تاریخ انتشار :چهارشنبه ۲۳ عقرب ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۰۵
کد مطلب : 85905
نگرانی اصلی مسکو در افغانستان ارتباط به گسترش گروه دولت اسلامی شاخه خراسان و قاچاق مواد مخدر به شمال کشور ارتباط دارد. این نگرانی‌های موجه است، روسیه گفته‌است که ارتباط این کشور با طالبان در راستای حفاظت از شهروندان این کشور در افغانستان و خاتمه جنگ در این کشور می‌باشد.
​آیا روسیه می‌تواند در برقراری صلح افغانستان کمک کند؟
در سال ۲۰۰۱ روسیه از عملیات نظامی آمریکا در افغانستان پشتیبانی کرد که در نتیجه آن، رژیم طالبان سرنگون گردید و نظام جدید روی کار آمد. پس از آن، روسیه از سیستم جدید حمایت کرد و در تلاش‌های بازسازی افغانستان که شامل آموزش نیروهای امنیتی افغان، تهیه تجهیزات نظامی، حمایت از فعالیت‌های مشترک مبارزه برضد مواد مخدر با آمریکا و فراهم آوری بعضی از کمک‌های انکشافی را نام برد. با این حال، کشمکش‌های که در سال ۲۰۰۱ میلادی در افغانستان آغاز گردیده بود به ۱۷ سال طول کشیده‌است. اکنون، طالبان به عنوان نیروی ظهور کرده‌اند که بر بیش از نیم خاک کشور نفوذ دارد. در حالی که به نظر می‌رسد جنگ به بن‌بست خورده، افغانستان، ایالات متحده آمریکا و قدرت‌های منطقه ای تلاش دارند تا راه حل سیاسی پیدا کنند. روسیه نیز به سهم خود تلاش می‌کند به طالبان دسترسی پیدا کرده و در رابطه به پروسه صلح فعالیت‌هایش را آغاز کند، با این همه، در مورد اقدامات روسیه نسبت به پروسه صلح با طالبان و نتیجه پایانی تلاش این این کشور ابهام وجود دارد.
در سال ۲۰۱۶، روسیه چندین نشست‌های را میان کشورهای همسایه افغانستان برگذار کرد که تحت نام پروسه مسکو یاد می‌گردد. از افغانستان حتی در این نشست‌ها دعوت نگردید و تنها کشورهای چون روسیه، چین، پاکستان در آنها اشتراک ورزیدند. در سال ۲۰۱۷ افغانستان، هند و چندین کشورهای آسیای مرکزی در آن افزوده شد. آمریکا در یکی از این نشست‌ها هم حضور نداشت و به آن به عنوان نشست‌های که در آن ابهامات وجود دارد نگاه می‌کرد.
در سال ۲۰۱۸ میلادی، دیدار سه جانبه برای سومین بار برگذار گردید که از طالبان نیز دعوت شده بود. دولت افغانستان با فرستادن چند نماینده از شورای عالی صلح در این نشست شرکت کرد و از گروه طالبان به عنوان یک طرف مساوی دعوت شده بود و از سوی دیگر، گروه طالبان نیز گفتگوی مستقیم با دولت افغانستان را رد کردند. برای کابل مشروعیت این نشست ضعیف به نظر می‌رسد، و آمریکا نیز از پروسه کابل حمایت می‌کند. اشتراک کنندگان هنوز به توافقی مبنی بر اینکه موضوع و هدف این نشست چه باشد به نتیجه ای دست نیافته‌اند.
رابطه روسیه با طالبان تازه نیست و به سال ۲۰۰۵ میلادی بر می‌گردد. روسیه مکرراً متهم شد که معلومات استخباراتی را با طالبان شریک ساخته و حدس و گمان‌های وجود دارد مبنی بر اینکه که روسیه طالبان را تجهیز نظامی کرده‌است. ممکن این ادعاها درست یا غلط باشد اما ارتباط روسیه با طالبان به این گروه کمی مشروعیت بخشیده و سبب تقویت آنها آنهم در زمانی که دولت افغانستان خود می‌توانست به این مشروعیت دست یابد گردیده‌است. برعلاوه، گفته‌های وجود دارد که روسیه با شماری از جنگ سالاران افغان، در شمال این کشور نیز در ارتباط بوده‌است.
ابهامات زمانی که روسیه مانورهای نظامی با پاکستان را در امتداد مرز با افغانستان راه اندازی کرد ابیشتر گردیده‌است. شماری از افغان‌ها نگرانند که مبادا افغانستان یک بار دیگر به میدان جنگ قدرت‌های بزرگ و این بار میان آمریکا و روسیه بدل گردد زیرا این می‌تواند افغانستان در وضعیت بدتر از جنگ جاری که در آن قرار دارد بدل کند.
نگرانی اصلی مسکو در افغانستان ارتباط به گسترش گروه دولت اسلامی شاخه خراسان و قاچاق مواد مخدر به شمال کشور ارتباط دارد. این نگرانی‌های موجه است، روسیه گفته‌است که ارتباط این کشور با طالبان در راستای حفاظت از شهروندان این کشور در افغانستان و خاتمه جنگ در این کشور می‌باشد. با این حال، روسیه در افغانستان منافع ثابت نداشته‌است که از آن محافظت کند و همچنان همکاری این کشور با طالبان تأثیر چندانی روی میزان خشونت در کشور نداشته‌است. روسیه ای را که از طالبان در جنگ بر ضد داعش استفاده می‌کند را رد کرده‌است. طالبان افغان بخاطر تثبیت کردن جایگاه خود تنها بر افغانستان تمرکز دارند در حالی که داعش به نظر می‌رسد تهدید فرا منطقه ای با اجندای جهانی می‌باشد.
کابل تآکید دارد پروسه صلح افغانستان باید افغان محور بوده و توسط افغان‌ها رهبری و مدیریت شود، اما انعطاف‌پذیری را در خود داشته باشد. افغانستان به شکل محتاطانه ای به تلاش‌هایی خیر مقدم گفته‌است که در آن پروسه صلح واقعی که در آن طالبان نیز شامل باشند. در اواخر سال ۲۰۱۲ میلادی این گروه با شماری از جریان‌های افغان و ناظرین بین‌المللی در چنتلی فرانسه دیدار کردند و در سال‌های اخیر در اوسلو و مکان‌های دیگر دیدار داشتند و گفتگوهای پیشبینی شده در ماری پاکستان در سال ۲۰۱۵ نیز صورت گرفته‌است.
در ماه فبروری سال ۲۰۱۸ رئیس‌جمهور افغانستان نقشه راه صلح ای را اعلام کرد، در این نقشه راه پیشنهاد مشخص تر در قسمت به رسمیت شناختن طالبان به عنوان یک جریان سیاسی برای بازگشت به صلح و گفتگوهای بیشتر صلح در شهرهای مکه، تاشکند و جاکارتا و مکان‌های دیگر گنجانده شده‌است. این تلاش‌ها نشان داد که افغانستان به اهمیت ایجاد توافق بین‌المللی برای برقرار صلح در کشور و شامل ساختن طالبان به جریان سیاسی نگاه می‌کند. با این حال، روندهای سیاسی که دارای دست‌آوردهای کوتاه مدت می‌باشد می‌تواند نتیجه منفی در پی داشته باشند.
آیالات متحده نیز مخالف تلاش‌های که در راستای همکاری‌های منطقه ای در افغانستان صورت می‌گیرد نیست. وزارت امور خارجه آمریکا زلمی خلیلزاد سفیر اسبق و دیپلومات را به عنوان فرستاده ویژه برای پروسه صلح افغانستان فرستاده‌است. خلیلزاد به کشورهای منطقه سفر کرده و با قدرت‌های منطقه از جمله پاکستان، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و قطر دیدارهایی داشته‌است. واشینگتن نیز با طالبان در ارتباط است که شامل ارتباط رسمی مستقیم با دفتر سیاسی طالبان در دوهه می‌باشد.
در مورد مذاکرات ایالات متحده و روسیه دربارهٔ افغانستان، پیشرفتی نداشته‌است. آمریکا پروسه مسکو را رد کرده و روی گزینه بدیل آن که پروسه صلح کابل می‌باشد تآکید دارد. روسیه از سوی دیگر، بر مفید بودن پروسه صلح این کشور اسرار دارد. در زمانی که روابط روسیه- آمریکا روی حوزه‌های مختلف که شامل اختلاف نظر در مورد سوریه، اوکراین و پیمان منع موشک‌های میان برد می‌باشد، افغانستان یکی از محدود حوزه‌هایی است که دو کشور می‌توانست در آن همکاری کنند.
روسیه نگرانی‌هایی امنیتی که شامل تروریسم فرا منطقه ای و قاچاق مواد مخدر می‌باشد که این دو فکتور نگرانی‌هایی امنیتی افغانستان و آمریکا را نیز تشکیل داده و با همدیگر همخانی دارد. به این دلیل، تلاش‌های مسکو زمانی می‌تواند سودمند باشد که به صورت درست و همگام با تلاش‌های دو کشور افغانستان و آمریکا تنظیم گردد، زیرا این کشورها طرف‌های مهم جنگ در افغانستان هستند. حال مذاکره با طالبان به دلایل بشردوستانه و آغاز مذاکرات صلح یک پروسه ضروری پنداشته می‌شود. آدرس‌های که بتواند این گروه را متقاعد به حاضر شدن در میز مذاکرات صلح نماید می‌تواند سبب اخلال در ثبات مورد نیاز افغانستان گردد.
تلاش‌های صلح روسیه باید براساس نیازهای افغانستان عیار شود که شامل آغاز مذاکرات، رسیدن به یک راه حل سیاسی و در نهایت صلح و سپس حفظ صلح می‌باشد. این موجب تشویق طالبان می‌شود که به میز مذاکره حاضر شوند بدون اینکه دولت افغانستان را تضعیف کنند. افغانستان زمانی می‌تواند به صلح دسترسی و از آن حفاظت کند که قادر به حکومت باشد و به شهروندان این کشور پاسخگو بوده و به عنوان یک عضو مسئول جامعه بین‌المللی عمل نماید. افغانستان تا زمانی به ثبات دست نخواهد یافت که بازیگران به گروه‌های غیردولتی برای دست یافتن به منافع شان تکیه نمایند.
​- نویسنده: سید صابر ابراهیمی / برگردان: ضیا صادق
منبع: دیپلومات
منبع : افغانستان ما
http://payam-aftab.com/vdcgny97.ak9nz4prra.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما