۳
 

مصاحبه امان معاشر با داكتر رمضان بشردوست

اگر من بین وکلا یار و یاور نداریم این به این معنی و مفهوم نیست که مردم افغانستان یار و یاور من نیست. به عکس همینکه من بدون پول و پلو، بدون دالر، یورو، پوند، تومان، کلدار، روبل، ین، دینار و ... رای مردم را دارم، این خود ثابت می‌کند که بین مردم و زمامداران چه در پارلمان و چه در حکومت فاصیله زیاد وجود دارد.
تاریخ انتشار : شنبه ۱۱ سنبله ۱۳۹۱ ساعت ۱۱:۲۳
مصاحبه امان معاشر با داكتر رمضان بشردوست
امان معاشر: عالیقدر محترم داکترصاحب رمضان بشر دوست! احترامات من و همکارانم را بپذیرید. شما در زمان تصدی وزارت پلان و مخالفت با انجوهای نا بکار؛ به سر زبانها افتادید و سپس ندای بر حق شما در پارلمان به دفاع از آزادی و بیان حقایق و حقوق حقهٔ انسان زحمتکش و محروم کشور که از گلون صاف تان بیرون می‌ریخت افتخارات و محبوبیت شما را نزد مردم صد چندان کرد؛ و آرایی را که مردم در انتخاب ریاست جمهوری به صندوق شما ریختند واقعاً رای مردم است و متباقی پر از جعل؛ تزویر، دروغ و دسایس گسترده است.
بهر حال توفیق مزید برای شما آرزوی من می‌باشد؛ امید است به پرسشهای آتی از طرف جناب شما پاسخ در خور داده شود.
بنیاد «بشردوستان» را که بخاطر دستگیری از مردم اساس گذاشته‌اید؛ چرا با نام شما در ارتباط است؟ آیا خدماتیکه در مورد انجام یافت، اسباب رضایت خاطر شما و مردم را فراهم ساخته است؟ از نظر ما این وظیفه برایتان کوچک است و وظیفهٔ بزرگ‌تر از آن را باید متصدی می‌شدید.

