​واشینگتن پست: برنامه‌ای برای ایجاد ثبات در افغانستان وجود ندارد

واشینگتن پست در گزارشی با اشاره به امضای طرح صلح آمریکا با طالبان نوشت: طرح صلح ترامپ برای افغانستان، نسخه مشابه توافق صلح نیکسون در پاریس برای جنگ ویتنام است که به حکم آن آمریکا از این کشور خارج شد.
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۴ حوت ۱۳۹۸ ساعت ۱۲:۳۰
​واشینگتن پست: برنامه‌ای برای ایجاد ثبات در افغانستان وجود ندارد
واشینگتن پست در گزارشی با اشاره به امضای طرح صلح آمریکا با طالبان نوشت: طرح صلح ترامپ برای افغانستان، نسخه مشابه توافق صلح نیکسون در پاریس برای جنگ ویتنام است که به حکم آن آمریکا از این کشور خارج شد.

«چارلز لین» در این گزارش می‌افزاید: تهاجم نظامی آمریکا به افغانستان در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) انجام شد. آن تهاجم به دستور کنگره و پاسخی به حملات ۱۱ سپتامبر همان سال به دو ساختمان برجهای تجارت جهانی در نیویورک و ساختمان وزارت دفاع آمریکا «پنتاگون» در واشینگتن بود.

نویسنده در ادامه نوشت: آن تهاجم نظامی با پشتیبانی متحدانی همچون کانادا، استرالیا، انگلیس، فرانسه و همچنین به کمک شبه نظامیان افغان به مرحله اجرا گذاشته شد و دو هدف اصلی را دنبال می‌کرد: نخست؛ ریشه کن کردن گروه تروریستی «القاعده» که عامل حملات ۱۱ سپتامبر بود و دوم؛ ریشه کن کردن گروه بنیادگرای اسلامی «طالبان» که یک حکومت خودخوانده دیکتاتوری در افغانستان تشکیل و چتر حمایتی القاعده بود.

واشینگتن پست ادامه می‌دهد، آن تهاجم نظامی به اهداف اولیه خود که شکست القاعده بود رسید. اما مدتها بعد آمریکا و متحدانش در «ناتو» در افغانستان ماندند تا یک پروژه بزرگتر را دنبال کنند و آن ساختن یک دولت دموکراتیک، پایدار، معقول و حامی دموکراسی در کابل بود. البته این پروژه‌ای بود که تحققش بیشتر به یک رؤیا می‌ماند. اجرای این پروژه صدها میلیارد دلار هزینه روی دست آمریکا گذاشت و جان ده‌ها هزار انسان را هم از آمریکا و هم به تعداد بیشتر از افغان‌ها گرفت. در ازاء این پروژه عظیم و این تعداد تلفات جانی و مالی، امروز دولت کابل فقط یک سوم خاک کشور را در اختیار دارد. بقیه خاک کشور یا در کنترل طالبان است یا بر سر تصاحبش میان دو طرف نزاع ادامه دارد.

در ادامه گزارش آمده است: این جنگ ۱۸ سال طول کشیده‌است و امروز اکثر آمریکایی‌ها نسبت به آن بی‌تفاوت شده و هیچ علاقه ای به بودن یا نبودنش ندارند. ۴۵ درصد مردم آمریکا معتقدند که تهاجم به افغانستان تصمیم درستی بوده‌است و ۳۹ درصد هم آن را یک تصمیم غلط می‌دانند. در حال حاضر قریب به ۱۳ هزار نظامی آمریکا در افغانستان حضور دارند و این قابل توجیه است که ترامپ درصدد آن است از راه مذاکره آنان را به خانه بازگرداند. هر رئیس‌جمهور دیگری هم بود همین کار را می‌کرد.

لین می‌افزاید: در سال ۲۰۰۹ «جو بایدن» که در آن هنگام مشاور ارشد «باراک اوباما» رئیس‌جمهور وقت آمریکا بود به او توصیه کرد لشکر ۳۰ هزار نفری سربازان آمریکایی را کاهش دهد و در عوض به منظور حفظ جان غیرنظامیان افغان از شر حملات طالبان به انجام حملات پهپادی، استفاده از نیروی عملیات‌های ویژه و بمباران مواضع القاعده اکتفا کند. اگر اوباما به توصیه بایدن عمل می‌کرد معلوم نیست چه می‌شد. یا اگر «جورج بوش» در سال ۲۰۰۲ از افغانستان خارج می‌شد و یک سال بعد در سال ۲۰۰۳ یک جنگ پرهزینه در عراق انجام نمی‌داد؛ معلوم نیست چه می‌شد.

نویسنده واشینگتن پست در ادامه با اشاره به استراتژی ضد شورش اوباما و اعزام ۱۰۰ هزار نیرو می‌نویسد که این راهبرد نتایج ضد و نقیضی برجای گذاشت. امروز هم رویکرد ترامپ در قبال افغانستان که شامل خروج آمریکا ظرف ۱۴ ماه آینده از این کشور است، دقیقاً عین همان طرح پیشنهادی بایدن است. در حقیقت ترامپ تنها به اعتبار قولی که طالبان به او داده‌است تصمیم به عقب‌نشینی از افغانستان می‌گیرد و طالبان قول داده حساب خودش را از تروریست‌ها جدا و با کابل بر سر تقسیم قدرت گفت و گو کند. در این میان تنها حقی که برای آمریکا محفوظ مانده، ضربه زدن به تروریست هاست.

واشینگتن پست تأکید می‌کند: این طرح مشابه همان طرح «توافق صلح پاریس» امضا شده در سال ۱۹۷۳ بدست «ریچارد نیکسون» رئیس‌جمهور وقت است که به حکم آن آمریکا از ویتنام خارج شد. امروز ترامپ با طالبان به توافق می‌رسد بدون آنکه دولت کابل هم سهمی در این توافق داشته باشد. در سال ۱۹۷۳ هم نیکسون با ویتنام شمالی بر سر متحدان ما در کره جنوبی مذاکره و معامله کرد؛ هم آن روز در مورد ویتنام و هم امروز در مورد افغانستان هدف در هر دو توافق این بود که به یک جنگ بی‌پایان که میراث مقامات سلَف است از طریق راه حل سیاسی خاتمه داده شود بدون آنکه یک برنامه بلندمدت برای ایجاد ثبات در کشور ریخته شده باشد.

چارلز لین می افزاید: در سال ۱۹۷۳ با توافق صلح نیکسون جنگ میان ویتنام شمالی و جنوبی برای یک دوره کوتاه مدت متوقف شد، اما عملاً تمام نشد. جنگ ویتنام بطور کامل در ۳۰ آوریل ۱۹۷۵ به اتمام رسید. در سال ۱۹۷۵ نیروهای ویتنام شمالی «سایگون» مرکز ویتنام جنوبی را فتح کردند. آمریکا که درگیر ماجرای رسوایی «واترگیت» بود، تلاشی برای جلوگیری از فتح سایگون نکرد. در افغانستان هم با قاطعیت می‌توان بیان کرد که وضعیت نسبتاً مشابهی حاکم است. بعد از یک هفته اعتمادسازی و کاهش نسبی خشونت ها؛ شنبه این هفته طالبان حملاتش را از سر گرفت. اشرف غنی رئیس‌جمهوری مانع آزاد شدن ۵ هزار زندانی طالبان است. طالبان این موضوع را یکی از شروط توافق با ترامپ می‌شمرد، در حالیکه موضوع «زندانیان» یکی از برگ‌های برنده غنی برای چانه زنی در توافق است. به هر حال حداقل برای رعایت حال زنان افغان هم که شده باید تلاش شود اوضاع کشور افغانستان رو به بهبود رود. زنان افغانستان بیشترین قربانیان نقض حقوق بشر از جانب طالبان هستند. اما جنگ هیچوقت بهترین راه حل نیست.

نویسنده واشینگتن پست در انتها می‌گوید: در سال ۱۹۸۹ نشریه طنز «جاسوس» (Spy) که امروز دیگر وجود ندارد، در گزارشی جنگ‌های تاریخی ویتنام و افغانستان را به یک مسابقه بسکتبال قهرمانی جهان تشبیه کرد و نوشت: «در مسابقات بسکتبال قهرمانی جهان، در مرحله نیمه نهایی در یکی از دو دیدار این مرحله ویتنام آمریکا را در وقت اضافه شکست داد و در دیدار دیگر این مرحله، افغانستان اتحاد جماهیر شوروی را مغلوب کرد، آن هم در وقت اضافه». این نشریه آنگاه دو تیم «ویتنام» و «افغانستان» را دو تیم مرحله فینال معرفی می‌کند و جلوی نام «قهرمان» یک علامت سؤال بزرگ قرار می‌دهد. ۳۱ سال از آن مقایسه طنزگونه می‌گذرد، اما ذره‌ای از اهمیت و نیشدار بودن معنای آن کم نشده‌است.
کد مطلب: 92194
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل