تاریخ انتشار :چهارشنبه ۹ عقرب ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۲۸
کد مطلب : 85482
​غنی و ریاست‌جمهوریِ مادام‌العمر
برخی از حقوق‌دانان کشور، رهبری کمیسیون انتخابات را به «خیانت ملی» متهم کرده‌اند. به باور این حقوق‌دانان، آنچه که از سوءمدیریت در برگزاری انتخابات پارلمانی دیده شد، تنها بی‌کفایتی رهبری کمیسیون انتخابات نبوده، بل یک حرکتِ حساب‌شده در راستای منافعِ یک حلقهٔ خاص انجام یافته‌است. به نظر می‌رسد چنین اظهارات و شکایت‌هایی که از نحوهٔ برگزاری انتخابات به گوش می‌رسد، رهبری کمیسیون را در وضعیتِ مخاطره‌آمیزی قرار دهد. آنچه خانم وسیمه بادغیسی معاون عملیاتی کمیسیون انتخابات در صحبت‌های خصوصی‌اش با یکی دیگر از اعضای کمیسیون ابراز کرد و رسانه‌ای شد نیز شمه‌ای از واقعیت را برملا می‌سازد. او گفت که اگر متحد و یک‌پارچه عمل نکنند، آنان را خواهند خورد.
برخی از حقوق‌دانان کشور، رهبری کمیسیون انتخابات را به «خیانت ملی» متهم کرده‌اند. به باور این حقوق‌دانان، آنچه که از سوءمدیریت در برگزاری انتخابات پارلمانی دیده شد، تنها بی‌کفایتی رهبری کمیسیون انتخابات نبوده، بل یک حرکتِ حساب‌شده در راستای منافعِ یک حلقهٔ خاص انجام یافته‌است. به نظر می‌رسد چنین اظهارات و شکایت‌هایی که از نحوهٔ برگزاری انتخابات به گوش می‌رسد، رهبری کمیسیون را در وضعیتِ مخاطره‌آمیزی قرار دهد. آنچه خانم وسیمه بادغیسی معاون عملیاتی کمیسیون انتخابات در صحبت‌های خصوصی‌اش با یکی دیگر از اعضای کمیسیون ابراز کرد و رسانه‌ای شد نیز شمه‌ای از واقعیت را برملا می‌سازد. او گفت که اگر متحد و یک‌پارچه عمل نکنند، آنان را خواهند خورد.
خانم بادغیسی پس از رسانه‌ای شدن این سخنان، در موضعِ دفاع قرار گرفت و گفت که سخنانِ او حرف‌های عادی بوده و هیچ ربطی به مسایل آن‌چنانیِ انتخابات نداشته‌است. اما زمانی که پای مسایل حقوقی به میان می‌آید و چگونه‌گی برگزاری انتخابات پارلمانی مورد توجه قرار می‌گیرد، مشخص می‌شود که اعضای کمیسیون انتخابات، بویِ خطر را حس کرده‌اند و به همین دلیل این روزها بیشتر از هر زمانِ دیگری سراسیمه و دست‌پاچه به نظر می‌رسند.
گفته‌هایی وجود دارد که همین حالا در میان اعضای کمیسیون انتخابات دودسته‌گی‌هایِ شدیدی بروز کرده و اختلافاتِ عمیقی نسبت به وضعیت به‌وجود آمده‌است. حتی برخی گزارش‌های تأییدناشده نشان می‌دهد که اعضای کمیسیون تصمیم گرفته‌اند رئیس کمیسیون انتخابات را مجبور به استعفا کنند تا حداقل بخشی از دغدغه‌های موجود که در اذهان عمومی تبارز یافته، آرام ساخته شود. اما این‌که واقعاً چنین اتفاقی خواهد افتاد، هنوز نمی‌توان با قاطعیتِ کامل آن را تأیید کرد، ولی در مورد بروز اختلاف‌نظرها در سطح رهبری کمیسیون، هیچ تردیدی وجود ندارد.
کمیسیون انتخابات با این ادعا مدیریتِ انتخابات پارلمانی را به دست گرفت که چهره‌ای تازه و امیدبخش از انتخابات به جامعهٔ بی‌اعتماد و ناباور به مدیریتِ آن نشان دهد. رهبران حکومت نیز این داعیه را ظاهراً حمایت می‌کردند و خود را متعهد به برگزاری انتخابات سالم، شفاف، عادلانه و سراسری می‌دانستند. اما اتفاق خلافِ این خواست و دیدگاه افتاد.