داکتر رمضان بشردوست: بنام خدا و به یاد شهدا. هموطن گرامی آقای امان معاشر و تمام دوستان عزیز مجله زنان. یک جهان تشکر از محبت ولطف شما. خدمت به مردم وافغانستان وظیفه هر افغان است. من تلاش می‌کنم که به اندازه وتوان خود این وظیفه را به درستی انجام بدهم.
ماه دلو زمستان ۱۳۸۸ (فیبروری ۲۰۱۰) بود، یک روز نه مثل روزهای دیگر چون آن روز برف می‌بارید؛ چیزی که متأسفانه درافغانستان درمجموع ودرکابل بخصوص حتی دراوج زمستان استثنائی است. میگفتندکه کابل بی زرباشد، بی برف نه! امروزکابل هم بی زروهم بی برف است.
آن روز من درسرک پوهنتون، نزدیک وزارت تحصیلات عالی درحا ل کمک کردن ازمعاش خود به محرومین ومجروحین زنده گی بخصوص اطفال، معلولین وبیوه‌ها بودم که حتی درزمستان وزیربرف برای پیدا کردن یک لقمه نان با زنده گی دوزخی دست وپنچه نرم می‌کردند: بعضی قوطی و بوتلهای خالی مثل بوتل کوکا کولا... رابرای فروش جمع می‌کردند وبعضی دیگرگدایی می‌کردند، نه از هوس بلکه ازمجبوریت ودرسن ۵۰ و۶۰ سالگی! یکی ازهموطنان ازخارج کشورازطریق تیلیفون دربارهٔ اوضاع سیاسی افغانستان می‌خواست برای یکی ازشبکههای تلویزیونی مصاحبه بگیرد. من بیرون ازموترودرکنارسرک بودم، صدای موترها مانع شنیدن درست حرفهای وی می‌شد. من خواستم که یک دقیقه اجازه بدهد تا به داخل موتر بروم. هموطن پرسید: "کجا می‌باشید؟" گفتم که درکنارسرک. گفت: "چه می‌کنید؟" گفتم که ازمعا ش خود به اطفال، معلولین وبیوه‌ها که دراین روزبرف و باران برای پیدا کردن یک لقمه نان د ست وپنچه نرم می‌کنند، در حال کمک کردن هستم. هموطن گفت که معاش شما چیزی نمی‌شود. گفتم که من به اندازه توان مسؤلیت خود را انجام می‌دهم: یک زره مرهم روی زخم این محرومین ومجروحین زنده گی گذ اشتن، بزرگترین لذت وبهترین ثواب است.
تعدادی ازهموطنان چه ازداخل کشوروچه ازخارج
طبق بعضی تحقیقات افغانستان درحدود هفتاد میلیارد مترمکعب آب‌های جاری دارد اما ازاین طلای آبی فقطه ده میلیارد استفاده می‌کند، بقیه آن به ایران، پاکستان و آسیای مرکزی سرازیر می‌شود. ما در حدود ده میلیون هیکتار زمین قابل کشت داریم که به علت کم آبی فقطه از دو میلیون هکتار آن استفاده می‌کنیم.
کشوراکثراً بطورانتقاد و گله آمیز به من می‌گفتند، مشوره می‌دادند وپیشنهاد می‌کردند که از کار و فعالیت فردی بیرون شده ودست به دست هم گذاشته فعالیت وکاردسته جمعی راشروع کنیم. آنهادربخش فعالیتهای اجتماعی پیشنهاد تشکیل یک بنیاد رامیکردند. اینک بنیاد ساخته شد اما این بنیاد مثل بنیادهای دیگر نیست، به چند دلیل:
اول- این بنیاد، بنیاد بشردوستان است؛ نه بنیاد بشردوست. این بنیاد یک فرد ویک شخص نیست چون این نهاد خیریه متعلق ومر بوط به یک شخص، به یک قوم، به یک نژاد، به یک مذهب، به یک دین، به یک تنظیم، به یک آیدیولوژی، به یک ملت، به یک کشورنیست بلکه مربوط ومتعلق به تمام وطندوستان، بشردوستان وانسان دوستان است.
دوم - این بنیاد کش و فش ندارد، دفترچند هزاردالری وچند طبقه‌ای ندارد. مرکزاش خیمه ملت است. کارمندان وکارگران با معا ش دالری ندارد. تمام کسانی که دراین بنیاد وبا این بنیا دهمکاری می‌کنند یک افغا نی معاش برای کاری که دربنیاد می‌کنند، ندارند؛ تنها معا ش شان حس وطن دوستی و انسان دوستی شان است. در بنیادهای دیگراز ۲۰ تا ۴۰ درصد وحتی بشتر کمک‌ها مصرف کرایه دفاتر، کارمندان، اجیران، آشپزوآشپزخانه، نان وغذا، موتر وموتروان می‌شود اما بنیاد بشردوستان یک افغانی ویک دالرهم ازاین قبیل مصارف ندارد بنا براین تمام کمکهای یاران وهمسنگران، صد درصد به مستحق‌ترین افراد داده می‌شود.
هدف بنیادی این بنیاد، تنها دادن چند افغانی یا چند دالر به محرومین و مستحقین نیست بلکه آوردن تغیراتی ولواندک وکوچک درزنده گی روزمره آنها است، البته به تدریج وبا ایجاد کاروشغل مثلاً:
- بعضی افراد درخیاطی یا گلدوزی ویا قالین بافی مهارت خاص دارند اما ۵۰۰۰ یا۱۰۰۰۰ افغانی (در حدود ۱۰۰تا۲۰۰دالر) برای خریدن یک ماشین خیاطی ویا گلدوزی ندارند. آیا در بین تقریباً ۴۰ میلیون افغان در داخل و خارج کشورکسی نیست که دست این هم وطن رابگیرد؟
- بعضی افراد درپشت خود مثل حیوان بارمیبرند، آنهم در قرن اتم! آیا یک انسان نیست که برای وی با ۱۰۰۰۰افغانی یک کراچی بخرد؟
- بعضی افراد مهارت خاص درتجارت دارند اما ۳۰هزار یا ۴۰ هزار افغانی (در حدود۶۰۰ یا۷۰۰ دالر) برای خرید اموال واجناس ندارند؟ آیا کسی نیست که به آنها یاری کند؟
- بعضی افراد علاقه خاص به تکنالوژی مدرن ازقبیل کمپیوتردارند اما پول کورس راندارند. آیا کسی نیست که فیس یک سال کورس را برای آنها بپردازد؟
البته که است، انسانی، مسلمانی، افغانی که اگر یک لحظه در خلوت معنوی با قلب، وجدان وخدای خود گفتگوورازونیاز کند؛ به رسالت انسانیت ومسؤلیت اسلامیت بی اندیشد؛ به مفهوم زنده گی وسفر کوتاه وزودگذرخود در این دنیابی اندیشد حتماً دست به جیب خواهد شد!
بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که وطندوستان وانسان دوستان دست به جیب نشوند. هیچ بهانه برای فراموش کردن انسان وبشر وجود ندارد. شما نمی‌توانید بهانه کنید وبگوئید که ما به هر کسی که در افغانستان پول روان کنیم آنرا حیف ومیل می‌کند، کاخ مسازد ودر جیب خود می‌کند. شما من را می‌شناسید؛ من وزیر بودم، وکیل هستم اما یک خانه کلی از خود ندارم، در خانه کیلی پدری که بیش از سی سال قبل در یک منطقه غریب نشین کابل ساخته است زنده گی بسیار عادی دارم. در خانه که من زنده گی می‌کنم قالین، کوچ، جوکی، یخچال، کولر نیست؛ با گلیم وطنی فرش است دزرمان وزارت ووکالت قسمت اعظم معاش خودرا به فقرا کمک می‌کردم ومیکنم. پس شما مطمئین باشید که امانت وکمک شما را به مستحقین آن بدون کم وکاست می‌رسانم. (شما می‌توانید اسناد و فلم آن را در این ویب سایت که در حال ساختن است ببنید:www.bashardostan.com)
هر کس می‌تواند به اندازه توان خود کمک ویاری کند؛ هرایستاده‌ای می‌تواند دست افتاده‌ای رابگیرد برای یک ثانیه یا یک لحظه ویا بشتر. هیچ‌کس ازهیچ کس داروندارش رانمیخواهد. کمک، کمک است چه یک افغانی وچه یک میلیون افغانی باشد. چه خوب گفته‌اند: کسی که ارزش یک سیب رانداند، ارزش باغ راهم نمیداند. مجروحین زنده گی قدروارزش یک سیب را بگذارکه قدروارزش نیم سیب را هم میدانند ومی فهمند.
به هرصورت ودرهر حال، هیچ کاروهیچ اقدام علمی وعملی بدون همکاری وحمایت شما وطندوستان، انسان دوستان، یاران وهمسنگران ممکن نیست. فرد، فرد شمامیتوانید به اندازه توان خود رسالت ومسؤلیت خودرا انجام
استفاده از آب‌ها، که من نام آن را طلای آبی، و از معادن، که من نام آن را طلای خاکی گذاشته‌ام، نیاز به دالر، یورو و افغانی ندارد بلکه نیاز به رهبران متقی، متعهد و متخصیص دارد.
دهید، خود دست به جیب شوید ودیگران را هم تشویق کنید که دست به جیب شوند وروی زخم هم نوعان محروم ومجروح خود زره مرهم بگذارند. از طریق فیس بوک، وب لاگ، وب سایت، رادیو و تلویزیون، روزنامه، هفته نامه، عروسی، کنسرت، فاتحه، ختم قران شریف، نماز جمعه ودرنشستهای دیگرپیام را برسانید. شما می‌توانید سفیر افتخاری این بنیاد شوید چون این بنیاد شما است.
البته گذاشتن مرهم ولو یک زره باشدروی زخم مجروحین زنده گی ودوزخیان روی زمین وظیفه بزرگ ولذت بخش است اما فعالیت اجتماعی مانع فعالیت سیاسی نمی‌شود. برعکس در شرایط فعلی افغانستان ما باید در جبهات مختلف مبارزه وجهاد کنیم.

امان معاشر: در مورد مصارف حج عمره و تمتع بانک جهانی ارقام دقیق ارائه داشته است که در زیر می‌خوانید و این بانک چنین مصارف را نادرست میداند و ما نیز یاد آور می‌شویم که باید این مبلغ در داخل وطن و برای مردم محتاج و هردم شهید ما به مصرف برسد و در جیب شیوخ اعراب که پولهای مذکور را غرض عیاشی در اروپا به دختران زیبا روی می‌دهند نریزد. البته نظر شما را نیز جویا می‌شویم.
(طبق آمار بانک جهانی ۲۰۰۸ زائرین افغان و ایرانی که بیشتر آنها افغان بوده‌اند و بصورت تمتع و عمره در همان سال به مکه رفته‌اند ۱٫۹۳۷٫۰۰۰ نفر بوده که مجموعأ ۴٫۸۷۹٫۰۰۰٫۰۰۰ دالر به جیب شیخ‌های عربستان ریخته‌اند با یک حساب سرانگشتی بوسیله پولی که افغانها سالانه به عربستان تقدیم می‌کنند می‌توان تعداد ۱۷۰٫۰۰۰ خانه در شهرها احداث کرد. یا می‌توان ۷۱۴٫۲۸۶ فرصت شغلی دهقانی یا ۲۰۰٫۰۰۰ فرصت کاری کارخانه‌ای برای جوانان ایجاد کرد)

رمضان بشردوست: متأسفانه نه تنها عیاشی شیوخ عرب بلکه عیاشی و خوش‌گذرانی تمام سران کشورهای اسلامی برای امت اسلامی مشکل زا شده است. امید وارم که دانشمندان، علمای دلسوز ومتدین، مسلمانان در احیأ اسلام صدر اسلام اقدام واقعی وجدی کنند.

امان معاشر: آقای بشر دوست کمکهای جامعه جهانی به صدها میلیارد بالغ می‌گردد اگر این کمک‌ها درست توزیع گردد. فکر نمی‌کنم در میان مردم فرد گرسنه و یا فقیر پیدا شود و شما را نا گزیر بسازد که دست تقاضای کمک بسوی افغانهای نسبتاً متمول دراز کنید؟

رمضان بشردوست: بلی! من با شما موافق هستم که اگر پول مالیات دهنده گان آمریکا، چاپان، کانادا، آلمان... ازچنگال مافیای بین‌المللی وملی خارج شودوبین مردم فقیرافغانستان درست توزیع شود ویا دربخش تولیدی به کارانداخته شود تا اندازه‌ای مشکل بینوایان، محرومین ومجروحین زنده گی کم می‌شود. به همین دلیل است که من با تمام قدرت علیه فساد، زورگوئی، بی قانونی، بی عدالتی مبارزه می‌کنم و بخش بزرگ ازفعالیت‌های من برای به وجود آوردن حکومتی است که بر اساس منافع ملی، آرمان ملی، احساس ملی استوار باشد اما فعالیت سیاسی نباید مارا از فعالیت‌های دیگر بخصوص اجتماعی دور کند چون ما نمی‌توانیم به یک گرسنه که نیاز به یک نان دارد بگویم که شما چند سال صبر کنید تا ما حکومت خلفای راشدین را دوباره احیا کنیم تا فقررا از بین ببرد. ما باید درهرلحظه و درهرجا به اندزه توان خود فعالیت وخدمت کنیم. همنطور که با زورمندان وظالمان دست وپنچه نرم می‌کنیم، دست فقرا وگرسنکان را هم بگیریم.

امان معاشر: آقای بشر دوست، دریاهای خروشان کشور بیجا به سرزمینهای همسایه می‌ریزند. دولت را چرا پارلمان دراین عرصه رهنمون نمی‌شود که از این آبهای خدا داد در جهت آبادی، آبیاری زمین‌های تشنه لب و اعمار بندها غرض روشن شدن کشور به نور برق بهره‌گیری نماید و برای تودههای مردم زمینهٔ شغل و کار آماده شود؟

رمضان بشردوست: طبق بعضی تحقیقات افغانستان درحدود هفتاد میلیارد مترمکعب آب‌های جاری دارد اما ازاین طلای
اگر من بین وکلا یار و یاور نداریم این به این معنی و مفهوم نیست که مردم افغانستان یار و یاور من نیست. به عکس همینکه من بدون پول و پلو، بدون دالر، یورو، پوند، تومان، کلدار، روبل، ین، دینار و ... رای مردم را دارم، این خود ثابت می‌کند که بین مردم و زمامداران چه در پارلمان و چه در حکومت فاصیله زیاد وجود دارد.
آبی فقطه ده میلیارد استفاده می‌کند، بقیه آن به ایران، پاکستان و آسیای مرکزی سرازیر می‌شود. ما در حدود ده میلیون هیکتار زمین قابل کشت داریم که به علت کم آبی فقطه از دو میلیون هکتار آن استفاده می‌کنیم. اگر ما چند بند بزرگ ذخیره آب بالای دریای مثلاً هلمند، آمو، لوگر، کنر، پنجشیر و ... بسازیم و تمام خاک‌های طلائی و حاصیل خیز خود را زیر کشت بگیریم، بیست و شش میلیون افغان می‌تواند صاحب زنده گی آباد، آرام و آزاد شوند.

امان معاشر: ثروتهای زیر زمینی و روی زمینی کشور از همین حالا مورد دستبرد و تجاوز و سوءاستفاده بیباکانه قرار گرفته است. آیا پارلمان کشور کجا تشریف دارد؛ مگر در خواب عمیق فرو نرفته است؟

رمضان بشردوست: طبق تحقیقات و پژوهش‌های که در سال ۱۳۸۲ توسطه انجنیران افغان وآمریکا منتشر شد درحدود چهار صد نوع معدن در افغانستان وجود دارد اما تا امروزازهیچکدام شان استفاده مسلکی، علمی وملی نشده است. بعضی ازین ثروت‌ها پنجا و حتی شصت سال قبل کشف شده اما تا امروز دست نخورده باقی‌مانده است. اگرما فقطه از چند قلم ثروت خود مثل مس لوگر، آهن حاجیکک بامیان، گازوتیل سرپل و شبرغان، یورانیوم هلمند استفاده مسلکی، علمی وبه نفع ملی کنیم، سطح زنده گی مردم افغانستان در مدت کوتاه ازسطح زنده گی کشورهای منطقه بالا رفته و با کشورهای پیشرفته مقایسه خواهد شد. لازم به تذکر نیست که کشورهای خلیج فارس با یک ثروت (تیل) دارای سطح زنده گی بالا هستند در حالیکه ما چهار صد نوع ثروت داریم اما گرسنه هستیم.
البته استفاده از آب‌ها، که من نام آن را طلای آبی، و از معادن، که من نام آن را طلای خاکی گذاشته‌ام، نیاز به دالر، یورو و افغانی ندارد بلکه نیاز به رهبران متقی، متعهد و متخصیص دارد.

امان معاشر: وکلای با احساس پارلمان که شما نمونه بارز از آنها یید، چرا فرکسیون قوی را غرض تحکیم حاکمیت ملت ایجاد نمی‌کنند که از حرکات نادرست دولت و تیم زور گوی حاکم جلو گیری نمایند.

رمضان بشردوست: لطفاً به من نام وآدرس چند وکیل با احساس را بدهید: وکلای که منافع شخصی، قومی، تنظیمی، لسانی خودرا درعمل ونه در شعار قربانی منافع ملی کنند. اکثر مردم افغانستان یک بایسکیل ندارند اما به اندازه که موترهای لوکس چند صد هزاردالری در پارلمان افغانستان است در پارلمان آمریکا وکانادا نیست. معاش معلول، معیوب وبازمانده شهید یکهزار وپنجصد افغانی (در حدودسی دالرآمریکایی) و معاش معلمین ومامورین درحدود پنجهزار افغانی (تقریباً صد دالر) است اما معاش وکلا وسناتوران یک لک وهشتاد هزار افغانی (چیزی کم چهار هزار دالر) است. هروقتی که من براساس ماده ششم قانون اساسی که عالت اجتماعی را یکی از مکلفیت‌های دولت (پارلمان، حکومت، قوه قضایه) میداند وبر اساس عدالت اجتماعی اسلام ورویش وعمل خلفای راشدین پشنهاد تعادل در معاشات را می‌کنم تمام وکلا یا سکوت می‌کنند ویا من را دیوانه معرفی می‌کنند. در اینجا است که این کلام رسول خدا معنی عمیق خودرا نشان می‌دهد: بزرگترین جهاد، جهاد علیه نفس است. شما از طریق رسانه‌ها شاهید هستید که تمام سعی وتلاش شان خفه کردن صدای من است اما وقتی من مقاومت می‌کنم ومیخواهم صدای بی صدا یان، درد ورنج اکثریت خاموش، خواسته وآرمان‌های ملت را منعکس کنم، بارها من را از تالار ولسی جرگه واز جلسه عمومی توسطه نیروهای امنیتی به زور خارج کرده‌اند اما یک وکیل صدای خود را بالا نکرده. آنها در قیصه و غصه خود هستند.
البته باید تذکرداد که اگر من بین وکلا یار و یاور نداریم این به این معنی و مفهوم نیست که مردم افغانستان یار و یاور من نیست. به عکس همینکه من بدون پول و پلو، بدون دالر، یورو، پوند، تومان، کلدار، روبل، ین، دینار و ... رای مردم را دارم، این خود ثابت می‌کند که بین مردم و زمامداران چه در پارلمان و چه در حکومت فاصیله زیاد وجود دارد. من معتقد هستم که از بیست و شش میلیون مردم افغانستان فقط در حدود پنجصد آن منافع ملی را قربانی منافع شخصی، قومی، تنظیمی، سمتی، لسانی و مذهبی خود می‌کنند.

فرستنده مصاحبه: امان معاشر، خبرنگار مجلهٔ زن کانادا.

منابع:
۱. www.bashardostan.com
۲. http://amanmaosher.blogspot.ca/2012/03/blog- فروش معادن کشور حنجری کشور خنجری در سینهٔ ملت post_3530.html
۳. 
مصارف یک شب شهزادهٔ عریستان سعودی یک میلیون دالر با دخترانhttp://www.youtube.com/watch?v=qHXgK5i70mA
۴. http://www.youtube.com/watch?v=QBTIBrNjKoA&feature=related
کد مطلب: 18684
 


 
محمد اسحق از شبرغان
۱۳۹۱-۰۶-۱۱ ۱۱:۲۳:۰۰
به شخصیت محترم رمضان بشر دوست افتخار میکنم.اما چه کنم که از دستش چیزی ساخته نیست. بایک گل بهار نمیشود.خداوند حمایتش کند. (3554)
 
اسحاق امید
۱۳۹۱-۰۶-۱۱ ۱۱:۲۳:۰۰
اسحاق امید هستم فارغ اتحصیل صنف دوازدهم اما باوجود فقروتنگ دستی اکنون مهاجر ایرانم بعلاوه پیام من به وجود مقدس اقای بشر دوست باید بگو یم تو ادم نیستی بلکه فرشته ای من دوستدارت نسیتم بلکه عاشقتم زنده باد بشر دوست (8272)
 
Roohullah hakimi
۱۳۹۱-۰۶-۱۱ ۱۱:۲۳:۰۰
Salam khidmati jinob bashar dost umidwarem ki himayat tan az Taliban. Bayis Kuhn razi dar Afghanistan. Nashawad. Chara ki Taliban yag padidayi. Past dar jamia Afghanistan wa dunya hust. Wa Taliban hachgah. Dar qibali. Sulh nest. Balki k jinayati ra ki aqayanash bikhahad. Hanun tawr. Khahad kard. Lihaza shuma biyad ba Pakistan. Wa arabistan wa Iran. In masala ra Hal kunad. Ta ki dast anha. Az Afghanistan. Kotah nashawad. Man such ra dar Afghanistan. Imkan pazir. Na madanam. . (8917)
 
نام و نام خانوادگی
ایمیل