستان گرفته خواهد شد. رییس‌جمهور همچنین در بخشی از صحبت‌هایش حمله‌ در مراسم عروسی در غرب کابل را به گروه طالبان نسبت داد و گفت که طالبان با اعلام دست‌نداشتن در این حمله، نمی‌تواند از بار ملامتی شانه خالی کنند. وی افزود: «طالبان تهداب این چنین کشتار را نهاده‌اند. آنان بارها این چنین حملات ظالمانه، وحشیانه و بی‌رحمانه را در مساجد، مکاتب و اماکن عامه انجام داده‌اند. مسئول اصلی تلفات مردم بی‌دفاع طالبان می‌باشند. این گروه می‌باشد که بستر فعالیت برای گروه‌های تروریستی دیگر را فراهم کرده است.» حوالی ساعت ۱۰:۴۰ دقیقه‌ی دو شب پیش (شنبه، ۲۶ اسد) یک مهاجم انتحاری مواد انفجاری همراهش را در یک مراسم عروسی در «تالار عروسی شهر دبی» در جاده‌ی فیض‌محمد کاتب واقع در حوزه‌ی ششم امنیتی پولیس منفجر کرد. وزارت داخله تلفات این حمله را ۶۴ کشته و ۱۸۲ زخمی اعلام کرده است. قربانیان این حمله همه غیرنظامیان بودند. گروه داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفته است. گروه طالبان پیش از آن با نشر اعلامیه‌ای این حمله را محکوم و هر گونه دست‌داشتن در آن را رد کرده بود. همچنین غنی در این مراسم پاکستان را متهم به حمایت از گروه‌های تروریستی در افغانستان کرده، گفت که در طی چند سال گذشته اکثر فرماندهان گروه طالبان و شماری از گروه‌های تروریستی دیگر در مرزهای جنوبی و شرقی کشور کشته شده‌اند. وd تأکید کرد: «این موضوع این ادعای ما را ثابت می‌کند که آشیانه و منشأ جنگ در آن سوی خط دیورند می‌باشد.» رییس‌جمهوری در مراسم گرامی‌داشت از صدمین سالگرد استرداد استقلال کشور با اشاره به مبارزه علیه فعالیت گروه داعش در افغانستان گفت که تعهد دولت این است که لانه‌های این گروه را در تمامی نقاط کشور نابود کند. وی تأکید کرد که این گروه مورد هیچ گونه ترحمی قرار نخواهد گرفت و مبارزه دولت با جدیت تمام در مقابل فعالیت این گروه ادامه خواهد داشت. غنی از شهروندان کشور خواست که علیه «افکار داعشی» مقابله کنند و از موجودیت این افکار در محیط قریه، ناحیه، کار و اداره‌ی‌شان به هدف مقابله با آن به ارگان‌های امنیتی و کشفی گزارش دهند. وی همچنین تأکید کرد که ارگان‌های امنیتی و کشفی باید برای مقابله با این افکار با جدیت تلاش کنند. در همین حال، رییس‌جمهور از جامعه‌ی جهانی نیز خواست که برای مقابله علیه فعالیت گروه‌های تروریستی امثال طالبان و داعش در کنار مردم افغانستان بایستد. ]]> سیاسی و امنیتی Mon, 19 Aug 2019 09:08:09 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90669/رییس-جمهور-مسئول-اصلی-تلفات-مردم-بی-دفاع-طالبان-می-باشند ترامپ: استخبارات امریکا به حضور استخباراتی در افغانستان ادامه می‌دهد http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90670/ترامپ-استخبارات-امریکا-حضور-استخباراتی-افغانستان-ادامه-می-دهد دونالد ترامپ روز گذشته (یک‌شنبه 27 اسد) از پیش‌رفت در گفت‌وگوهای صلح با طالبان و کاهش نیروهای امریکایی از افغانستان خبر داد و گفت: «شمار سربازان را تا سطح ۱۳ هزار نفر کاهش داده‌ایم و بیش‌تر از آن نیز کاهش خواهیم داد.» او گفت که تصمیم در مورد حضور و عدم حضور نظامی در افغانستان را بعداً می‌گیرد. ترامپ در عین حال تأکید کرد که در صورت عدم حضور نظامی در افغانستان، به حضور استخباراتی خود در این کشور ادامه می‌دهد. رییس جمهور ایالات متحده امریکا دلیل حضور نیروهای استخباراتی‌اش در افغانستان را دفع تهدیدهای بالقوه عنوان کرده است. او در صحبت با خبرنگاران توضیح داد: «دلیل حضور امریکا در افغانستان این است که این کشور به آزمایشگاه دهشت‌افگنان مبدل نشود و ما در این رابطه نظریات و برنامه‌های بسیار خوب داریم» از سوی دیگر، دونالد ترامپ گفت که مذاکرات کشورش با گروه طالبان و نیز حکومت افغانستان پیش‌‌رفت داشته است و در هفته‌های آینده در این مورد گام‌های مهم برداشته خواهد شد.  ]]> سیاسی و امنیتی Mon, 19 Aug 2019 05:08:44 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90670/ترامپ-استخبارات-امریکا-حضور-استخباراتی-افغانستان-ادامه-می-دهد ​ناکامی آمریکا در افغانستان و آینده نامعلوم جنگ و صلح http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90667/ناکامی-آمریکا-افغانستان-آینده-نامعلوم-جنگ-صلح بسیاری از ناظران امور افغانستان بر این باورند که برای دولت آمریکا امضای توافق صلح با طالبان و استفاده از آن به عنوان یک برگ برنده سیاست خارجی در اولویت قرار دارد اما کیفیت این توافق و پیامدهای آن با توجه به در حاشیه قرار گرفتن دولت افغانستان، همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. این در حالی است که اتحادیه اروپا از برگزاری انتخابات در تاریخ مشخص شده آن حمایت می‌کند و دولت انگلیس نیز وعده کمک ۸ میلیون پوندی برای برگزاری انتخابات افغانستان را داده‌است. همچنین در حالی که دولت افغانستان به برگزاری به موقع انتخابات اصرار دارد، طالبان در تازه‌ترین موضع‌گیری خود، پافشاری دولت افغانستان به برگزاری انتخابات را «مخالفت با صلح و عاملی برای افزایش تنش‌ها» قلمداد کرده‌است. ** شکست آمریکا در باتلاق افغانستان و نگرانی از افزایش خشونتها پس از توافق با طالبان آمریکا که خود از عاملان اصلی پیدایش طالبان در افغانستان بوده‌است، پس از حملات ۱۱ سپتامبر با هدایت گروه القاعده مورد حمایت طالبان در افغانستان به این کشور لشکرکشی و حکومت طالبان را سرنگون کرد اما اکنون با گذشت ۱۸ سال و با تداوم قدرت نظامی طالبان مجبور به مذاکره با این گروه برای خروجی آبرومندانه از افغانستان شده‌است که حتی برخی کارشناسان آمریکایی نیز این مسئله را شکستی تاریخی برای کاخ سفید می‌دانند. «اندرو مک‌کارتی» عضو ارشد مؤسسه آمریکایی «نشنال ریویو» بتازگی در یادداشتی تأکید کرد که صرفنظر از چندوچون مذاکرات و دیپلماسی منجر به خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، جنگ‌ها یا با پیروزی همراهند یا با شکست و اکنون که آمریکا برای خروج و طالبان برای حکومت آماده می‌شود، این معنایی جز شکست آمریکا در افغانستان ندارد. در این حال برگزاری هشت دور مذاکرات آمریکا با طالبان در دوحه قطر و پرسش‌ها دربارهٔ توافقی که گفته می‌شود بزودی امضا خواهد شد همچنان محافل سیاسی، رسانه ای و افکار عمومی در افغانستان را به خود مشغول کرده، بطوری که برخی کارشناسان حتی نسبت به تشدید خشونت‌ها و بروز جنگ داخلی دیگری در افغانستان هشدار می‌دهند. برای بررسی آخرین وضعیت این مذاکرات، رئیس‌جمهوری آمریکا و اعضای ارشد تیم امنیت ملی وی روز جمعه در باشگاه گلف ترامپ در نیوجرسی جلسه‌ای با محوریت افغانستان و با حضور زلمای خلیل زاد نماینده ویژه آمریکا برای افغانستان برگزار کردند؛ نشستی که ترامپ و کاخ سفید آن را «بسیار خوب» توصیف کردند. رئیس‌جمهوری آمریکا جمعه شب در پیامی توئیتری نوشت: همین الان جلسه بسیار خوبی را در مورد افغانستان به پایان بردیم. ما و بسیاری افراد در طرف مقابل این جنگ ۱۹ ساله به دنبال توافق در صورت امکان هستیم. به نوشته روزنامه نیویورک تایمز، شتاب ترامپ برای توافق با طالبان و خارج کردن نیروهای آمریکایی پیش از انتخابات سال ۲۰۲۰ آمریکا موجب بحث‌هایی شده که آیا خروج نیروهای آمریکایی یک عقب‌نشینی زودهنگام محسوب می‌شود یا ممکن است گامی به سوی صلح در افغانستان باشد. به نوشته این روزنامه، آغاز خروج نیروهای آمریکایی، به ترامپ این امکان را می‌دهد تا خود را به عنوان چهره ای «صلح ساز» به نمایش بگذارد و این مسئله در آستانه انتخابات آمریکا بخصوص در حالی که مذاکرات او با کره شمالی نتیجه مشخصی نداشته و کارزار فشار بر ایران نیز هدف او برای مذاکره با تهران را برآورده نکرده‌است، می‌تواند برای او مفید باشد. نیویورک تایمز به نقل از افراد آشنا به توافق مورد مذاکره آمریکا با طالبان نوشت که این توافق زمینه‌ساز خروج مرحله ای هزاران تن از نیروهای آمریکایی در افغانستان در یک دوره زمانی دو ساله یا کوتاهتر خواهد بود. در مقابل نیز گروه طالبان متعهد به قطع روابط با تروریسم بین‌المللی می‌شود و قول خواهد داد که از گروه‌هایی مانند القاعده یا داعش حمایت نکند. منتقدان می‌گویند اعتماد به طالبان ساده انگارانه است اما مدافعان این توافق می‌گویند خروج نیروها مشروط به اجرای تعهدات طالبان است. در افغانستان اما برخی کارشناسان و مقامات سیاسی می‌گویند در حاشیه قرار گرفتن دولت افغانستان در این مذاکرات و اعطای مشروعیت سیاسی و بین‌المللی به طالبان در کنار قدرت شبه نظامی آنها اشتباه بوده‌است. از سوی دیگر، طالبان بر خروج نیروهای آمریکایی پیش از مذاکره با دولت افغانستان تأکید کرده و همچنین وعده مبارزه و کارشکنی در برگزاری انتخابات را داده‌اند. طالبان با صدور بیانیه ای ، انتخابات را یک روند جعلی دانست و با تأکید بر اینکه «به جدیت برای جلوگیری از آن تلاش می‌کند» افزود: مذاکرات برای پایان اشغال و آمادگی برای تفاهم بین الافغانی جریان دارد. حتی در صورتی که با وجود همه پیچیدگی‌های مذاکرات آتی طالبان با دولت افغانستان و چگونگی تغییرات احتمالی در قانون اساسی و نقش و جایگاه طالبان در قدرت، این گروه به توافقی با دولت افغانستان برسد، بسیاری در افغانستان بیم دارند که طالبان دیر یا زود همانند دهه ۱۹۹۰ میلادی درصدد تصرف افغانستان و تصاحب کامل قدرت خواهند بود. خبرگزاری رویترز نیز به نقل از برخی منابع دیپلماتیک در منطقه گزارش داد که «رهبران طالبان گفته‌اند به چیزی کمتر از یک دولت تحت سیطره طالبان راضی نخواهند شد».  به گزارش شبکه خبری طلوع نیوز، محمد اسماعیل وزیر پیشین آب و برق می‌گوید که حکومت و کسانی که ادعای سیاسی دارند باید بدانند که مردم افغانستان میلیون‌ها قبضه اسلحه دارند. این عضو برجسته حزب جمعیت اسلامی، هشدار داده که چنانچه تمام خواست‌ها در گفتگوهای صلح مطرح نشود و طرف‌ها برای اجرای تعهدات خویش تضمین ندهند، پیامد این صلح ناگوار خواهند بود. صالح محمد ریگستانی یکی از دیگر از چهره‌های افغانی می‌گوید که طالبان کوشش دارند با سلاح وارد گفتگوهای صلح و سیاست افغانستان شوند و از همین رو او و برخی از رهبران برای دفاع از مردم آمادگی لازم را خواهند داشت. ** اشرف غنی: فروپاشی ارتش افغانستان خواب و خیال است محمد اشرف غنی رئیس‌جمهوری دولت وحدت ملی و یکی از نامزدهای انتخاباتی روز جمعه (۲۵ اسد/مرداد) در ششمین گردهمایی پیکارهای انتخاباتی‌اش در کابل، در واکنش به گزارش‌ها دربارهٔ تغییر احتمالی نظام سیاسی در افغانستان پس از توافق صلح با طالبان، گفت که نظام جمهوری اسلامی افغانستان قابل تغییر نیست. غنی بر برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری تأکید کرد و گفت که این انتخابات باید برای نگهداری و بقای جمهوریت، برگزار شود. در همین حال، گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی و یکی دیگر از نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری، روز جمعه در سخنانی دولت وحدت ملی را ضعیف توصیف کرد و گفت که در صورت خروج بدون برنامه و شتابزده آمریکا از افغانستان، دولت وحدت ملی سقوط خواهد کرد. حکمتیار که در دهه ۱۹۸۰ میلادی با با نیروهای شوروی مبارزه می‌کرد و در دهه ۱۹۹۰ نیز یکی از طرف‌های جنگ داخلی در افغانستان بود، افزود: «دربارهٔ خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان شکی نیست؛ آن‌ها افغانستان را ترک خواهند کرد. دربارهٔ صلح نیز شکی نیست؛ صلح آمدنی است اما تحلیل نهادهای آمریکایی نشان می‌دهد که دولت کنونی در افغانستان حتی نمی‌تواند برای چند هفته پس از خروج نیروهای آمریکایی دوام بیاورد.  این نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری اما گفت که احتمال دارد برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری به تأخیر بیافتد؛ چون به باور وی، انتخابات و صلح همزمان پیش برده نمی‌شود. این درحالی است که اشرف غنی هفته گذشته در دیدار با مسئولان نیروهای امنیتی با تأکید بر تداوم و استمرار پیمان‌های امنیتی این کشور با آمریکا و سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) پس از حصول توافق صلح با طالبان، گفت، بر سر نیروهای امنیتی افغان معامله نمی‌کنیم. رئیس‌جمهوری دولت وحدت ملی افغانستان همچنین گفت: آنهایی‌که فکر می‌کنند، دوران پس از سرنگونی دولت دکتر نجیب‌الله، آخرین رئیس‌جمهوری تحت حمایت شوروی در افغانستان تکرار خواهد شد، خواب و خیال می‌بینند. ** فضای سرد انتخاباتی و دورنمای مبهم آینده سیاسی افغانستان براساس برخی گزارش‌های رسانه ای، همزمان با گمانه زنی‌ها دربارهٔ تأخیر احتمالی در انتخابات و روی کار آمدن دولتی موقت و تهدیدات طالبان علیه روند انتخابات، کارزارهای انتخاباتی در روزهای اخیر کمرنگ بوده و تنها به برخی دید و بازدیدها و عمدتاً در سطوح کوچک خلاصه شده‌است. در شهرها از بیلبوردهای متعدد و شور و اشتیاق انتخاباتی ستادهای انتخاباتی در سالهای گذشته خبری نیست. به گزارش رسانه‌های افغانستان، گروه انتخاباتی «دولت‌ساز» به رهبری محمد اشرف‌غنی رئیس‌جمهوری و گروه «ثبات و همگرایی» به رهبری عبدالله عبدالله رئیس اجرایی دولت وحدت ملی با آن‌که گام‌های نسبتاً بیشتری برای تبلیغات انتخاباتی برداشته‌اند اما نمی‌توان کارزارهای آن‌ها را با شور و هیجان تبلیغاتی ۵ سال پیش مقایسه کرد. ناامنی‌های گسترده نیز برخی نامزدهای انتخاباتی را دچار تردید کرده‌است. گروه طالبان هشدار داده که با تمام قدرت با انتخابات مقابله خواهد کرد و برخی نامزدها باور ندارند که در چنین فضای ناامنی دولت توانایی برگزاری انتخابات را داشته باشد. روزنامه «هشت صبح» افغانستان در گزارشی در این خصوص نوشت: «بسیاری از شهروندان به برگزاری انتخابات شفاف و عادلانه باور ندارند. چند دور انتخابات قبلی در فضای سیاسی برهم ریخته و نا امن، شهروندان را ناامید ساخته‌است. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۵ سال پیش و انتخابات پارلمانی سال گذشته، مردم، حضور نسبتاً پرشوری داشتند. دو انتخاباتی که به دلیل درازا کشیده شدن اعلان نتایج، مردم را نسبت به برگزاری انتخابات در فضای فعلی، سرد کرده‌است.» در ادامه این گزارش آمده‌است از آن زمان تاکنون وضعیت سیاسی – امنیتی و اقتصادی افغانستان تغییر یافته‌است. نفوذ طالبان در مناطقی از افغانستان بیشتر شده، حکومت‌داری با چالش‌های بیشتری روبرو گردیده، دخالت کشورهای دور و نزدیک در امور افغانستان بیشتر شده، بیکاری و مشکلات معیشتی مردم افزایش یافته‌است. شماری از شهروندان با این اوصاف، صلح را به برگزاری انتخابات ترجیح می‌دهند. فضای شهرهای بزرگ خسته و دردآلود است. داد و ستدهای بزرگ از جمله خرید و فروش ملک، زمین و قیمت ارزهای خارجی نیز نیم نگاهی به اتفاقات سیاسی پیش‌رو دارد. افکار عمومی به همان شکلی که به برگزاری انتخابات شفاف باورمند نیست به برقراری یک صلح پایدار نیز باور چندانی ندارد. مردم افغانستان ۵۰ سال است که در جستجوی گم شده‌ای به نام «صلح» اند، شماری از آن‌ها باور ندارند که قدرت‌های سیاسی کلان بر سر آمدن صلح فراگیر در افغانستان یک‌صدا، توافق داشته باشند. پنج دهه جنگ، بحث‌های سیاسی را همیشه در محافل خصوصی و اجتماعات در افغانستان داغ نگه داشته و در روزهای جاری هم بحث صلح انتخابات محدود به محافل بزرگ سیاسی نیست، مردم در ۳۴ ولایت کشور از محلات کسب‌وکار گرفته تا محافل خودمانی در مورد این دو روند بحث می‌کنند و با وجود مشکلات موجود، بخشی از مردم افغانستان، آمدن صلح را به برگزاری انتخابات ترجیح می‌دهند. برخی کارشناسان افغانستان نیز در گفتگو با رسانه‌های این کشور هدف نهایی را صلح و امنیت در افغانستان می‌دانند و تأخیر در انتخابات را موجه می‌دانند اما عده ای دیگر از این مسئله نگران هستند که تعویق انتخابات موجب تضعیف همیشگی جمهوریت در این کشور شود. یک نظر سنجی تازه بنیاد انتخابات شفاف افغانستان نشان می‌دهد که ۴۲٫۸۷ درصد مردم این کشور در انتخابات ریاست جمهوری شرکت خواهند کرد و ۵۷ درصد از مصاحبه‌شوندگان گفته‌اند که در انتخابات شرکت نمی‌کنند. در چنین فضایی چنانچه انتخابات ریاست جمهوری در موعد خود یعنی ششم مهر ماه برگزار شود، این انتخابات در میان چندین دوره برگزاری این روند در ۱۸ سال گذشته ممکن است با رغبت کمتری نسبت به قبل روبه رو شود که در این صورت سرنوشت دولت برآمده از آن نیز در کشاکش معادلات سیاسی و نظامی و در چنبره کلاف سردرگم جنگ و صلح، نامعلوم خواهد بود. ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 18 Aug 2019 08:15:46 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90667/ناکامی-آمریکا-افغانستان-آینده-نامعلوم-جنگ-صلح ریاست جمهوری: واشینگتن و کابل اعلامیهٔ مشترکی دربارهٔ خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان امضا کردند http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90666/ریاست-جمهوری-واشینگتن-کابل-اعلامیه-مشترکی-درباره-خروج-نیروهای-آمریکایی-افغانستان-امضا-کردند ارگ ریاست جمهوری اعلام امیدواری کرد که تلاش‌های مشترک حکومت افغانستان و آمریکا در زمینه صلح منجر به برقرای آتش‌بس و قطع خشونت از سوی طالبان شود. صدیق صدیقی، سخنگوی ارگ ریاست‌جمهوری روز گذشته (شنبه ۲۶ اسد) در یک نشست خبری در کابل گفت که تلاش‌های مشترک کابل و واشینگتن زمانی نتیجه خواهد داد که وارد مراحل حساس مذاکرات شود. صدیقی افزود که برقراری آتش‌بس، قطع خشونت، پایان دشمنی واضح و آشکار طالبان با حکومت افغانستان و پذیرفتن یک زندگی متفاوت و سیاسی از سوی طالبان از مراحل حساس مذاکرات بوده و حکومت افغانستان نیز امیدوار است که موضوعات مطرح‌شده از نتایج مذاکرات باشد. وی علاوه کرد که مردم افغانستان توقع دارند که تمام تلاش‌های به گونه‌ای نتیجه بدهد که منتج به برقراری صلح، تنظیم خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان براساس شرایط و برقراری آتش‌بس شود. سخنگوی رئیس‌جمهور همچنین گفت که آتش‌بس و قبول‌کردن طالبان به یک زندگی سیاسی اهداف اساسی نقشهٔ صلح حکومت افغانستان را تشکیل می‌دهد. صدیقی علاوه کرد که رئیس‌جمهور غنی روز پنج‌شنبه، هفتهٔ گذشته (۲۴ اسد) با زلمی خلیل‌زاد، نمایندهٔ ویژهٔ وزارت خارجهٔ آمریکا برای صلح افغانستان از طریق یک ویدیو کنفرانس صحبت کرده‌است. وی گفت که آقای خلیل‌زاد در این ویدیو کنفرانس در مورد برنامه‌های دیدارش با رئیس‌جمهور ترمپ که یک روز پس از آن (روز جمعه) صورت گرفت، معلومات داده‌است. صدیقی در عین حال گفت که خلیل‌زاد در مورد نتایج دور هشتم مذاکراتش با طالبان نیز به رئیس‌جمهور غنی معلومات داده‌است. صدیقی همچنین ابراز امیدواری کرد که حکومت افغانستان به‌زودترین فرصت از نتایج جلسهٔ رئیس‌جمهور ترمپ با مشاوران ارشد امنیتی‌اش در مورد صلح افغانستان آگاه شود. وی از امضای یک اعلامیهٔ مشترک میان آمریکا و حکومت افغانستان نیز خبر داد. صدیقی هرچند از ارایهٔ جزئیات در مورد این اعلامیه خودداری کرد، اما گفت که هدف اساسی این اعلامیه وضاحت در مورد آوازه‌هایی است که در مورد خروج آمریکا و کشورهای غرب از افغانستان مطرح می‌شود. ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 18 Aug 2019 06:58:09 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90666/ریاست-جمهوری-واشینگتن-کابل-اعلامیه-مشترکی-درباره-خروج-نیروهای-آمریکایی-افغانستان-امضا-کردند نزهت: وزارت معارف به دلیل همکاری در انتخابات سال گذشته ۴۳ میلیون افغانی زیان دید http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90665/نزهت-وزارت-معارف-دلیل-همکاری-انتخابات-سال-گذشته-۴۳-میلیون-افغانی-زیان-دید هم‌زمان با نزدیک شدن انتخابات ریاست جمهوری، وزارت معارف بار دیگر از کمیسیون مستقل انتخابات خواست نسبت به استفاده از مکاتب به عنوان مراکز رای‌دهی، تجدید نظر کند. مسئولان وزارت معارف می‌گویند، در مناطقی که تهدیدات امنیتی بیشتر باشد، مکاتب را به عنوان مراکز رای‌دهی در اختیار کمیسیون مستقل انتخابات قرار نخواهند داد. «نوریه نزهت»، سخنگوی وزارت معارف می‌گوید در انتخابات دوره‌های پیشین به دلیل همکاری با کمیسیون مستقل انتخابات، این وزارت با تهدیدات جدی امنیتی و خسارات هنگفت مالی روبه‌رو شده‌است. خانم نزهت توضیح داد: «در انتخابات پارلمانی سال گذشته به دلیل همکاری با کمیسیون مستقل انتخابات در کنار تهدیدات امنیتی، حدود ۴۳ میلیون افغانی زیان مالی به وزارت معارف رسیده‌است.» مسئولان وزارت معارف به همین دلیل از کمیسیون مستقل انتخابات می‌خواهند، در مناطق که تهدیدات امنیتی بلند است، به جای مکاتب به عنوان مراکز رای‌دهی، از گزینه‌های دیگری استفاده کنند. هر چند مسئولان وزارت معارف می‌گویند، نزدیک به یک سال پیش طرح بدیل مکاتب را به کمیسیون مستقل انتخابات پیشنهاد کرده‌اند، اما کمیسیون مستقل انتخابات می‌گوید، برای گزینه تغییر مراکز رای‌دهی از مکاتب به محلات دیگر، زمان کافی در دست نیست. عبدالعزیز ابراهیمی، از سخنگویان کمیسیون مستقل انتخابات، تأمین امنیت مراکز رای‌دهی را مکلفیت نهادهای امنیتی کشور عنوان کرد و گفت، برنامه‌های این کمیسیون طوری تنظیم شده‌است که از مکاتب به عنوان ملکیت‌های عام المنفعت در انتخابات ریاست جمهوری استفاده خواهد شد. آقای ابراهیمی‌افزود: «مراکز رای‌دهی در مکاتب دولتی تنظیم شده و در ششم میزان شهروندان در همین مراکز به نامزد دلخواه شان رای خواهند داد.» همچنین نهادهای امنیتی از این پیش تعهد سپرده‌اند که برای تأمین امنیت رای‌دهندگان و مراکز رای‌دهی از هیچ تلاشی دریغ نخواهند کرد. گروه طالبان اما انتخابات را یک روند «جعلی» عنوان کرده‌اند و گفته‌اند که جنجگویان این گروه مانع برگزاری انتخابات ریاست جمهوری پیش رو خواهند شد. این درحالی است که در انتخابات دوره‌های پیشین ریاست جمهوری و انتخابات مجلس نمایندگان سال گذشته صدها مکتب در سراسر کشور به عنوان مراکز رای‌دهی استفاده شده‌است. افزون بر این، بیش از ۲۰ هزار معلم به عنوان کارمند موقت در روزهای رای‌دهی با کمیسیون مستقل انتخابات همکاری کرده‌اند. مسئولان وزارت معارف اما با انتقاد از این موارد گفته‌اند که معارف نباید در روندهای سیاسی دخیل باشد. نوریه نزهت، سخنگوی این وزارت همچنین می‌گوید، در مناطق ناامن کشور پس از برگزاری انتخابات مجلس نمایندگان در میزان سال گذشته، دانش آموزان و معلمان از سوی مخالفین مسلح دولت تهدید شده‌اند و بیش از چهل و سه میلیون افغانی به وزارت معارف زیان مالی رسیده‌است. با این همه، نهادهای ناظر بر روند انتخابات از کمیسیون مستقل انتخابات و وزارت معارف می‌خواهند هرچه زودتر بحث مراکز رای دهی را طی نشست رسمی‌حل کنند. یوسف رشید، رئیس اجرایی بنیاد انتخابات آزاد و عادلانه افغانستان (فیفا) از سیاسی شدن مسئله مراکز رای دهی هشدار داد و گفت، در صورتی که مسئله مراکز رای دهی روشن نشود و وزارت معارف در روز رای دهی یک طرفه عمل کند و اجازه ندهد مواد انتخابات در شماری از مکاتب جابجا شوند، تنش‌های سیاسی اوج خواهد گرفت. به گفته وی، در حکومت وحدت ملی وزارتخانه‌ها بین ارگ و سپیدار و معاونین شان تقسیم شده و در صورتی که وزارت معارف در روز رای دهی مانع رای‌دهندگان در شماری از مکاتب شود، دسته‌های انتخاباتی دیگر این وزارت را به طرف داری از یک نامزد مشخص متهم خواهند کرد. مسئله مراکز رای‌دهی درحالی حل ناشده باقی مانده‌است که بر اساس تقویم انتخاباتی قرار است انتخابات ریاست جمهوری در کمتر از چهل روز دیگر در ششم میزان برگزار شود. در این دور انتخابات ۹ میلیون و ۶۴۵ هزار و ۲۸۳ رای‌دهنده واجد شرایط شناخته شده‌اند. این رای‌دهندگان قرار است در ۳۰ هزار محل رای دهی در ۵هزار و ۳۸۸ مرکز پای صندوق‌های رهی خواهند رفت. آن چنان که مسئولان کمیسیون مستقل انتخابات گفته‌اند، بیشترین مراکز رای دهی در مکاتب و مساجد تنظیم شده‌است. ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 18 Aug 2019 05:48:49 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90665/نزهت-وزارت-معارف-دلیل-همکاری-انتخابات-سال-گذشته-۴۳-میلیون-افغانی-زیان-دید ​حمله انتحاری به یک مراسم عروسی در کابل ۶۳ کشته و ۱۸۲ زخمی برجای گذاشت http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90664/حمله-انتحاری-یک-مراسم-عروسی-کابل-۶۳-کشته-۱۸۲-زخمی-برجای-گذاشت وزارت داخله اعلام کرد که در انفجار ترویستی شب گذشته (شنبه ۲۶ اسد) در هوتل شهر دبی، در جادهٔ فیض محمد کاتب واقع در حوزه ششم امنیتی پولیس کابل ۶۳ نفر کشته و ۱۸۲ نفر دیگر زخمی شده‌اند. «نصرت رحیمی»، سخنگوی این وزارت گفته‌است که در جمع قربانیان این انفجار زنان و کودکان نیز شامل می‌باشند. رحیمی همچنین گفت که این حمله حوالی ساعت ۱۰:۴۰ دقیقهٔ شب گذشته توسط یک مهاجم انتحاری در داخل هوتل شهر دبی انجام شده‌است. به گفتهٔ وی، فرد انتحاری خودش را در نزدیک جایگاه داماد منفجر کرده‌است. هرچند وزارت امور داخله شمار قربانیان را ۶۳ کشته و ۱۸۲ زخمی اعلام کرده‌است، اما برخی از شاهدان این رویداد و وکیل گذر منطقه شمار تلفات را بلندتر از آمار رسمی گفته‌اند. تا کنون فرد یا گروهی مسئولیت این حملهٔ انتحاری را به عهده نگرفته‌است. گروه طالبان هر گونه دست داشتن در این حملهٔ انتحاری که از غیرنظامیان قربانی گرفته را رد کرد و گفت: «این‌گونه قتل‌های عمدی و وحشیانه و هدف قراردادن زنان واطفال هیچ توجیه و جواز ندارد.» در همین حال رئیس‌جمهور اشرف غنی ضمن محکوم کردن حملهٔ شب گذشته، گفت که طالبان نمی‌توانند با نکوهش این حمله خود را تبرئه کنند، زیرا خود فراهم‌کنندهٔ بستر برای فعالیت تروریستان هستند. ارگ ریاست‌جمهوری با نشر اعلامیه‌ای به نقل از غنی گفت: «جامعهٔ جهانی نباید در قبال این‌گونه اعمال وحشیانه و ضد بشریت خاموشی اختیار کند، بلکه در ردیابی و محکومیت عاملین آن در کنار مردم افغانستان بایستند.» رئیس‌جمهور در عین حال به رهبری نیروهای امنیتی و دفاعی کشور دستور داد تا برای ردیابی و سرکوب عاملان این حمله، از تمام امکانات دست‌داشته‌ی‌شان استفاده کنند. عبدالله عبدالله، رئیس اجرایی نیز وقوع این حمله را محکوم کرد و گفت که حمله به مراسم عروسی جنایت جنگی و عمل ضدبشری است. در اعلامیهٔ ریاست اجراییه به نقل از آقای عبدالله آمده‌است: «تروریستان مزدور با چنین حمله‌ای باردیگر ثابت کردند که به هیچ دین و آئینی معتقد نیستند و وظیفه‌ای جز انسان‌کشی و وحشت‌آفرینی ندارند.» ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 18 Aug 2019 04:46:45 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90664/حمله-انتحاری-یک-مراسم-عروسی-کابل-۶۳-کشته-۱۸۲-زخمی-برجای-گذاشت غنی: ۵ سال پیش آقازادگان فکر می‌کردند که افغانستان برای ابد از آن‌ها است http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90663/غنی-۵-سال-پیش-آقازادگان-فکر-می-کردند-افغانستان-ابد-آن-ها محمد اشرف غنی که روز گذشته (شنبه ۲۶ اسد) در یک همایش تیم انتخاباتی «دولت‌ساز» در کابل صحبت می‌کرد، بدون این‌که از کس یا کسانی نام ببرد، گفت که پنج سال پیش زمانی که او به قدرت رسید، دولت اختطاف شده بود و «در هرجایی چند تا آقازاده آمده بودند و فکر می‌کردند که افغانستان برای ابد از آن‌ها است.» اشرف غنی خطاب به مردم گفت که این «آقازادگان» را «کشیدیم و شما را صاحب ساختیم.» این نامزد انتخابات ریاست جمهوری ششم میزان در کنار شرح برنامه‌ها و تعهدات انتخاباتی که به مردم در صورت پیروزی وعده کرد، یک بار دیگر انتقاد و کنایه‌هایی را به نشانی «قشر سیاسی» افغانستان نیز حوالت داد. او از مردم خواست تا به «قشر سیاسی» افغانستان مشوره دهند تا خود کم‌تربینی را کنار بگذارند و نیز بدانند که از سیاست‌گران کشورهای منطقه هیچ چیزی کم ندارند. اشرف غنی در عین حال از کسانی که او از آن‌ها به عنوان «قشر سیاسی» یاد می‌کند، گلایه کرد که «دولت منتخب» او را نادیده گرفته و دست به تحرکات موازی زده‌اند. محمداشرف غنی از جانب دیگر تأکید کرد که امتیازگیری نباید به یک فرهنگ تبدیل شود و امتیاز جهاد میراثی نیست. این نامزد انتخابات ریاست جمهوری به ساختار حکومت وحدت ملی نیز اشاره کرد و گفت که در پنج سال گذشته «یک دست و پایش بسته بوده و با تنها یک دست و پا» حکومت کرده‌است. ظاهراً اشاره او به ساختار ریاست اجرایی حکومت وحدت ملی است که شریک «برابرگونه» ساختار ریاست جمهوری در پنج سال گذشته به‌شمار می‌رفت. ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 18 Aug 2019 03:35:57 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90663/غنی-۵-سال-پیش-آقازادگان-فکر-می-کردند-افغانستان-ابد-آن-ها فرامرز تمنا: برخی از ارگ‌نشینان نمی‌خواهند صلح سبب تضعیف قوم‌شان شود http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/90662/فرامرز-تمنا-برخی-ارگ-نشینان-نمی-خواهند-صلح-سبب-تضعیف-قوم-شان-شود اشاره: حکومت افغانستان دو تلاش عمده را در پیش دارد که یکی انتخابات و دیگری گفت‌وگوهای صلح است. قرار است هر دو به گونهٔ موازی به پیش برده شوند. داکتر فرامرز تمنا، نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری در مصاحبه ای مطبوعاتی دیدگاه‌های خود پیرامون صلح و انتخابات را بیان کرده‌است. در ادامه مشروح این مصاحبه را می‌خوانید. *بستر اجتماعی جنگ افغانستان به نقطهٔ پایانی خود نزدیک شده‌است؟ سپاس از شما. بحث پایان جنگ با صلح متفاوت است. نگاه ما در افغانستان هم به صلح و هم به جنگ غیرعلمی و غیرتخصصی است و بیشتر مبتنی به درک سطحی از مسایل صلح و جنگ می‌باشد. این مسئله در طول حداقل ده سال گذشته به گونهٔ کج‌فهمی شدت گرفته‌است. منازعه چه به صورت گرم و نظامی باشد و چه به صورت سرد که جنبه‌های هویتی و ایدئولوژی و شکاف‌های قومی در آن شامل باشد، شاخص‌های جنگ است. شما می‌توانید جنگ را با یک آتش‌بس یا یک تفاهم به پایان برسانید، اما این امر لزوماً به معنای آمدن صلح نیست. به عبارت دیگر، هیچ پایان جنگی به معنای آمدن صلح نیست، زیرا به لحاظ زمانی ممکن است پایان یک جنگ در اثر منافع موقت و کوتاه‌مدت بوده باشد. اگر چه یکی از پیش‌شرط‌های سیزده‌گانهٔ صلح‌سازی، ختم جنگ است، اما دوازده شرط دیگر هم باید لحاظ شود و اگر این‌ها تحقق پیدا نکند، صلح به میان نمی‌آید؛ لذا از دید من، باتوجه به مذاکراتی که میان ایالات متحدهٔ آمریکا و طالبان در جریان است، بستر برای پایان جنگ فراهم است، اما این لزوماً به معنای تحقق صلح نیست. بستر آماده برای صلح و تحقق صلح دو مسئله‌ای است که باید از همدیگر تفکیک شوند. به صورت کل باید عرض کنم که پرداختن به صلح سه مرحله دارد: اول، صلح‌سازی. اولین گام، صلح‌سازی است و معمولاً بین یک تا سه سال طول می‌کشد. دوم، حفاظت از صلح. در این مرحله از صلحی که به میان می‌آید باید پاسبانی و حفاظت شود. سوم، اعمار صلح که همزمان با حفاظت از صلح انجام می‌شود. هرقدر از صلح‌سازی به سمت حفاظت از صلح و اعمار صلح حرکت می‌کنیم، نگاه‌ها به صلح بالغ‌تر، جاافتاده‌تر و عقلانی‌تر می‌شود و از تنش فاصله می‌گیریم. مرحلهٔ اعمار صلح به معنای برداشتن ریشه‌های ساختاری خشونت است، یعنی اگر دلایل برهم خوردن صلح شکاف‌های هویتی بوده، در مرحلهٔ اعمار صلح نباید این شکاف‌ها باقی بماند یا اگر علت جنگ، شکاف‌های ایدئولوژیک بوده، این شکاف‌ها باید در مرحلهٔ اعمار صلح از بین برود. هر گره کلان و ریشه‌ای که به صورت باالقوه می‌تواند در یک کشور آتش جنگ را شعله‌ور سازد، باید در مرحلهٔ اعمار صلح از بین برود. اما به یاد داشته باشیم که مرحلهٔ اعمار صلح بین یک تا دو دهه زمان می‌برد. در این مدت و در این مرحله تلاش می‌شود تا نیروهای جامعه و کسانی که می‌جنگیدند، باورها، هویت‌ها و قومیت‌های یکدیگرشان را بپذیرند. این امر در یک فرایند دادوستد جامعه‌پذیرانه ممکن تحقق یابد. تحقق این امر به آموزش، انکشاف اجتماعی و کارهایی که یک دولت برای ملت‌سازی انجام می‌دهد، ربط دارد. مرحلهٔ صلح‌سازی نیز دارای شروطی است که یکی آن، پایان جنگ است. چند شرط دیگر نیز دارد: آماده شدن طرفین برای مذاکره، پیدا کردن میانجی بی‌طرف، تعیین زمان و مکان مذاکره، داشتن برنامهٔ پساصلح، وجود میکانیسم‌های تشویقی برای طرفین، روی میز گذاشتن مشکلات طرفین روی میز، تمایل طرفین برای پایان جنگ و رسیدن به صلح، مشخص بودن خطوط سرخِ طرفین و از این قبیل مسایل را شامل می‌شود. از میان تمام این شرط‌ها تنها دو سه مورد آن را امریکایی‌ها فراهم کرده‌اند، اما سایر جوانب در نظر گرفته نشده‌است، زیرا برای پایان جنگ نه به مطالعات صلح مراجعه و نه هم تجارب موفق صلح‌سازی در کشورهای جهان را بازبینی کرده‌اند. * چرا چنین نشده‌است؟ به نظر من، نگاه ما به صلح نگاه کوته‌نگرانه است. وقتی رئیس‌جمهور کشور یا برخی از وزیران و مقام‌های ذی‌دخل در مسایل صلح، حرف می‌زنند، تصور این است که صلح تکه‌ای از کیک است که ما می‌رویم قطر یا مسکو تا این کیک را به افغانستان بیاوریم؛ به همین ساده‌گی با صلح برخورد می‌کنند، در حالی که صلح یک مسألهٔ چندتغییره، چندبُعدی، پیچیده و مبهم، چندبازیگره و زمان‌بر است. بسیار ساده‌لوحانه است که فکر کنیم با چند دور مذاکره با طالبان در قطر یا مسکو صلح به افغانستان می‌آید. ما هنوز در اولین گام رسیدن به صلح هستیم. در مورد صلح هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم. پرسیدید که علت در چیست. عرض کنم که دست‌اندرکاران صلح افغانستان یا به لحاظ قومی انتخاب شده‌اند یا هم به لحاظ سیاسی. یعنی برای مسوولین صلح یک امتیاز قومی یا سیاسی داده شده تا در پروسهٔ صلح دخیل شوند. در حالی که پرداختن به صلح امتیاز و تقسیم‌بندی قومی نیست. افسار امور صلح باید به دست متخصصانی که نگاه بی‌طرفانه به صلح داشته باشند، سپرده شود. متأسفانه هیئت مذاکره کنندهٔ صلحی که از سوی آمریکا تعیین شده، عین مشکل ما را دارند. این‌ها بازهم فکر می‌کنند صلح یک تکه‌ای از کیک است که می‌شود آن را به افغانستان فرستاد. امریکایی‌ها فراموش کرده‌اند که هفت دسته بازیگر در امور صلح افغانستان حضور دارند؛ سه گروه آن در افغانستان حضور دارند که شامل حکومت، طالبان و مردم افغانستان می‌شوند و چهار دسته بیرون از افغانستان اند که شامل: پاکستان، آمریکا و مجموع کشورهای ناتو در یک بسته، چین، روسیه و ایران در بستهٔ دیگر، ترکیه عربستان سعودی و سایر کشورهای عربی و اسلامی را بستهٔ دیگر شامل می‌شود. پشت میز مذاکره نشستن طالبان و آمریکا در فقدان پنج بستهٔ بازیگران دیگر به شمول حکومت و مردم افغانستان می‌تواند پایان جنگ میان آمریکا و طالبان باشد، اما به معنای تأمین صلح پایدار در افغانستان نیست. * معلوم می‌شود که مردم افغانستان که متضرر اصلی جنگ افغانستان هستند، در روند صلح فراموش شده‌اند. چرا آمریکا، کشورهای دخیل در مسألهٔ صلح و حتی حکومت، مردم را در پروسهٔ صلح فراموش کرده‌اند؟ پروسهٔ صلح برای برخی‌ها دکان است. همان‌گونه که دموکراسی و حقوق زن را به افغانستان آوردیم، از آن دکان و پروژه ساختیم. جنگ افغانستان هم یک پروژه و برای یک عده‌ای دکان است. برخی مقام‌های کشور و برخی هم از مقام‌های مخالف مسلح افغانستان که از راه جنگ امرار معیشت می‌کنند، آمدن صلح را به معنای پایان امپراتوری‌شان می‌دانند. تأمین صلح به معنای پایان قوم‌گرایی و استفاده از اهرم متعفن قومی برای بقای قدرتِ برخی از نخبه‌گان افغانستان است. عده‌ای که بر مسند قدرت و حکم‌روایی در افغانستان نشسته‌اند، به‌خاطر فضای جنگی افغانستان است. وقتی ما می‌گوییم صلح، باید ببینیم که چه کسانی از صلح منفعت می‌برند و چه کسانی هم می‌ترسند از صلح؟ مردم افغانستان، منفعت‌برنده‌گان صلح هستند، اما چون آمدن صلح به نفع برخی از سیاست‌مداران نیست، لذا صلح تأمین نمی‌شود و مردم هم نادیده گرفته می‌شوند. پول‌هایی که به‌نام صلح وارد افغانستان می‌شود، به جیب یک تعداد افراد معدود می‌رود و همین‌ها تلاش می‌کنند صلح تحقق نیابد. حتی در ارگ ریاست‌جمهوری، شورای عالی صلح و در میان رهبران جهادی و قومی کسانی هستند که پایان جنگ را پایان امپراتوری و معیشت‌شان می‌دانند؛ لذا یکی از موانع داخلی فرا راه صلح، همین مسئله است. این چهره‌ها تکت‌های خارجی دارند، پاسپورت‌های خارجی دارند، موترهای زرهی دارند، خانه‌های مفشن و قیمت‌بها دارند که همه با فعال بودن ماشین جنگ در افغانستان برای‌شان میسر می‌شود. حدود چهل تن در حکومت افغانستان، حدود چهل سال می‌شود که سی میلیون انسان را گروگان گرفته‌اند. صلح، دموکراسی و حتی دین و جهاد را همین افراد گروگان گرفته‌اند. * رهبری حکومت به‌ویژه ریاست حکومت وحدت ملی ادعا دارد که بیش از همه تلاش‌های گسترده‌ای را برای پایان جنگ افغانستان و تأمین صلح انجام داده‌اند. این‌ها می‌گویند که لویه جرگهٔ مشورتی صلح را برگزار کردیم، وزارت صلح را ایجاد کردیم و گروهی از گروه‌های مخالف مسلح را مجاب به پیوستن به صلح کردیم؛ این‌ها دست‌اوردهایی است که حکومت‌های پیشین نتوانستند به آن دست یابند، اما ما توانستیم. شما صداقت حکومت وحدت ملی را در امر تلاش برای پایان جنگ می‌پذیرد؟ نگاه حکومت وحدت ملی به‌ویژه ارگ به صلح، قومی است. ارادهٔ قاطع در میان برخی از ارگ‌نشینان در مذاکره با طالبان، خلع سلاح طالبان و به حاشیه‌راندن طالبان وجود ندارد و دلیل آن مسایل قومی است و این‌ها نمی‌خواهند مسایل امنیت و صلح در افغانستان سبب تضعیف قوم‌شان شود. ناامنی، زمینهٔ درآمد، معیشت و پهن بودن دسترخوان بسیاری از مقام‌های افغانستان است. پول‌های هنگفتی که برای صلح باید مصرف می‌شد، در کمپاین انتخابات ریاست‌جمهوری محمداشرف غنی مصرف می‌شود. وزارت دولت در امور صلح، تنها نهادی برای جذب منابع مالی و دریافت بودجه از خزانهٔ دولت است تا برای کمپاین انتخابات مصرف شود، نه برای صلح. صلح سکویی برای تبارز سیاسی ارگ تبدیل شده‌است. تلاش‌هایی از سوی حکومت و ارگ انجام شده، اما صوری و سطحی بوده و منتج به نتیجه هم نبوده‌است. تلاش‌های ریاست حکومت هیچ نتیجه‌ای نداشته‌است. آمدن آقای حکمتیار به افغانستان چیزی از جنگ در افغانستان نکاست. مذاکره با طالبان و برگزاری لویه جرگه هم چیزی از جنگ نکاست. تمام این کارها کمپاین‌های سیاسی بوده‌است. تلاش‌های حکومت در راستای صلح به آن می‌ماند که روی یک دستگاه دوش برقی بدوید که حرکت دارید، اما پیشرفت ندارید. حرکت حکومت به این دلیل به صلح منتج نشده که ارادهٔ معطوف به صلح در ارگ وجود نداشته‌است. * در مورد موانع داخلی صلح صحبت کردید. در یک جمع‌بندی دیگر می‌شود موانع خارجی تأمین صلح در افغانستان را از شما داشته باشیم. مانع عمدهٔ تأمین صلح در افغانستان، حکومت افغانستان است. حکومت زمینهٔ مداخلهٔ خارجی‌ها در پروسهٔ صلح را فراهم کرده‌است. سه مرحلهٔ پروسهٔ صلح را خدمت‌تان بیان کردم. صلحِ افغانستان در سه سطح قابل تحلیل است: سطح ملی یا داخلی، سطح منطقه‌ای و سطح بین‌المللی. طالبان هم سه گروه هستند؛ ده درصد طالبان ایدئولوگ هستند، ۷۷ درصد طالبان جنگ‌آوران اند و ۱۳ درصد دیگرشان گروه‌ها تبهکار اند. اگر بیایم هر سه سطح را مستقیم در مرحلهٔ صلح‌سازی به هم پیوند بدهیم، باید نگاه افغانی داشته باشیم؛ یعنی در سطح ملی به اجماع برسیم، بعد با ایدئولوگ‌ها و جنگ‌آوران مشکل‌مان را حل کنیم. با ایدئولوگ‌ها باید به سمت قرائت معتدل از دین رفت. جنگ‌آوران پول می‌خواهند و باید آن‌ها را خرید؛ اگر طالبان ۲۰ هزار می‌دهد، حکومت افغانستان باید ۲۵ هزار بدهد تا حاضر به دست کشیدن از جنگ شوند. ما باید به جای مصرف پول در جنگ، پول را به طالبان بدهیم تا به خانه‌های‌شان باشند و جنگ نکنند؛ یعنی صلح را باید بخیریم. در مرحلهٔ صلح‌سازی نباید خارجی‌ها به عنوان بازیگر دخیل شوند. مرحلهٔ صلح‌سازی داخلی است و باید خودمان در آن دخیل باشیم و با طالبان به اجماع برسیم و گفت‌وگوی بین‌الافغانی را آغاز کنیم. حضور خارجی‌ها باید جنبهٔ ضمانت‌کننده و تسهیل‌کننده داشته باشد. خود ما زمینهٔ مداخلهٔ خارجی‌ها را فراهم کردیم. وقتی خارجی‌ها در امور صلح دخیل می‌شوند، با یک سری منافع وارد می‌شوند و این منافع با منافع کشور دیگری که وارد می‌شود، در تعارض است و به همین دلیل صلح به تعویق و به درازا کشیده می‌شود، زیرا ما در داخل بین خود مشکل داریم و این یک بحث است، در آن سوی دیگر؛ ایران با عربستان مشکل دارد، پاکستان با هندوستان مشکل دارد، آمریکا با روسیه و چین مشکل دارد، قطر با عربستان مشکل دارد؛ بناءً در چنین وضعیتی، صلح به کالای تصفیهٔ حساب بین کشورهای منطقه تبدیل می‌شود. یکی از دلایل صلح افغانستان این است که بازیگران فراملی زیاد شده‌اند و تعارض منافع بیان آن‌ها خود بخشی از مشکل صلح افغانستان است. مسألهٔ دیگر پاکستان است. این کشور به هیچ صورت همکار جدی و صادق نبوده‌است و این امر چالش‌آفرین بوده. مسألهٔ سوم، آمریکا است. نگاه آمریکا به صلح افغانستان، نگاه ابزاری‌ست. امریکایی‌ها تلاش برای بهره‌گیری از مسألهٔ صلح برای انتخابات سال ۲۰۲۰ این کشور دارند. اما یک مسئله را روشن بسازم این‌که بسیار ساده‌لوحانه خواهد بود که فکر کنیم پاکستان به دنبال تأمین صلح در افغانستان است. بقای پاکستان در معادلات امنیتی جنوب آسیا می‌باشد و بقای این کشور در معادلات امنیتی جهان نیز وابسته به نفوذ این کشور در افغانستان است. افغانستان برگ‌برنده و شاه‌توس سیاست خارجی پاکستان است. تنها کشوری که در دنیا افغانستان را به‌خاطر افغانستان می‌خواهد، پاکستان است. به همین خاطر پاکستانی‌ها در سیاست خارجی‌شان در قبال افغانستان موفق بوده‌اند. این را باید اعتراف کرد. مقام‌های این کشور توانستند از ظرفیت‌های افغانستان برای منافع ملی خودشان استفاده کنند. اما سایر کشورها افغانستان را به‌خاطر موارد دیگری می‌خواستند. افغانستان را می‌خواهند چون در این کشور مواد مخدر و دهلیز ترانزیتی است. افغانستان را می‌خواهند تا ایران را کنترل کنند یا شیعیان را از خود بسازند. در این میان متأسفانه سیاست خارجی افغانستان نتوانسته خواسته‌های پاکستان در افغانستان را به گونه‌ای مدیریت کند که هم ما در پاکستان منافع ملی خود را داشته باشیم و هم پاکستان در افغانستان منافع ملی داشته باشد. ما نتوانستیم تعادل را در منافع ملی خود به میان آوریم تا آسیب‌پذیر این پیوند نباشیم. * جایگاه گروه‌های شورشی در حکومت احتمالی «تدبیر و توسعه» برای آنکه به پروسهٔ صلح بپیوندند و زندگی مسالمت‌آمیز داشته باشند چیست؟ چه مراحلی را برای پیوستن گروه‌های شورشی به پروسهٔ صلح در حکومت احتمالی‌تان در نظر گرفته‌اید؟ در یک برهه‌ای از زمان در افغانستان جنگ‌های داخلی بین گروه‌های مختلف اتفاق افتاده‌است. من به صلح افغانستان نگاه حماسی ندارم که اگر طالب به حکومت آمد ما شکست خورده‌ایم؛ جهاد چه می‌شود؟ حکومت چه می‌شود؟ ما فلان نفر را شهید دادیم و فلان کردیم؛ به باور من، به این قضیه این‌گونه باید نگاه شود که مردم افغانستان بالاخره باید با همدیگر بنشینند. تا کی باید طالب مردم افغانستان را بکشد؟ تا کی حکومت افغانستان طالب را بکشد؟ این وضعیت تا کی تداوم پیدا کند. من از منظر یک استاد و کسی که به مطالعات امنیت و توسعه آگاهی دارم، از این منظر اگر ببینم، کشته شدن یک طالب هم از دست دادن یک جوان این کشور است و کشته شدن یک سرباز ارتش ملی هم از دست دادن یک جوان این کشور است. در هر دو وضع ظرفیت‌های این کشور از بین می‌روند. ما باید در گفت‌وگو با یکدیگر صادق باشیم. طالبان فرزندان افغانستان هستند که توسط بیگانه گمراه شده‌اند. فرزندانی که در برابر منافع ملی کشورشان قرار گرفته و اسیر دست پاکستان و برخی از کشورهای عربی هستند. ما باید به فرزند خود در خانهٔ خود صحبت کنیم و نگذاریم فرزند ما را علیه خود ما و خانهٔ ما استفاده کنند. این یک فرایند درازمدت است و من امیدوارم این فرایند آغاز شود. تدبیر و توسعه در یک گفت‌وگوی بین‌الافغانی و نتیجه‌مند و برخاسته از دل جامعه با طالبان می‌نشیند و صحبت می‌کند. حکومتی که هم به ارزش‌های جهادی باورمند است، هم به ارزش‌های مدنی و افغانی باورمند است و در عین حال، به ارزش‌های دموکراسی و حقوق بشری نیز پابند و باورمند است. تیم ما نقطهٔ وصل دو روایت است: روایت ملی از حکم‌روایی و روایت جهانی از حکم‌روایی. طالبان حکومت کنونی را نمی‌پذیرند، زیرا این حکومت را دست‌نشانده می‌دانند و لذا اگر حکومت تدبیر و توسعه روی کار بیاید، این شکاف بین ما و طالبان وجود نمی‌داشته باشد. ما در آن حالت برآمده از دل جامعه می‌باشیم و طالبان نمی‌توانند ما را نفی کند، زیرا از واشینگتن و سدنی و کشور دیگری نیامده‌ایم، بلکه از درون همین خاک و از درون همین مردم بیرون شده‌ایم. بحث مذاکرات بین‌الافغانی ما صادقانه خواهد بود و هدف آن پایان جنگ. مسألهٔ دیگر این است که برای برقراری صلح در افغانستان، باید با هر سه گروه طالبان مذاکره کنیم. طالبان ایدئالوگ، مشارک در قدرت می‌خواهند و واقعیت هم این است که این گروه در قدرت شریک ساخته شوند، چون ما نمی‌خواهیم مردم و سربازان ارتش ما همه‌روزه کشته شوند. ما نمی‌خواهیم جوانان ما به عنوان ظرفیت‌های توسعه‌یافتهٔ کشور، از بین بروند. بخش‌هایی از افغانستان که به لحاظ فرهنگی بیشترین شباهت را با فرهنگ طالبان دارد، می‌شود آن را به طالبان سپرد؛ اما تحت نظارت حکومت مرکزی. برنامهٔ دیگری که ما داریم، انتخابی شدن والی‌ها است. طالبان می‌توانند کاندیدا شوند و اگر رأی بردند، می‌توانند شریک قدرت شوند. برخی از وزارت‌هایی که با ذهن دینی و فرهنگی طالبان سازگار است باید به این گروه سپرده شود. با ایدئولوگ‌های طالبان کاری باید کرد که به جای گرفتن ایدئولوژی و دستور از بیگانه، با قرائت معتدل از اسلامی-افغانی که در افغانستان وجود دارد، مدغم شوند. ردهٔ دوم که جنگاوران هستند، یا پول می‌خواهند یا کار. با شیوه‌های دیگری می‌شود با این‌ها برخورد کرد. تهبکاران را نمی‌شود نابود کرد، زیرا در سراسر کشورها این گروه‌ها حضور دارند. این گروه را با قانون و تطبیق حاکمیت قانون می‌شود نظارت و مدیریت کرد. وقتی طالبان را تقسیم کنیم، می‌توانیم بهتر متوجه شویم که چه باید کرد. سیاست حکومت در قبال طالبان همیشه غلط بوده‌است. طالبی که ارگ ریاست‌جمهوری را می‌خواهد، اما حکومت برای آن‌ها نجار شدن و نلدوان شدن را پیشنهاد می‌کند. این میکانیسم تشویقی خوبی نیست. باید طالبان را تقسیم کرد و با هر کدام با زبان خودش سخن گفت. از دید من، اگر ایدئولوگ‌ها قناعت داده شود، انگیزهٔ ایدئولوژیک در میان جنگ‌آوران کم می‌شود و در صورتی که جنگ‌آوران کم‌کم به صلح بپیوندند، حمایت طالبان از گروه‌های تبهکار نیز بسیار کم می‌شود و حکومت قانون شکل می‌گیرد. کار بعدی که ما در حکومت احتمالی خود انجام خواهیم داد، تمام مذاکرت منطقه‌ای و بین‌المللی مرتبط با صلح را متوقف می‌سازیم و گفت‌وگو برای تأمین صلح را بین‌الافغانی در خاک افغانستان تبدیل می‌سازیم. ما نمی‌خواهیم هیچ کشور بیگانه‌ای در پروسهٔ صلح دخیل شود و منافع خود را در آن جست‌وجو کند. * جناب تمنا! تصمیم گرفتید از داخل دانشگاه، از مرکز مطالعات استراتژیک و سایر فعالیت‌های علمی و اکادمیکیِ که داشتید، وارد سیاست عملی شدید و تیم تدبیر و توسعه را با شعار «آینده یافتنی نیست، ساختنی است» شکل دادید. چرا با این شعار آمدید و وارد سیاست شوید؟ من اصلاً آدم آکادمیک هستم. من تحمل دیدن سکوت و درمانده‌گی کشور خود را ندارم. من اگر به بیش از چهل کشور سفر نمی‌کردم، پیشرفت و توسعه‌یافته‌گی و انسجام درون و ملی این کشورها را نمی‌دیدم، اگر به بیش از ۳۰۰ کنفرانس بین‌المللی و علمی در دنیا شرکت نمی‌کردم و عزم و ارادهٔ نخبه‌گان علمی کشورها را برای انکشاف دادن کشورشان نمی‌دیدم، شاید به این زودی تصمیم نمی‌گرفتم وارد عرصهٔ سیاست شوم. وقتی دانشگاه افغانستان را با کمک برخی دوستان فرهیخته تأسیس کردم، در آن زمان تصور ما این بود که می‌توانیم با تأسیس یک دانشگاه، به تربیت نسل جدید از دانشجویانی بپردازیم که این‌ها می‌توانند مدیران آیندهٔ کشور باشند. اما بعداً دانستیم که همهٔ این‌ها جذب حکومت و دولت نمی‌شوند، زیرا شایسته‌سالاری در افغانستان نیست و این‌ها لزوماً مدیران کشور می‌شوند. چون ساختار حکم‌روایی حکومت سفله‌پرور است؛ سفله‌گان و چاپلوسان زودتر رشد می‌کنند و آدم‌های دانشمند و دانا در حاشیه می‌مانند. بعداً به این نتیجه رسیدیم که اگر به هدفی که تعیین کرده‌ایم نرسیدیم و تأثیرگذارییِ مطلوب را به دست نیاوردیم، چه باید بکنیم؟ سه گزینه پیش‌روی هر کسی می‌تواند باشد: یکی ترک کشور و رفتن به خارج؛ دوم، ماندن و منفعل بودن و سوم، ماندن و ساختن. من جز دو گزینهٔ اول نبودم. تصمیم گرفتم حالا که مانده‌ام، پس می‌سازم. حدود دو سال با هر کسی مشورت کردم که چه کاری می‌توانم بکنم؟ نتیجه این شد که بیاییم و روایت قدرت در افغانستان را دگرگون بسازیم، استندردهای دستیابی به قدرت در این کشور باید بالا برود که هرکس جسارت ورود به این عرصه را نکند. باتوجه به این که علم مطالعات توسعه می‌گوید که جامعه افغانستان جامعهٔ قدیمی است و ظرفیت پیش‌برد توسعه‌یافته‌گی را ندارد؛ لذا دولت مکلف است به صورت موفق چرخ توسعه‌یافته‌گی را بچرخاند. بناءً با این استدلال خواستم مدتی باید در رأس حکومت بیایم تا بتوانم روایتی از توسعه‌یافته‌گی تعریف کنم تا چشم‌انداز توسعه‌یافته‌گی افغانستان ترسیم شود. دکترین امنیت ملی و استراتژی‌های کلان کشور ترسیم شود و سرانجام، سیستمی برای افغانستان ترسیم شود که بعد از من هر کس دیگری که در این کشور آمد، نقشهٔ راه آن‌قدر برایش شفاف و منتج به توسعه‌یافته‌گی افغانستان باشد که هیچ موردی گنگ و مبهم نماند. مشکل افغانستان نداشتن نقشهٔ راه و استراتژی منسجم است. همچنان مشکل افغانستان نداشتن یک حس ملی برای رفتن به سمت توسعه‌یافته‌گی و نبود اراده برای تغییر در میان نخبه‌گان است. مشکل افغانستان نبود اجماع است. به نظر من، چهار مسألهٔ کلان در افغانستان وجود دارد: اول، سیاست خارجی است. ما از میان این سه فرهنگ کلان روابط بین‌الملل: هابزی که مبتنی بر دشمنی است، لاکی که مبتنی بر دوستی است و کانتی که مبتنی بر رقابت است، استفاده نبردیم. ما هنوز نمی‌دانیم که پاکستان دوست ما است یا دشمن ما، ما هنوز نمی‌دانیم آمریکا دوست ما است یا دشمن ما. همین‌گونه سایر کشورها. در سیاست خارجی نمی‌دانیم که تعامل ما با کشورها بر چه مبنایی استوار باشد. مسئله دوم، هویت است. شکاف‌های قومی و زبانی، شکاف‌های مذهبی و روایت‌های دگرگونه از نوع حکم‌روایی و زیستن و غیره، جامعهٔ افغانی را سرخورده و پراکنده‌ساخته‌است. دولت باید به این پرسش پاسخ بگوید. مسألهٔ دیگر ما توسعه‌یافته‌گی است. ما به کجا می‌رویم و رمز توسعه‌یافته‌گی ما چیست؟ مشکل کلان توسعه‌یافته‌گی ما چیست و چگونه می‌شود این را گشود و مشکلات توسعه‌یافته‌گی را حل کرد؟ اصلاً رابطهٔ مردم و دولت با توسعه‌یافته‌گی چیست؟ حالا دولت‌ها با مردم هم‌سو اند در توسعه‌یافته‌گی یا آیا نقشهٔ راه کلانی برای توسعه‌یافته‌گی وجود دارد؟ مسألهٔ چهارم، امنیت است. امنیت در کشور ما تنها در بُعد نظامی آن مطرح است؛ در حالی که انواع امنیت وجود دارد مانند امنیت اقتصادی، امنیت هویت، امنیت زیست‌محیطی، امنیت فرهنگی. این مسایل مورد توجه قرار نگرفته‌است. به این چهار مورد کلان باید یک دولت پاسخ بگوید. دولتی که در آینده اگر من به دست داشته باشم، به این چهار پرسش پاسخ دارد و می‌خواهد این چهار گروه کورِ افغانستان را باز کند. اگر این چهار گره باز نشود، اگر قوی‌ترین حکم‌روایان را هم در افغانستان بیاورید، نمی‌تواند چرخ توسعه‌یافته‌گی افغانستان را بچرخاند. تصمیم من برای ورود به سیاست وقتی بود که به این چهار پرسش پاسخ پیدا کنم. * در شرایطی که بخشی از رقیبان شما به برگزاری انتخابات شفاف بی‌باور هستند، تهدید به تحریم انتخابات کرده‌اند و شماری هم کارزارهای‌شان را آغاز نکرده‌اند. شما هم از شفاف بودن انتخابات شاکی هستید و کارزارهای‌تان را هم رسماً آغاز کردید، چرا باوجودی که از برگزاری انتخابات شفاف شاکی هستید، کارزارهای‌تان را هم شروع کردید؟ من انتخابات را به هیچ وجه تحریم نمی‌کنم، زیرا باور دارم که «پوستین» را نباید تا ابد به «شپش‌ها» واگذاشت. ما باید به میدان بیاییم و میدان را به کسانی که شایسته‌گی زعامت افغانستان را ندارند، خالی نگذاریم. از دید من، تحریم انتخابات، خیانت ملی و به معنای گریز از میدان مجادله است. من در میدان هستم و مبارزه می‌کنم، زیرا اهداف بسیار کلان دارم. برنامهٔ نخست تیم تدبیر و توسعه خلق روایت جدید از حکم‌روایی و مواجههٔ مردم افغانستان با قدرت و بلند بردن استندردهای رسیدن به قدرت است. بلند بردن سطح مناظره و به چالش کشیدن کسانی که ادعا زعامت دارند، اما در درون تُهی هستند. برنامهٔ دوم ما ارگ ریاست‌جمهوری است. کسانی انتخابات ریاست‌جمهوری را تحریم می‌کنند که برنامهٔ اول‌شان ارگ ریاست‌جمهوری، برنامهٔ دوم‌شان یک وزارت است، برنامهٔ سوم‌شان یک سفارت و… مسألهٔ تحریم انتخابات، پشت کردن به دموکراسی و مردم افغانستان است و من هرگز این کار را نمی‌کنم. به میدان آمده و مبارزه می‌کنم. یقین دارم که حضور من بتواند معادلات قدرت، استندردهای دستیابی به قدرت، نوع تعامل مردم با سیاست، نوع حکم‌روایان با سیاست، نوع نگاه خارجی‌ها به افغانستان و نوعی پیوند میان مولفه‌های سیاست خارجی که امنیت، هویت و توسعه‌یافته‌گی است را می‌تواند در افغانستان دگرگون بسازد. * برخی‌ها در بیرون باورشان این است که تکت تدبیر و توسعه در پی ایجاد حکومت‌داری شاه-فیلسوف است. آیا واقعاً برنامهٔ شما چنین است؟ الگوهای مختلفی از پیوند بین علم و سیاست وجود داشته باشد. در کتابِ دانشمند و سیاست‌مدار ماکس وبر، به این امر اشاره شده‌است. افلاطون صدها سال پیش بحث فیلسوف-شاه را مطرح کرده بود. از دید من، اگر خرد با حکم‌روایی یکجا نشود، نمی‌توانیم حکومت‌داری خوب داشته باشیم، علمی که نتواند سبب توسعهٔ جامعه شود، علم انتراعی است و علمی است که در کتاب‌های آکادمیک باقی می‌ماند. خوب است علم مقدس و در چارچوب انتزاعی خود بماند، اما امروزه نوع نگاه نسبت به علم متفاوت شده‌است. علم باید بتواند گرهی از مشکلات جامعه را بگشاید. من بر آنم که خرد را در خدمت حکم‌روایی قرار بدهم، چون وظیفهٔ علم گره‌گشایی است و گره‌های حکم‌روایی در افغانستان باید گشوده شود. به عبارت دیگر، می‌خواهم که تدبیر را در خدمت توسعه‌یافته‌گی افغانستان قرار بدهم، چون باور دارم که هیچ چیزی برتر از عقلانیت و خرد نمی‌تواند گره‌های کور یک جامعه را در عرصه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و سایر عرصه‌ها بگشاید. حضور تیم تدبیر و توسعه، پیوندی میان دانش و نتیجه‌دهی است. پیوندی میان، دانش و کارکرد است. پیوندی میان دانش و معیشت است و این لزوماً به معنای تحقق نظریهٔ فیلسوف-شاهِ افلاطون نیست. اما تلاش برای نهادینه‌سازی دانش در ساختار حکم‌روایی افغانستان و بهره‌مندی از علم برای باز کردن گره‌ها کور این کشور است. * چرا تا کنون منشورتان را همه‌گانی نکرده‌اید؟ منشور تیم ما تمام است و تنها برای نشر آن، مشکل مادی داریم که امیدواریم به‌زودی حل شود. یقین دارم که متن PDF آن از طریق سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی تا یکی دو روز دیگر منتشر می‌شود. منتظر بودیم که چه کسانی وارد میدان می‌شوند و چه کسانی نمی‌شوند، چون یک هراس از سرقت ایده‌ها وجود دارد. ما نگران بودیم که ایده‌های ما سرقت شود. ما حداقل یازده مورد بسیار بکر در عرصهٔ حکم‌روایی افغانستان داریم که چند نمونهٔ آن را می‌توانم برای‌تان نام ببرم. اول ما پیرو ساختار ریاستی هستیم، اما نه ریاستی متمرکز، بلکه ریاستی غیرمتمرکز. در این نوع، والی‌ها انتخاباتی می‌باشند و از سوی مردم ولایت‌ها انتخاب خواهند شد. یا مثلاً رییسان دانشگاه‌های ولایتی توسط کدرهای علمی دانشگاه، انتخاب می‌شوند. شهرداران انتخابی می‌شوند. تمام بست‌هایی که منفعت آن به خود مردم ولایت بر می‌گردد دارد، سیاسی نیست، بلکه انتخابی است و به رقابت گذاشته می‌شود. رئیس‌جمهور صلاحیت انتخاب رئیس معارف، شهرداری و دانشگاه‌های ولایت‌ها را دیگر نمی‌داشته باشد. تمام بست‌های دو و پایین‌تر از بست دو، در اختیار والی است و مقام‌های محلی را والی تعیین می‌کند. دیگر هیچ نیاز نیست کسی به کابل بیاید و سند دانشگاه یا صنف دوازده خود را بگیرد یا تأیید کند. تمام مسایل هم وزارت داخله، خارجه و محاکم باید در ولایت‌ها انجام شود. در حال حاضر متأسفانه برای آنکه کسی سند صنف دوازده خود را تأیید کند، باید از ولایت‌ها به کابل بیاید و دو ماه در کابل باشد تا تأیید شود. صدور مدارک تحصیلی در ولایت‌ها صورت بگیرد. یعنی هیچ شهروندی به‌خاطر این‌که کابل حکومت مرکزی است، کارش به کابل بند نیست. مسألهٔ دیگری که در نظر داریم، رقابتی شدن چند وزارت است. منفعت برخی وزارت‌ها مستقیم به مردم بر می‌گردد. مثلاً وزیر معارف بازگشتش به مردم و آیندهٔ مردم است. رئیس‌جمهور حق ندارد آن را بین اقوام و گروه‌های سیاسی تقسیم کند. در حکومت تدبیر و توسعه، وزارت معارف رقابتی است. در تمام کشور هر کس بهترین طرح را برای مدیریت معارف داشته باشد، بیاید وزیر معارف شود. در حکومت ما، پارلمان حق استیضاح وزیر معارف را نخواهد داشت. کارکرد وزیر معارف سال‌به‌سال سنجیده می‌شود. حتی طرح ما این است که وزیر معارف باید تا دوازده سال وزیر باشد. سنجش کارکرد وزیر معارف براساس سنجش شاگرد صنف اول است که در دورهٔ وزارت وزیر، صنف دوازده را تکمیل می‌کند. پس از دوازده سال کارکردش سنجش می‌شود و اگر کارکردش درست نبود، باید محاکمه شود. همچنان وزارت تحصیلات عالی و فرهنگ رقابتی است. هشت وزارت را رقابتی می‌سازیم، چون به مردم بر می‌گردد و حکومت نباید به آن نگاه سیاسی داشته باشد. وزیر شهرسازی و انکشاف دهات چرا باید سیاسی باشد؟ وزیر خارجه، وزیر دفاع و وزیر داخله را می‌توانید سیاسی انتخاب کنید، اما بعضی از وزارت‌خانه‌های نباید سیاسی شود. توسعه‌یافته‌گی در افغانستان بدون کوچک‌سازی دولت امکان‌پذیر نیست. دولت باید کوچک شود و بخش خصوصی رشد کند. مسألهٔ دیگر تفاوت ما با حکومت‌های قبلی، این است که فقط بست‌های یک برای منظوری به رئیس‌جمهوری می‌آید که هم رئیس‌جمهور و هم معاونان او صلاحیت منظوری آن را دارند. رئیس‌جمهور نباید وقتش به مسایل کوچک صرف بشود. ولایت‌ها تمام اختیارات را دارند، الا در سیاست خارجی، چاپ پول و مسایل دفاعی، در این سه عرصه ولایت‌ها اختیار ندارند، در سایر مسایل اختیار دارند. اگر نظام ریاستی غیرمتمرکز در کشور شکل گیرد، تمام اقوام خود را در آن می‌بینند. چون توزیع قدرت در تمام ولایت‌ها صورت می‌گیرد هیچ‌کس در حاشیه نیست. در این نظام همچنان هیچ قومی اول و دوم نیست؛ یا همه اول هستیم یا هم همه آخر هستیم. مسألهٔ دیگر، مورد نظر ما، تشکیل وزارت خانواده و جوانان و حذف وزارت زنان است. وزارت زنان نگاه جنسی به زن دارد و به‌خاطر جنس‌شان است که برای زنان این وزارت تشکیل شده‌است. در حکومت ما وزارت زنان تبدیل به خانواده و جوانان که زنان را از وضعیت جنسی به وضعیت جنسیتی قرار می‌دهد؛ یعنی زنان یک واحد کارکردی جامعه می‌شوند. این وزارت مسایل مربوط به تنظیم خانواده، تنظیم جمعیت، تعامل میان طفل و مادر و همهٔ این مسایل در وزارت خانواده انجام می‌شود تا زمینه‌سازی شود برای چند سال بعد تا زن به یک موضوع فراجنسیتی در افغانستان تبدیل شود. این‌ها بخشی از تعهدات ما در منشور است که وضعیت معتادان، متقاعدان، کودکان و… را در بر می‌گیرد. همچنان یک منشور ویژه برای زنان نیز بیرون خواهیم داد. * شما به آقای غنی چلنج دادید که باید با شما وارد یک مناظره شود. چرا در میان هفده نامزد دیگر تنها به آقای غنی چلنج دادید و این‌که تا کنون آیا پاسخی از سوی آقای غنی به شما رسیده‌است؟ من و آقای غنی نقاط مشترکی داریم. آقای غنی هم از حوزهٔ دانشگاهی و علمی وارد سیاست عملی شده‌اند و من نیز از حوزهٔ آکادمیک وارد عرصهٔ سیاست شده‌ام. یکی از شاخص‌های قدرتی که آقای غنی ادعا می‌کرد که آکادمیک و علمی است و شیوه‌های بحث آکادمیک داشت و نیز دکترا دارد. ایشان برگ برندهٔ خود را تحصیل خود می‌دانند و من نیز برگ‌برندهٔ خود را تحصیل خود می‌دانم. من گفتم برای آنکه یک گفتمان جدید در کشور شکل بگیرد، به جای به مناظره گرفتن موضوعاتی چون داعش، طالب، روایت حکم‌روایی را به مناظره بگیریم تا دیده شود که علم آقای غنی چقدر گره‌های جامعه را گشوده و چقدر نگاه ایشان نسبت به مسایل امنیتی، اقتصادی و فرهنگی کشور علمی بوده‌است؟ آیا رشتهٔ ایشان با حکومت‌داری تناسب داشته‌است؟ آیا ایشان علمی که دارند متناسب با نیازهای افغانستان است؟ من می‌خواستم با به مناظره کشیدن آقای غنی، نگاه توهم‌آمیزی که از علم در افغانستان وجود دارد را بشکنم. می‌خواستم ثابت بسازم که علم ادعا نیست. علم در معرض مناظره است که معلوم می‌شود کارآمد است یا ناکارآمد. من آقای غنی را به مناظرهٔ علمی و انتخاباتی دعوت کردم. بحثی که من با آقای غنی می‌داشته باشم، در آن موضوعات چون طالبان و داعش و امنیت مطرح نخواهد شد. این مناظره باید در چارچوب تیوریک و نظری و در یک چارچوب محترمانه و خردمندانه باشد. هدف من این است که علم از شبه علم جدا شود و بدانیم که چه چیزی علم است و چه چیزی علم نیست. چه چیزی علم واقعی است و چه چیزی علم تصوری؟ اما متأسفانه پاسخ آقای غنی به من، تهدید و تخریب بوده‌است. امیدوارم برخورد کسی که ادعای علم می‌کند، برخورد خردمندانه باشد. من می‌خواهم آقای غنی به این مناظره پاسخ مثبت بدهند تا باهم بنشینیم و مناظره کنیم. اگر ایشان در این مناظره پیروز شدند، من به تیم ایشان خواهم پیوست و اگر من پیروز شدم، امید دارم که ایشان به تیم من بپیوندند. مناظرهٔ من و آقای غنی مناظرهٔ دو نسل و دو روایت است. مناظرهٔ روایت افغانی از حکم‌روایی و روایت واشنگتنی از حکم‌روایی است. * رقیب تان؟ من همیشه گفتم که دو رقیب در انتخابات دارم. یکی تقلب و دیگرش دالر است. من خودم راه‌های تقلب را یاد ندارم و به این کار باور نیز ندارم و دالر هم ندارم و نمی‌خواهم با دالر دیگران کار کنم. شعار من این است که حضور من در انتخابات، جنگ دل و دالر است. می‌خواهم دل مردم را با دالرهای غصب شده و دزدی شدهٔ دیگران، در رقابت بگذارم. باتوجه به این‌که آقای غنی پول زیاد دارند و امکانات دولتی نزدشان است، ایشان را رقیب خود می‌دانم، اما شایستهٔ رقابت با خود نمی‌دانم. ]]> سیاسی و امنیتی Sat, 17 Aug 2019 09:54:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/90662/فرامرز-تمنا-برخی-ارگ-نشینان-نمی-خواهند-صلح-سبب-تضعیف-قوم-شان-شود ​سناتور گراهام خواستار حفظ حضور نظامی آمریکا در افغانستان شد http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90661/سناتور-گراهام-خواستار-حفظ-حضور-نظامی-آمریکا-افغانستان به گزارش سی.ان. ان، گراهام که متحد نزدیک ترامپ به‌شمار می‌آید، در بیانیه‌ای اعلام کرد: هرگونه توافق صلحی که مانع از قابلیت‌های قوی ضد تروریسم آمریکا در افغانستان شود، توافق صلح به‌شمار نمی‌آید. بلکه راه را برای حملات دیگری علیه سرزمین و منافع آمریکا در سراسر دنیا فراهم می‌کند. وی افزود: آقای رئیس‌جمهور، از اشتباهات پرزیدنت اوباما درس بگیر. یک توافق بد جنبش رادیکال اسلام‌گرا را در سراسر دنیا فعال می‌کند. هوشیار باش. وقت صرف کن و به تیم امنیت ملی خودت گوش کن. گراهام در بخش دیگری از بیانیه خود نوشت: اعتماد به طالبان – به عنوان جایگزین نیروی ضدتروریسم آمریکا - برای کنترل یافتن بر القاعده، داعش و سایر گروه‌های رادیکال اسلام‌گرا در افغانستان خطایی بزرگ‌تر از توافق هسته‌ای اوباما با ایران است. ترامپ قرار است روز جمعه به وقت محلی با اعضای ارشد تیم امنیت ملی خود دیدار کند. این جلسه در باشگاه گلف ترامپ در «بدمینستر» ایالت نیوجرسی برگزار می‌شود. مایک پمپئو وزیر خارجه، جان بولتون مشاور امنیت ملی، مارک اسپر وزیر دفاع و جوزف دانفورد رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا در این جلسه حضور خواهند داشت. آمریکا و طالبان طی ماه‌های اخیر مذاکراتی برگزار کرده و تلاش کرده‌اند تا به توافق برسند. به نوشته تارنمای سی.ان. ان، بخشی از این توافق شامل آتش‌بس میان طالبان و آمریکا، کاهش هزاران نیروی نظامی آمریکا در افغانستان و تعهد طالبان به مشارکت در طرح‌های ضدتروریستی است. دو طرف هنوز به توافق نهایی نرسیده‌اند. ]]> سیاسی و امنیتی Sat, 17 Aug 2019 07:35:17 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/90661/سناتور-گراهام-خواستار-حفظ-حضور-نظامی-آمریکا-افغانستان