انتخابات سال روان، بدترین نوع انتخاباتی بود که ظرف هفده سالِ گذشته افغانستان آن را تجربه کرده بود. این انتخابات با هیچ انتخابات‌هایِ پیشین قابل مقایسه نیست. در انتخابات‌های پیشین، حداقل این امیدواری وجود داشت که ۵۰ درصد به نفع مردم‌سالاری کار انجام شده و شماری از نماینده‌گان واقعیِ مردم به پارلمان راه یافته‌اند. اما قراین و شواهد فعلی نشان می‌دهند که درصدِ این امیدواری نیز در انتخابات فعلی بسیار کاهش یافته‌است.
مردم حرف‌هایی که در مورد انتخابات و مدیریتِ آن می‌زنند، کاملاً بی‌اساس و بنیاد هم نیست. وقتی می‌گویند که افرادی از سوی برخی نهادها حمایت مالی شده‌اند و حتی قرار است با مهندسی آرا به پارلمان راه پیدا کنند، ادعایی بی‌بنیاد بوده نمی‌تواند. در ولایت‌های مختلف افغانستان، مردم چهره‌ها و نامزدهایی را نشان می‌دهند و باور دارند که این افراد از سوی یک منبع و نهاد خاص تمویل و حمایت می‌شوند. این موضوع تنها به کابل یا چند شهر بزرگِ کشور محدود نمی‌شود؛ در ۳۳ ولایت افغانستان که انتخابات به صورت نسبی برگزار شده، چنین افرادی را مردم خود شناسایی کرده‌اند. برخی از این افراد در ولایت‌های بیشتر ناامن حتی صندوق‌ها را تغییر داده‌اند یا انتخابات را در خانه‌های‌شان یا محل‌های مربوط به خودشان با آرای جعلی و تقلبی برگزار کرده‌اند.
اگر واقعاً حکومت و به ویژه ارگ نمی‌خواهد که انتخابات به صورت واقعی برگزار شود، لازم نیست این‌همه پول و امکانات را هزینه کند. خوب است هیچ انتخاباتی برگزار نشود و آقای غنی با تشکیل لویه جرگهٔ عنعنوی خود را رئیس‌جمهور مادام‌العمرِ کشور اعلام کند و بساط دموکراسی‌بازی را از این کشور برچیند. این بیشتر می‌تواند به نفع مردم و ارزش‌های دموکراتیک در جامعه تمام شود، تا این‌که زیر نام‌های پُرزرق و برق مردم را بفریبند. حداقل آن وقت این امیدواری باقی خواهد ماند که روزی افغانستان به دموکراسی و انتخابات واقعی برسد!
از جانبی هم، مادام‌العمر بودنِ ریاست جمهوریِ آقای غنی نیز با توجه به کهولت سن و بیماری‌های ناعلاجِ او زیاد نگران‌کننده نمی‌تواند باشد. بگذارید که این آدم حداقل به یکی از آرزوهای دیرینِ خود که باقی ماندن در کرسی قدرت است، برسد؛ و اما اگر موضوع خیانت ملیِ اعضای کمیسیون انتخابات جدی شود و نهادهایی بتوانند این قضیه را به صورت دقیق و عملی پیگیری کنند، در وضعیت انتخابات کشور تغییرات جدی و ملموسی رونما خواهد شد. اگر یک بار هم که شده، اعضای کمیسیون‌های انتخاباتی پس از خیانت‌های‌شان به جای مشاور شدن در ریاست جمهوری، به پای میز عدالت کشانده شوند، تأثیرهای شگفت‌انگیز آن را بر انتخابات‌های بعدی شاهد خواهیم بود.
این موضوع واقعاً نیاز به پیگیری و استقامتِ دوام‌دار و مردمی دارد. نباید گذاشت که با انتخابات هرکسی هرچه که می‌خواست انجام دهد. یا انتخابات در این کشورِ مصیبت‌زده و دچار بحران باید به صورتِ واقعی برگزار شود یا این‌که واقعاً باید جنازهٔ آن را خواند و دفن کرد. با چنین انتخابات‌های سراسر دروغ و نیرنگ، افغانستان هرگز به وادی سلامت و امن نخواهد رسید.
-احمد عمران/ماندگار
http://payam-aftab.com/vdcgxt97.ak9n74prra.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما