میرزا عبدالغفار بیدار

میرزا عبدالغفار بیدار قندهاری در سال 1290 شمسی در یک خانواده مذهبی و ادبی در شهر قندهار زاده شد.نامبرده همزمان با فراگیری ادبیات عرب و کلیات علوم اسلامی، کارهای دفتری را نزد پدرش میرزا ولی محمد که از کارمندان شهرداری قندهار بود، فراگرفت.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۱ سرطان ۱۳۹۴ ساعت ۱۷:۱۱
میرزا عبدالغفار بیدار قندهاری در سال 1290 شمسی در یک خانواده مذهبی و ادبی در شهر قندهار زاده شد. تحصیلاتش را در یکی از مکتب‌خانه‌های قندهار آغاز کرد و پس از آموزشِ قاعده بغدادی و قرآن کریم، برخی کتاب‌های ادبی فارسی را آموخت، سپس وارد ادبیات عرب شد و علوم ادبی را نزد ملامحمد خراسانی، سید فضل‌الله میرآقا و شیخ محمدعلی بیرجندی آموزش دید.
نامبرده همزمان با فراگیری ادبیات عرب و کلیات علوم اسلامی، کارهای دفتری را نزد پدرش میرزا ولی محمد که از کارمندان شهرداری قندهار بود، فراگرفت. وی به دلیل ذوق ادبی و علاقه وافری که به ادبیات فارسی و دیوان‌های شعراء داشت، مطالعه خود را در این وادی آغاز کرد و پس از مدت کمی از شاعران و سخنوران شهیر گردید و شعرهایش به ویژه در مورد تاریخ کربلا و مصائب آل‌الله ورد زبان مرثیه سرایان و روضه خوانان شد.
بیدار، اولین شعرش را در ثور/ اردیبهشت سال 1308 شمسی در ایام شهادت مرحوم حاج مختار هراتی سروده است. این حادثه یادآور حادثه جانگداز غائله میرزا قربان بولکی مشهور به چورهای میرزا قربان و قتل و غارت شیعیان قندهار در سال 1298شمسی است. میرزا خود شاهد ماجرا بوده و جریان حادثه قندهار را در هفتاد فرد گنجانده است. بنده تحقیقات کاملی در باره این حادثه انجام داده‌ام که به زودی منتشر خواهم کرد.
میرزا عبدالغفار بیدار پس از غائله قندهار در سال 1318شمسی با خانواده به هرات مهاجرت کرد و تا سال 1330شمسی در این شهر اقامت نمود. میرزا تا قبل از تجاوز شوروی سابق به افغانستان، در کابل به سر می‌برد ولی بعد از آن راهی کشور جمهوری اسلامی ایران گردید. حقیر در سال‌های آخر عمر میرزا خیلی با وی محشور بودم زیرا میرزا با ما نسبت خانوداگی دارد. زمانی که پدرم در سال 1378 شمسی یعنی چند ما پیش از درگذشت میرزا فوت کرد، وی بسیار بی تابی می کرد، روزی به من گفت که به خاطر فوت پدرت کمرم شکست. سرانجام میرزا عبدالغفار نیز در تاریخ 1378/9/14 شمسی داعی حق را لبیک گفت و در بهشت رضا(ع) شهر مشهد مقدس به خاک سپرده شد. میرزا عبدالغفار بیدار که باجناق[باجه] علامه سیداسماعیل بلخی نیز می‌باشد در مدح حضرت زینب(س) قصیده طولانی دارد که با این ابیات شروع می‌شود:
زهرۀ زهرا چون خورشید تابان زینب است
واقعـــاً محبوبۀ درگاه سبحان زینب است
عصمتش از مادرش پیداست، علمش از پدر
خاندار خمسه و معصومه دامان زینب است
روی سنگ قبر میرزا عبدالغفار این قطعه شعر خودش حک شده است:
مست خاکم خاکساری شیوه افتادگیست
نیست عیبی گر ز چشم این و آن افتاده ام
عاقبت بیدار خواهد مرد و خواهد خاک شد
در قفس بی بال و پر در قید جان افتاده ام
------------------ 
نوشتۀ محمد مرادی
کد مطلب: 33790
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل