​رهاییِ ملا برادر در ادامهٔ بازی‌ به نامِ «صلح»

تاریخ انتشار : شنبه ۵ عقرب ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۳۱
​رهاییِ ملا برادر در ادامهٔ بازی‌ به نامِ «صلح»
بر اساس گزارشِ گروه طالبان به رسانه‌ها، ملا عبدالغنی برادر که پس از سقوط امارتِ طالبان معاون ملاعمر رهبر پیشینِ طالبان تعیین شده بود، در نتیجهٔ تفاهم سیاسی میان نماینده‌گانِ دولت آمریکا و طالبان، از زندانِ پاکستان رها شده‌است. او یکی از اعضای مؤسسِ گروه طالبان شمرده می‌شود که در مدارس دینی پاکستان تحصیل کرده و پیروانِ طالبان از او به عنوان «مغز متفکر» یاد می‌کنند.
آزادی ملاغنی برادر را باید نتیجهٔ مستقیمِ تلاش‌های آقای خلیل‌زاد به عنوان نمایندهٔ ویژهٔ آمریکا در امور افغانستان در همکاری با آقای غنی تلقی کرد. به نظر می‌رسد که با آزادی ملا برادر، مربعِ صلح‌خواهیِ آمریکا، پاکستان و غنی تکمیل می‌گردد و در آینده‌های نه‌چندان دور می‌باید شاهدِ تحولاتِ بیشتری در این مسیر بود.
فراموش نباید کرد که آنچه اکنون زیر نامِ صلح در افغانستان جریان دارد، نه یک پروسهٔ ملی و شفاف، بلکه یک پروسهٔ مرموزِ استخباراتی‌ست که آمریکا با عجله در حالِ تطبیقِ آن می‌باشد و از دولت و حکومت افغانستان، فقط آقای غنی و ارگ در آن مشارکتِ فعال دارند.
برای درکِ بهترِ این پروسهٔ غیرملی و عجولانه باید دانست که ایالات متحده با آمدن دونالد ترامپ بر سر قدرت، استراتژیِ جدیدی را برای جنوب آسیا و افغانستان تدوین کرد که اصلِ عمدهٔ آن، انتخاب هندوستان به عنوان شریک راهبردیِ آمریکا و کنار گذاشتن پاکستان از ادامهٔ بازی بود. طبقِ این استراتژی، می‌بایست اوضاع افغانستان منهایِ لحاظ‌کردنِ ایده‌های حکومتِ پاکستان مدیریت می‌شد و کفهٔ ترازویِ هند در افغانستان به زیانِ پاکستان پایین می‌آمد.
اما این استراتژی در صحنهٔ عمل و واقعیت در قسمتِ افغانستان نتوانست پاکستان را از بازی حذف کند و استخبارات نظامیِ این کشور با سبوتاژ کردنِ برنامه‌های بزرگِ آمریکا در افغانستان، به ایالات متحده قبولاند که باید در مورد افغانستان نه‌تنها نگرانی‌های حیاتیِ پاکستان بلکه ایدهٔ «عمق استراتژیک» ِ این کشور را لحاظ کند.
اکنون باید تذکر داد که ملا برادر نه از زندانی در افغانستان، بلکه از زندانی در پاکستان رها شده‌است، آن‌هم پس از هشت سال اسارت به دستِ پاکستانی‌ها و شست‌وشوی‌ها و اعمالِ نفوذهایِ سیاسی و روانیِ استخباراتِ این کشور. چنین شخصی از زندان آزاد شده تا پروسهٔ به‌اصطلاح صلحِ افغانستان را تقویت کند؛ درحالی‌که مردم افغانستان نه ملا برادر را دیده‌اند، نه کمبودِ او را حس کرده‌اند و نه هم کسی از آن‌ها پرسیده‌است که آیا با آزادیِ او موافق هستید یا خیر.
ابتذالِ این پروسه را از این نکته می‌توان برداشت کرد که مردم افغانستان در آن هیچ محلی از اعراب ندارند، اعضای شورای عالیِ صلح فقط غمِ معاش و امتیازاتِ سیاسیِ خود را می‌خورند، آمریکا و پاکستان تصمیم می‌گیرند و غنی نیز از نتیجهٔ تصمیماتِ آن‌ها می‌خواهد عصاره‌ای برای بازی‌های سیاسی و جناحیِ خود بگیرد.
طالبان پیشتر تأیید کرده بودند که مقام‌هایِ این گروه با زلمی خلیل‌زاد، نمایندهٔ ویژهٔ آمریکا برای مذاکرات صلحِ افغانستان گفت‌وگو کرده‌اند. آقای خلیل‌زاد قبل از شریک ساختنِ نتایج گفت‌وگوهایِ خود و طالبان با مقامات حکومت افغانستان، به اسلام‌آباد سفر می‌کند و پس از رایزنی با آن‌ها، با مقاماتِ حکومت وحدت ملی پیرامون صلح با طالبان سخن می‌گوید.
با این حساب می‌توان درک کرد که پروسهٔ صلح در افغانستان تا چه حد «ملی» است و تا چه حد حکومت افغانستان در آن «ابتکار عمل» دارد. شاید پس از آزادی ملا غنی برادر، تنها ابتکارِ حکومتِ آقای غنی، به آغوش کشیدنِ این برادرِ هشت‌سال زجردیده در زندان‌های پاکستان باشد. شاید ملا غنی برادر نیز که از قضا مغز متفکر خوانده شده، زیر نامِ صلح بتواند در کنار آقای غنی دومین مغز متفکر جهان قرار بگیرد و برای حوادثِ بعدی در میدان سیاست و قدرتِ افغانستان نقش بازی کند؛ البته نقشی که پاکستان را مسرور کند و آمریکا را لااقل زیان‌مند نسازد!
کد مطلب: 85358
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل