مناظره دو دزد/نذير ظفر

گفت دزدی به دزدی بر سر راه
من و تو کرده‏ایم خیلی گناه
دزدیي خیلی خانه‏ها کردیم
پیش مردم بهانه‏ها کردیم
را بلد را به خانه‏ها بردیم
شب و روز نان خود از آن خوردیم
زندگی بود مشکل و دشوار
لیک شادی کنم از آن کردار
دزد دوم به خنده کرد آغاز
که تو دیوانه‏ای و یا غماز
کار دزدی نه  کار مردان است
آتشی از برای ایمان است
دزدی عیب است و انفعال‏آور
شرم باید ز حضرت داور
زن و فرزند و خویش و قومت از آن
تا ابد است طعنه‏سار جهان
تو چه شادی از ین عمل داری
فکر کن؛ فکر وقت بیکاری
دزد اول چو در زبان آمد
بر تنش خشم و هیجان آمد
گفت: ما دزد با وفا بودیم
هر چه بودیم با خدا بودیم
وقت دزدی؛ به شرم می‏رفتیم
شامگاه نرم نرم می‏رفتیم
با رسن اهل خانه می‏بستیم
نادم از کارهای خود هستیم
مال‏شان ‏را شماره می‏کردیم
طفل و زن را کناره می‏کردیم
گاه گاهی به پاس کودک و زن
می‏گذشتیم زین  بدی و لجن
حا ل؛ دزدان بلای مردم شد
قتل‏ها در سرای مردم شد
نام دزدی و دزد بالا رفت
قتل و غارت سوی ثریا رفت
دزدها جمله با تفنگ شدند
سر مال کسان به جنگ شدند
دزدها قصرها عمارت کرد
در وطن هر چه بود غارت کرد
با عبا و قبا و با دستار
ریشداران و طالب و غدار
نام دین را بهانه می‏سازند
خویش‏ را عاشقانه می‏سازند
لیک دزدی آشکار کنند
خویش را با خدا شمار کنند
چون درین دوره در وطن چور است
هر کدامش به شهر مشهور است
زیر نام جهاد دزدیدند
مردمان وطن همه دیدند
هم تجاوز به کودکان کردند
خویش افسانه در جهان کردند
کشتند و کشته‏ها بشد پشته
پشته‏ها در تورم از کشته
عده‏ای دزدها وزیر شدند
عده‏ای دیگر سفیر شدند
دزدهای وطن کنون با گارد
نروند پشت چای و روغن و آرد
اجنبی را به رشوه می‏بافند
دل معدن شبانه می‏شکافند
داده‏اند بهر ما بر برائت تام
ما شدیم کامیاب و او ناکام


نذير ظفر