​یک لویه جرگه دیگر / غنی این بار چه می‎‌‌خواهد؟

غنی در عقرب/آبان سال گذشته (۱۳۹۸) «انس حقانی»، از رهبران شبکه حقانی را بدون هیچگونه مشورتی آزاد کرد. تمامی تحلیلگران امنیتی اذعان دارند که «انس حقانی» بسیار خطرناک‌تر از آن ۴۰۰ زندانی طالبان برای افغانستان و جامعه جهانی محسوب می‌شود و آزادی او توسط غنی کاملاً برخلاف قانون صورت گرفت.
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۵ اسد ۱۳۹۹ ساعت ۱۵:۱۹
​یک لویه جرگه دیگر / غنی این بار چه می‎‌‌خواهد؟
براساس توافق حوت/اسفند سال گذشته دولت آمریکا و گروه طالبان در دوحه قطر حکومت افغانستان می‌بایست ۵ هزار زندانی گروه طالبان و گروه طالبان یک هزار زندانی را آزاد می‌کردند.
حکومت افغانستان که در ابتدا خود را ملزم به اجرای توافق طالبان و آمریکا نمی‌دانست، سرانجام روند آزادی زندانیان را آغاز کرد و طی حدود پنج ماه ۴۶۰۰ زندانی مورد نظر طالبان را رها نمود. محمد اشرف غنی سپس اعلام کرد که باقی ۴۰۰ زندانی گروه طالبان را به دلیل داشتن شاکی خصوصی و همچنین ارتکاب جرایم جنایی، نمی‌تواند آزاد کند.
وی پس از تهدیدات گروه طالبان و رایزنی‌ها و فشارهای مقامات آمریکایی و پاکستانی، روز جمعه گذشته (۱۰ اسد/مرداد ۱۳۹۹) و پس از نماز عید قربان در سخنرانی خود در ارگ ریاست جمهوری اعلام کرد که تصمیم‌گیری دربارهٔ آزادی این زندانیان را پس از مشورت با لویه جرگه انجام خواهد کرد.
با این حال تجربه نشان داده که می‌بایست به هدف محمد اشرف غنی برای برگزاری لویه جرگه مشورتی صلح، با دیده شک و تردید نگریست. مهمترین دلیل آن نیز این است که وی ۴۶۰۰ زندانی گروه طالبان را که هم از نظر حکومت و هم از نظر جامعه جهانی تروریست شناخته می‌شوند، بدون هیچ مشورتی آزاد کرده‌است. مهمتر اینکه غنی در عقرب/آبان سال گذشته (۱۳۹۸) «انس حقانی»، از رهبران شبکه حقانی را بدون هیچگونه مشورتی آزاد کرد. تمامی تحلیلگران امنیتی اذعان دارند که «انس حقانی» بسیار خطرناک‌تر از آن ۴۰۰ زندانی طالبان برای افغانستان و جامعه جهانی محسوب می‌شود و آزادی او توسط غنی کاملاً برخلاف قانون صورت گرفت.
از سوی دیگر درحالی که نهادهایی همچون مجلس نمایندگان (ولسی جرگه) و مجلس سنا (مشرانوجرگه) در ساختار سیاسی افغانستان وجود دارند و اعضای آن تقریباً از تمامی مردم افغانستان نمایندگی می‌کنند، چه نیازی به لویه جرگه است. دیگر اینکه در همین هفته‌های اخیر نهاد «شورای عالی مصالحه ملی» تشکیل شده که در آن اکثر رهبران احزاب و شخصیت‌های برجسته سیاسی افغانستان حضور دارند و این شورا نیز می‌توانست بدون هیچ مشکلی تکلیف ۴۰۰ زندانی باقیمانده طالبان را روشن کند. اما چرا غنی بدون توجه به هیچ‌کدام از این نهادها و به یک باره به فکر برگزاری لویه جرگه مشورتی صلح افتاده‌است؟
به نظر می‌رسد غنی همچون گذشته قصد دارد از لویه جرگه مشورتی صلح در جهت تأمین منافع خود بهره‌برداری کند. اگر چه «شورای عالی مصالحه ملی» با فشار رقبای سیاسی محمد اشرف غنی برای سهیم شدن در ساختار حکومت تشکیل شد و قرار است مدیریت روند صلح با طالبان را - که در مراحل حساسی قرار دارد – بر عهده داشته باشد، اما ظاهراً غنی قصد ندارد ابتکار صلح در دستان شخص یا اشخاص دیگری باشد.
در طول تاریخ افغانستان لویه جرگه‌ها علاوه بر رسیدگی به موضوعی که به خاطر آن تشکیل می‌شدند، همیشه نقشی مشروعیت ساز نیز برای رهبران سیاسی ایفا می‌کرده‌اند. هنگامی که نمایندگان مردم افغانستان به خواست حکومت از تمامی ولسوالی‌ها/شهرستان‌ها در زیر خیمه لویه جرگه گرد هم می‌آیند، به حکومت مشروعیت می‌دهند. این مشروعیت برای حکومتی که با حرف و حدیث‌های فروان تشکیل شده و در قانونی بودن آن شک و تردید باشد، اهمیت فروانی دارد. محمد اشرف غنی پس از برگزاری لویه جرگه ای که خود اعضای آن را انتخاب کرده و خود دستور جلسه آن را تدوین نموده‌است، می‌تواند به پشتوانه حمایت لویه جرگه در برابر گروه طالبان که تمایل خود را به صلح نشان داده، بنشیند و موقعیت خود در نظام سیاسی آینده را تحکیم و تثبیت کند.
کد مطلب: 93676
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل