یادداشت‌های محرّمی (۱)

محرّم و جنگ بی‌پایان درونی!

ماه محرّم یکی از ماه‌های دوازده‌گانه سال قمری است؛ امّا حادثه‌ای که در این ماه اتفاق افتاده، اهمیت این ماه را چندین برابر کرده‌است. ظرف اگر از طلا هم باشد، باز ظرف است و در اهمیت به پای مظروف خود نمی‌رسد. مظروف محرّم، قیام و شهادت امام حسین (ع) در دشت کربلا به دست حاکم ستمگر زمان به نام یزید بن معاویه است. بدین علّت در یک‌هزار و چهارصد سال محرّم در ذهن و زبان میلیون‌ها انسان جایگاهی شایسته یافته‌است.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۰ سنبله ۱۳۹۷ ساعت ۱۴:۱۲
ماه محرّم یکی از ماه‌های دوازده‌گانه سال قمری است؛ امّا حادثه‌ای که در این ماه اتفاق افتاده، اهمیت این ماه را چندین برابر کرده‌است. ظرف اگر از طلا هم باشد، باز ظرف است و در اهمیت به پای مظروف خود نمی‌رسد. مظروف محرّم، قیام و شهادت امام حسین (ع) در دشت کربلا به دست حاکم ستمگر زمان به نام یزید بن معاویه است. بدین علّت در یک‌هزار و چهارصد سال محرّم در ذهن و زبان میلیون‌ها انسان جایگاهی شایسته یافته‌است.
خداوند انسان را در جاذبه و کشش دو نیروی الهی و شیطانی ساخته‌است. در درون او همیشه نزاعی و رقابتی در جریان است؛ نیرویی او را به سوی معنویت، فرشته‌خویی، اخلاق‌مداری و دوری از جاذبه‌های ثروت و قدرت می‌کشاند و نیروی دیگری او را به سوی خشونت، دیگر آزاری، قدرت و ثروت مهارناپذیر می‌راند تا سرانجام در لجن‌زار فساد غرق شود. ثمرة این رقابت، در بیرون و در انسان‌های عینی کاملاً قابل مشاهده است؛ انسان‌هایی که به ندای فرشته‌های معنوی درون خود پاسخ داده‌اند و کسانی که تسلیم نیروهای اهریمنی درون خود شده‌اند. در نتیجه جنگ درونی، به بیرون و میدان زندگی انتقال می‌یابد. کربلا میدان چنین رقابت و چنین جنگی است. یک‌طرف این جنگ امام حسین و یارانش؛ نمونه‌های عینی پاکی، ایثار، اخلاق و زندگی معنوی و سالم؛ طرف‌دیگر این جنگ مجسمه پستی، قدرت‌پرستی و ثروت‌جویی و دنیاطلبی.
جنگ کربلا یک حادثة تاریخی است؛ امّا این حادثه هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد؛ زیرا دو نیروی اصلاح و فساد در درون آدم‌ها همیشه در جنگ‌اند. کسانی که مسیر اصلاح و نیکی و معنویت و خداپرستی را انتخاب می‌کنند، به شهدای کربلا عشق می‌ورزند؛ آن‌ها نمونه‌های رستگاری و سعادت و معنویت هستند که سزاوار پیروی می‌باشند. کسانی که گرد باطل می‌گردند، مسیرشان کربلا نیست؛ بلکه مقصدشان شام پایخت یزید است؛ آن‌ها بخواهند یا نه هر زمان در صف یزیدیان جای دارند. چه این‌که حادثه کربلا دو شاه‌راه ترسیم کرده‌است؛ یکی شاه‌راه سعادت و دیگری شقاوت؛ راه سوّمی وجود ندارد. ما باید انتخاب کنیم که مسیر زندگی‌مان از کدام شاه‌راه می‌گذرد.
بر این اساس میدان کربلا و قیام و شهادت امام حسین (ع) را محدود کردن به قوم یا مذهب خاصّ ناسازگار با ماهیت این قیام است؛ زیرا چنان‌که اشاره شد جنگ کربلا، ریشه در جنگ رحمانیت و فرعونیت در درون ما دارد و ناشی از آن است. این جنگ در درون همة انسان‌ها جاری و ساری می‌باشد؛ کاری به هیچ دین و آیین و مذهبی ندارد. تا زمانی هم که این جنگ در درون ما جریان دارد، جنگ کربلا زنده و جاری می‌ماند و ما هم به ناچار در یکی از این دو جبهه در حال نبرد سرنوشت‌ساز هستیم.
(مشارکت و نظر دوستان را در این بحث خواهانم)
- سید اسحاق شجاعی
@sayedeshaqshojai
کد مطلب: 83877
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/eD4DSF
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل