کد خبر : 13400

 

  www.payam-aftab.com

قاضی کور / نورالله وثوق

گمان مبر که زمانی حیا کند رخنه

و یا به حرف هوایی ما کند رخنه

زرنگ آبی آیین دل بود بیزار

به تیرگی همه را مبتلا کند رخنه

قدِ بلندِ امیدِ هزار و یک در را

هزار تکه و از هم سوا کند رخنه

گلوی نازک گهواره‏های ایمان را

به تیغِ فکرِ خود از بن جدا کند رخنه

جنازه بر سر دوشیم و ناله‏ها در راه

ز خون عاطفه پا را حنا کند رخنه

کند ز ریشه بر و برگِ هر چه گلشن را

لباس فتنه تن غنچه‏ها کند رخنه

بپرس از دل بی‏‎صاحبِ سیه روزت

میان ما و تو آتش چرا کند رخنه

من و تو غافل از آهنگِ رخنه از آنرو

درون رگ رگ ما رخنه وا کند رخنه

سرای عشق و صفا را سراغ اگر یابد

به یک اشارةِ ماتم‏سرا کند رخنه

به قتل نسلِ محبت از ان عطش دارد

که داغ تشنگیش را دوا کند رخنه

و گر که شعله نریزد به خرمن لاله

چگونه دَین خودش را ادا کند رخنه

مجو سلامت ازین اژدهای شهر آشوب

مجو که داغ دلت را دوا کند رخنه

ز غرب و شرق و شمال و جنوب واز هر سو

به هر کجاست بلایی صدا کند رخنه

به قدس و کابل و لاهُور و غزنی و بغداد

جفا به تودهِ یک لا قبا کند رخنه

میان کوچه و بازار و منبر و محراب

چه شعله‏ها که به ناحق بپا کند رخنه

گهی ز بلخ برآرد سر و گه از هلمند

گهی به رودِ هریوا شنا کند رخنه

گهی ز شعلهِ او روح نینوا سوزد

گهی به غَزّه جفا برملا کند رخنه

به نام تار و تبار و قبیله و مذهب

بهانه‏های عجیبی بنا کند رخنه

زبان و قوم سرش وا نمی‏شود هرگز

به هر که هر چه رسد هر کجا کند رخنه

اسیرِ مشقِ شکاریِ شهرِآشوبی

به سادگی به کجایت رها کند رخنه

سفر ز بارِ کمربند او کمر خم کرد

گمان کنم که به کابل هوا کند رخنه

به آسمان طریقت نمی‏کند پرواز

و در زمین هوس هر چه را کند رخنه

امام حاضر او گشته حضرت ابلیس

ببین کجا و کرا اقتدا کند رخنه

به شورِ مشتِ شریرِ اسیر سرمایه

چها که بر سر هر بینوا کند رخنه

گرو گرو همه جا ریش ما گروگانش

به روی ما ز چه رو اعتنا کند رخنه؟؟

فریب عینک و نکتاییش مخور جانا

تو را به قاضیِ کور آشنا کند رخنه

میانِ نخ نخِ هر تار ِتورِ چلتارش

هزار وسوسه بهرت عطا کند رخنه

درون صحنهِ رقصش درا که تابینی

چها چها و چها و چها کند رخنه

خرامِ خواب و خیالیم و از خبر خالی

به دستِ ما چه بلاها به پا کند رخنه

نشسته داده به پشتی عافیت تکیه

به جان جهل جهان اتکا کند رخنه

خرابِ باج و خراج است و خیمه و خرگاه

چه مهره‏ها که درین ره فدا کند رخنه

چنین که جهدِ جدایی‏مان کند جولان

سر ازتن همه دلها جدا کند رخنه

شرنگ شور شرر زای بازی باز است

به ناز و باز کجایت رها کند رخنه

خلاصه بازی و بازی و بازی و بازی

خطابود که نشان را خطا کند رخنه

علیه رویش صبحِ سپیدِ احساس است

هر آنچه گفته برایش سیا کند رخنه

 

 

نورالله وثوق

شنبه9ـ۱۱ـ۱۳۸۹