​تضرع حکومت برای صلح تا کی؟

حکومت می‌بایست با تغییر رویه خود ابتدا آشتی ملی را روی دست گیرد؛ آشتی ملی بخش مهمی از سیاست خارجی است. در ادامه حکومت باید در یک اجماع ملی یک سیاست خارجی قوی را تدوین کند.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۸ اسد ۱۳۹۷ ساعت ۱۵:۵۸
​تضرع حکومت برای صلح تا کی؟
سران دولت وحدت ملی با موفق خواندن آتش‌بس یک جانبه حکومت با طالبان در عید فطر گذشته اینک در صدد اعلام آتش‌بس دوم با این گروه در عید قربان پیشرو می‌باشد.
در این راستا شورای عالی صلح و شورای سراسری علمای افغانستان نیز همنوا با حکومت خواستار اعلام آتش‌بس دو جانبه از سوی رئیس جمهور و طالبان شد.
رهبر طالبان اما در پیام عید قربان خود به این خواسته دولت کابل اصلا اشاره‌ای نکرد و تنها از امریکا خواست در مذاکرات با طالبان صادق باشد.
ملا هبت‌الله آخوندزاده در این پیام، علمایی که جنگ در افغانستان را نامشروع خوانده‌اند ساده لوح و درباری خواند.
اینک اما حکومت همچون گذشته به امتیازدهی‌های بی‌جا به طالبان ادامه می‌دهد بدون اینکه این گروه حتی یک گوشه چشمی نشان دهد.
در این راستا به تازگی حکومت با هدف تسهیل گشت‌وگذار
حکومت در گام بعدی می‌بایست عیار همکاران بین‌المللی خود را بسنجد؛ اینکه با چه اهدافی و در غیاب مقامات افغان با طالبان مذاکره می‌کنند.
نمایندگان طالبان برای پیش‌برد پروسه صلح برای اعضای دفتر سیاسی طالبان در دوحه قطر پاسپورت صادر کرده‌است.
سید اکبر آغا از مقامات سابق طالبان ضمن تایید این خبر می‌گوید طالبان به راحتی می‌توانند از کنسولگری‌های افغانستان در دوحه و پاکستان پاسپورت افغانی دریافت  کنند.
نماینده دفتر سیاسی طالبان در دوحه تاکنون دو سفر خارجی به کشورهای ازبکستان و اندونزی انجام داده‌است؛ گفته می‌شود قرار است در آینده‌ای نزدیک دفتر سیاسی طالبان از دوحه به ازبکستان منتقل شود.
طالبان اکنون به نظر می‌رسد بیش از پیش وجه ملی و بین‌المللی پیدا کرده باشند؛ براساس اعلام نهادهای معتبر ملی و بین‌المللی این گروه در حال حاضر بربیش از 60 درصد از  مناطق افغانستان و فی‌صدی بالایی از جمعیت  کشور تسلط دارند و حتی در بسیاری از مناطق دورافتاده دفتر حل و فصل قضایای مردمی افتتاح کرده و توانسته‌اند نزد مردم آبرو کسب کنند.
طالبان اکنون حتی با دولت‌های خارجی گفت‌وگو کرده و شروط خود را به نظر می‌رسد از یک موضع برتر مطرح می‌کنند.
این در حالی است که در چارچوب استراتژی جدید ترامپ برای جنوب آسیا و افغانستان قرار بود با افزایش حملات هوایی و افزایش نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان فشار لازم برای نشاندن طالبان پای میز مذاکره با دولت کابل وارد شود.
در این راستا همچنین قرار بود بر پاکستان جهت اقدام عملی صادقانه در مبارزه با تروریزم و به ویژه
حکومت باید بداند که با انحصارگرایی و خود محوری‌ خود اکنون کار را به جایی رسانده که اگر قوه قهریه جامعه بین‌الملللی نباشد، یک جنگ داخلی تمام عیار در راه است.
دست برداشتن از تمویل طالبان نیز فشار وارد گردد.
این اتفاقات اکنون نه تنها نیفتاده که به نظر می‌رسد طالبان در مقایسه با حکومت کابل از وجه بالاتری برخوردار شده‌اند.  
 جای تعجب دارد که حکومت در برخورد با طالبان و دیگر گروه‌های تروریستی فعال در کشور یک سیاست مدون همه جانبه ندارد، اینکه جسته و گریخته با طالبان بجنگیم و همزمان دروازه صلح را باز نگه‌داریم ما را به صلح نمی‌رساند.
حکومت می‌بایست با تغییر رویه خود ابتدا آشتی ملی را روی دست گیرد؛ آشتی ملی بخش مهمی از سیاست خارجی است. در ادامه حکومت باید در یک اجماع ملی یک سیاست خارجی قوی را تدوین کند.
حکومت باید بداند که با انحصارگرایی و خود محوری‌ خود اکنون کار را به جایی رسانده که اگر قوه قهریه جامعه بین‌الملللی نباشد، یک جنگ داخلی تمام عیار در راه است.
«بی‌توجهی به خواسته‌های انتخاباتی احزاب کلان سیاسی، حذف نام برخی از کاندیداها از لیست انتخابات پارلمانی آینده، کوتاهی در دفاع از شهروندان خود در برابر حملات تهاجمی و انتحاری طالبان و رفتارهای مشکوک در برخورد با داعش تنها مشتی از نمونه خروارهای کوتاهی‌های حکومت می‌باشد.»
نیز شنیده شده که حکومت از طالبان به عنوان ابزاری برای پاکسازی قومی در برخی مناطق به شمول کندوز در گذشته و غزنی در تازه‌ترین مورد استفاده کرده‌است.  
حکومت در گام بعدی می‌بایست عیار همکاران بین‌المللی خود را بسنجد؛ اینکه با چه اهدافی و در غیاب مقامات افغان با طالبان مذاکره می‌کنند.
حفیظ الله رجبی، پیام آفتاب 
 
کد مطلب: 83250
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/HkaUJi
مولف : حفیظ‌الله رجبی
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل