​چهارشنبه‌ی سیاه دیگر/ ننگ بر این نوع حکومتداری!

جنگ افغانستان استخباراتی و پیچیده شده و مبارزه در چنین جنگی مستلزم تجهیز و آموزش‌های استخباراتی خاص خود می‌باشد، اینکه تحرکات دشمن قبل از حمله زیر نظر گرفته و از حملات جلوگیری شود.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۱۵ سنبله ۱۳۹۷ ساعت ۱۱:۳۶
​چهارشنبه‌ی سیاه دیگر/ ننگ بر این نوع حکومتداری!
تابوتِ قرمز رنگ روی دستان مردانی در پیراهن تنبان‌های سفید،خاکستری،قهوه‌ای و سیاه قرار گرفته‌بود، جمعیت چون ماری زخمی در کوچه‌وپس کوچه‌های تنگ پیچ وتاب می‌خورد و به جلو می‌رفت:«لااله‌الا‌الله!... بگو ....لااله‌الا‌الله!....» این ندایی بود که با گریه و ناله‌های مردان و زنانی که به دنبال تابوت در حرکت بودند گره خورده بود. تابوت سرخ رنگ به زمین گذاشته شد و مردان پیراهن تنبان‌پوش که تعدادی از آنها دستمال‌های راه‌راه به سرداشتند و اینک چهره‌های غبارآلودشان به سختی قابل تشخیص بود پشت تابوت به صف ایستادند و نماز میت خواندند. لحظه‌ای بعد فریاد دیگری که از عمق یک دل‌سوخته برخاسته بود گوش‌ها و چشم‌ها را به خود جلب کرد: جوانی در پیراهن تنبان سیاه رنگ،دستمالی سیاه به دور گردن با موهای موج‌دار بلند که در یک پریشانی خاصی روی گردن و بازوهایش ریخته شده‌بود مرتب فریاد می‌زد: «برادرم کباب شد،مسلمانا! برادرم پای ندارد! برادرم توته‌توته شده‌است.»
این فریادهای جوانی بود که برادر خبرنگارش در حمله انتحاری روز گذشته به باشگاه ورزشی معلم در دشت برچی کشته‌ شده‌بود. کمی دورتر از منطقه مکرویان کابل و در پغمان نیز داستان مشابهی در حال اتفاق افتادن بود و پیکر بی‌جان یک عضو دیگر از خانواده رسانه‌ای کشور در میان گریه و زاری بازماندگانش در سینه خاک آرام می‌گرفت.
بدون شک در دیگر مناطق کابل ماتم زده نیز مردم یا مصروف دفن اجساد عزیزانشان هستند یا در کنار بدن‌های زخمی بر سرنوشت شوم و آینده تاریک خود گریه می‌کنند.
یک چهارشنبه‌ی خونین دیگر در کشور رقم خورد: براساس اعلام رسانه‌ها در دو حمله انتحاری روز گذشته بیش از سی‌وپنج نفر کشته و نزدیک به صد تَن دیگر زخمی شدند.
رویداد اول در حدود ساعت شش بعد از ظهر زمانی رخ داد که فرد انتحاری با کشتن گارد(نگهبان) دروازه ورودی ورزشگاه معلم در منطقه برچی در غرب کابل به داخل سالن کشتی که گفته شده مسابقه‌ای در جریان بوده، وارد شد و خود را منجر کرد.
انفجار دوم هم حدود یک ساعت بعد زمانیکه امداد رسانان مشغول نجات زخمی‌ها و خبرنگاران مصروف پوشش رویداد بودند به وقوع پیوست.
گروه تروریستی داعش مسئولیت این دو حمله انتحاری را برعهده گرفت.
در این میان به همان اندازه که حمله وحشیان داعش بر مساجد، تکایا، مراکز آموزشی، ورزشگاه‌ها و دیگر اماکن عمومی و سلاخی نمودن مردم بی‌گناه کشور درآور است به همان میزان غفلت و بی‌خبری دولتمردان و مسئولین عالی رتبه نهادهای امنیتی و دفاعی  کشور دل ساکنین این مرز و بوم را به درد می‌آورد.
این دولت بی‌کفایت که از همان ابتدا بر اختلاف و مبارزه بر سرقدرت بنا نهاده شد اینک چنان درگیر تیم‌سازی و شبکه سازی داخلی شده که مردم را به کلی فراموش کرده‌است؛ دولت معیوب وحدت ملی مسئولیت خود برای دفاع از مردمش را به کلی کنار گذاشته‌است.
غنی و حلقه اطرافش تحت تاثیر رابطه یک جانبه با امریکا تنها و تنها به حفظ قدرت و تطبیق برنامه‌های شوم قومی‌اش فکر می‌کند؛ حکومت برای تأمین امنیت شهروندانش برنامه شرایط محور ندارد.
دولت وحدت ملی در همنوایی با امریکا بیش از حد درگیر صلح با طالبان شده‌ و داعش را فراموش کرده‌است، این فراموشی هدفمند فرصتی‌ست برای جولان و البته توسعه تروریستان حیوان صفت داعش در افغانستان.
در یک طرف پایتخت پروژه نسل کسی شیعیان در جریان است اما در طرف دیگر شهر ارگ نشینان مشغول درگیری‌های داخلی و البته خوش‌خدمتی به اربابان امریکایی و انگلیس خود می‌باشند.
وقوع انفجار دوم پس از یک ساعت از انفجار اول در رویداد روز گذشته نشان می‌دهد که ساختار نیروهای امنیتی و دفاعی کشور متناسب با شرایط کنونی شکل نگرفته‌است؛ پرسنل و تجهیزات نیروهای امنیتی کشور به گونه‌ای نیست که بتوان جلو حملات مرگبار تروریستی را گرفت: جنگ افغانستان استخباراتی و پیچیده شده و مبارزه در چنین جنگی مستلزم تجهیز و آموزش‌های استخباراتی خاص خود می‌باشد، اینکه تحرکات دشمن قبل از حمله زیر نظر گرفته و از حملات جلوگیری شود.
از طرف دیگر اگر دولت وحدت ملی با این سازوبرگ دیگر قادر به تامین امنیت و حفظ جان شهروندان خود نیست، بهتر است خود مردم دست به کار شوند و با استفاده از پتانسیل‌های بیرونی و درونی موجود برنامه‌ای برای دفاع از منطقه خود روی دست گیرند.
مردم تا کی می‌توانند دست روی دست بگذارند و قتل عام خود توسط داعش را نظاره‌گر باشند.
 
 
کد مطلب: 83717
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/KcDuvZ
مولف : حفیظ‌الله رجبی
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل