قرآن تأکید می کند که الانسان علی نفسه بصیره ولو القی معاذیره؛ هر کسی به خود بیناتر است هرچند که بهانه هایی را برای کارهایش بتراشد. آن چه به دیگران برای توجیه رفتار گفته می شود در حقیقت بهانه هایی بیشت نیست؛ زیرا هر کس که به وجدان خود مراجعه کند در می یابد که چه کسی است و چگونه می اندیشد و چه سان عمل می کند

کی از نیازهای ثابت همگانی تغییرناپذیر و نسخ ناپذیر که زمان، توان تاثیرگذاری در آن را ندارد؛ موضوع عبادت و پرستش است. یکی از نیازهای اساسی بشر پرستش است. پرستش حالتی است که در آن انسان از ناحیه باطنی خود به حقیقتی که او را آفریده و خود را در قبضه قدرت او می بیند و خود را نیازمند و محتاج او می داند؛ توجه می کند.

به طور کلی ، عموم اندیشه های بشری – و از جمله اندیشه های سیاسی – را از دو موضع بیرونی و درونی می توان شناخت . معرفت درونی ، شناختی استدلالی است به گونه ای که روش پژوهشگر در مقام گردآوری و داوری با روش اندیشه ور یکسان و تابع همان منطق و قواعد است

اولین شراره های آتش کین دشمن در کناره غدیر تولد یافت. آن زمان که علی (ع) بر ساقه بازوان پیامبر شکفت، دانه های خشم در خاک دل دشمن، سر باز کرد. پیامبر، شاید سخن تازه ای نگفت، سرّ مکنونی را فاش نکرد و راز سر به مهری را نگشود. آنچه را که به رمز و کنایه در اینجا و آنجا فرموده بود با جامهای شفاف صراحت به گوش تک تک مردمان ریخت، همه مردمان. و این برای دشمن سنگین بود و شکننده

رُی بنیادگرایی اسلامی را به معنای بازگشت به اعتقادات راستین دین می داند. این پدیده خود به قدمت اسلام است و گرایشات معاصری که نوبنیادگرایی خوانده می شود، مدرنیسم فنی فرهنگ زدایی شده را با گرایشات سنتی ترکیب می کند تا با اسلام سنتی و فرهنگ مدرن غربی و جهانی شدن مخالفت کند. ۳ به نظر وی جریان اصلی جنبشهای اسلامی از مبارزه برای ایجاد یک جامعه ی بین المللی اسلامی به نوعی «ملی گرایی اسلامی» گذر کرده است. نوبنیادگرایان خواستار اینند که به عنوان یک بازیگر مشروع در صحنه ی سیاسی داخلی به رسمیت شناخته شوند. آنها تا حد زیادی نگرشهای فراملی خود را که هنوز هم بخشی از ایدئولوژی آنهاست، کنار گذاشته اند.

نسبت میان دین و دموکراسی بسته به این که چه تعریفی از دموکراسی داشته باشیم و دین نیز چه دینی باشد متفاوت است؛ همچنین تلفی ما از اسلام و دیدگاه ما نسبت به تعالیم آن مستقیماً بر نظر ما نسبت به رابطه اسلام و دموکراسی تأثیرگذار است.

پرسش اصلی مقاله حاضر این است که آیا قرآن کریم، در روابط خارجی دولت اسلامی با غیرمسلمانان، اصل را بر جنگ (اصالة الجهاد) می‏گذارد یا بر هم‏زیستی مسالمت‏آمیز (اصالة الصلح)؟ این مقاله ضمن اشاره به نظریه‏پردازان به طرح دو نظریه و نقد دلایل آنها پرداخته است. واژه‏های کلیدی: قرآن، جنگ، جهاد، صلح، دولت اسلامی، دارالحرب، دارالعهد، دارالاسلام.

دین را می‏توان به مجموعه به هم پیوسته‏ای از باورها و اندیشه‏های برگرفته از وحی الهی در رابطه با جهان، انسان، جامعه و جهان پس از مرگ تعریف کرد که هدف آن، هدایت انسان به سوی روش بهتر زیستن و کاملتر شدن است.