​آیا طالبان واقعا صلح می‌خواهند؟

حفیظ الله زکی
گروه طالبان در ماه‌های اخیر با شیوه‌های گوناگون سعی کرده‌است که در مسیر مذاکرات مانع ایجاد کند. گسترش حملات نظامی و تشدید خشونت‌ها و کشتارهای افراد ملکی و امنیتی نمی‌تواند دلیلی جز سبوتاژ کردن روند صلح و مذاکرات بین الافغانی داشته باشد.
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱ اسد ۱۳۹۹ ساعت ۰۹:۲۷
​آیا طالبان واقعا صلح می‌خواهند؟
راس ویلسون شارژ دافیر سفارت ایالات متحده آمریکا در افغانستان از رهبران افغانستان خواسته‌است که کابینه را تشکیل دهند، شورای عالی مصالحه را ایجاد کنند، روند آزادی زندانیان را تکمیل کنند و به سمت آغاز مذاکرات بین الافغانی بروند. وی در ادامه توییترش گفته‌است: که همین اکنون مذاکره را شروع کنید تا گفتگو در مورد آتش‌بس دایمی و سراسری آغاز شده بتواند.
گفته‌های آقای ویلسون در مورد صلح تا حدودی یکجانبه بوده و تنها یک طرف قضیه را مورد توجه قرار داده و از طرف دیگر غفلت ورزیده‌است. صلح افغانستان حد اقل دو طرف دارد، یک طرفش حکومت و مردم افغانستان است و طرف دیگرش گروه طالبان است که طی دو دهه گذشته صلح و امنیت در افغانستان را برهم زده‌است.
ویلسون می‌توانست چنین خواست‌هایی را از طالبان نیز مطالبه کند و از آنها بخواهد که خشونت‌ها را کاهش دهند، به توافقنامه دوحه پایبند باشند، در آزادی زندانیان نیروهای دولتی تعلل و مشکل تراشی نکنند و صادقانه در راستای صلح گام بردارند. این خواست‌ها دلیل منطقی هم دارد و مبنای آنها تعهداتی است که طالبان در چارچوب توافقنامه پذیرفته‌اند.
به نظر می‌رسد که آقای ویلسون آدرس را اشتباه کرده و به جای طالبان، حکومت را به زمینه‌سازی برای صلح ترغیب کرده‌است. در حالی که حکومت مانع بر سر راه صلح نیست؛ بلکه این طالبان است که به دلایل مختلف می‌خواهند گفتگوهای صلح به تعویق بیفتد.
یکی از دلایلی که طالبان نمی‌خواهند وارد گفتگو شوند، این است که اکنون بر خلاف چندماه قبل، حکومت و مردم افغانستان منسجم و یکپارچه از داعیه صلح و گفتگو حمایت می‌کنند و از یک آدرس با طالبان وارد مذاکره می‌شوند. در این صورت توافق طالبان با هیئت مذاکره کننده حکومت در مورد نظام، چگونگی مشارکت در قدرت سیاسی، تغییر قانون اساسی، ارزش‌های دموکراسی و دستاوردهای جمعی بسیار دشوار می‌شود. طالبان از این هراس دارند که با وارد شدن به فاز مذاکره از یک طرف مشروعیت جنگ و جهاد از دست بدهند واز سوی دیگر در مذاکرات صلح به اهداف خود نرسند.
مسئله دوم که انگیزه طالبان را از گفتگوهای صلح پایین آورده، اختلافات درونی آن گروه در مورد صلح است. هنوز تعدادی از رهبران و فرماندهان نظامی طالبان پروسه صلح را نپذیرفته‌اند. تعدادی از فرماندهان و رهبران طالبان همین اکنون از سوی شبکه تروریستی القاعده تمویل می‌شوند و این گروه بدون شک آنها را به ادامه جنگ و خشونت ترغیب خواهد کرد.
مسئله سوم همبستگی و پیوستگی طالبان با مافیای قدرت و ثروت، باندهای جنایتکار و قاچاقچیان مواد مخدر می‌باشد. نفوذ این گروه‌ها در میان طالبان غیرقابل انکار می‌باشد؛ بنابراین این گروه‌ها هرگز نمی‌گذارند طالبان به روند صلح بپیوندند.
با توجه به دلایل فوق گروه طالبان در ماه‌های اخیر با شیوه‌های گوناگون سعی کرده‌است که در مسیر مذاکرات مانع ایجاد کند. گسترش حملات نظامی و تشدید خشونت‌ها و کشتارهای افراد ملکی و امنیتی نمی‌تواند دلیلی جز سبوتاژ کردن روند صلح و مذاکرات بین الافغانی داشته باشد. طالبان می‌دانند که در شرایط جنگ و خشونت، گفتگوهای صلح بی معنا می‌شود. گروگانگیری افراد ملکی و آزادی آنها در جمع نیروهای امنیتی، عملی است که به منظور اخلال پروسه صلح انجام می‌شود. تأکید آن گروه بر آزادی تروریستان خارجی و جنایتکاران حرفه‌ای هیچ توجیهی جز تخریب پروسه صلح و به چالش کشاندن گفتگوهای بین الافغانی ندارد؛ بنابراین آمریکا بایست بیشتر گروه طالبان را تحت فشار قرار دهد تا از توافقنامه‌ای که خود امضا کرده‌اند، عدول نکنند و صادقانه در مسیر صلح گام بردارند و سهم خود را به عنوان یک طرف قضیه در این ارتباط ادا کنند.
اما اظهارات شارژ دافیر آمریکا بیشتر نشان دهنده این است که گویا دلیل تأخیر مذاکرات، مشکلات درونی در حکومت افغانستان است. حکومت تاکنون گام‌های خوبی در راستای صلح برداشته و حتی پیش از امضای موافقتنامه میان آمریکا و طالبان، در چندین نوبت زندانیان طالبان را به خاطر حسن نیت از زندان‌ها رها کرد و امتیازات سیاسی برای آن گروه داد و در مناسبت‌های مختلف آتش‌بس یک طرفه اعلام کرد. پس از توافقنامه نیز این حکومت است که به صورت یکجانبه و در چارچوب قانون تلاش می‌کند تا مسیر صلح هموارتر گردیده و مشکلات و چالش‌ها از میان برداشته شود؛ اما مانع اصلی طالبان است که تا هنوز حتی در اراده و توانایی آنها در مورد صلح شک و تردید وجود دارد.
کد مطلب: 93497
مرجع : افغانستان ما
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل