افغانستان و خشت بنای کج کنفرانس بن

کنفرانس بن در سال 2001م، فرصت طلایی و بزرگی برای مردم افغانستان فراهم ساخت تا با ایجاد یک ساختار درست فراقومی و ملی بر جنگ داخلی و بحران طویل المدت افغانستان مهر پایان گذاشته شود و مردم افغانستان سرنوشت خود را به دست بگیرد و با رأی خود زمامداران کشور خود را انتخاب نماید.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۹ حمل ۱۴۰۰ ساعت ۱۵:۴۰
افغانستان و خشت بنای کج کنفرانس بن
متأسفانه بعد از ایجاد کشوری به نام افغانستان مردم این سرزمین روز خوش ندیده اند و همواره قربانی جنگ قدرت مدعیان پادشاهی و حکومت، تبعیض و خشونت بوده اند. تنها زمانی که در این کشور جنگ نبوده و آرامش نسبی را دیده است از سال 1308 تا 1357ه‌ش، حدود 50 سال بوده و بس و در زمانهای دیگر درگیر
خشت کج بنای نظام نوین افغانستان در کنفرانس بن و تدوین قانون اساسی و کوتاه آمدن رهبران جبهه متحد به دلیل برقراری صلح و ثبات موجب جری شدن دیگران و تداوم بحران در افغانستان گردید و پایه‌های نظام نوپا را سست و لرزان نموده است بگونه‌ای که با اندک وزش بادی خطر سقوط آن چندان دور از ذهن نیست.
جنگ و نا امنی بوده است.
کنفرانس بن در سال 2001م، فرصت طلایی و بزرگی برای مردم افغانستان فراهم ساخت تا با ایجاد یک ساختار درست فراقومی و ملی بر جنگ داخلی و بحران طویل المدت افغانستان مهر پایان گذاشته شود و مردم افغانستان سرنوشت خود را به دست بگیرد و با رأی خود زمامداران کشور خود را انتخاب نماید.
اما صد افسوس که سنگ بنای نظام سیاسی افغانستان در کنفرانس بن کج گذاشته شد و به تداوم حکومت قومی مشروعیت بخشید. نقش مخرب زلمی خلیل زاد نماینده امریکا در کنفرانس بن و لابی‌گری او برای کنار زدن عبدالستار سیرت و انتخاب حامد کرزی پشتون تبار برای ریاست حکومت موقت به این بهانه که ریاست یک پشتون تبار ضامن ثبات و امنیت در افغانستان است در این تهداب کج بسیار پر رنگ بود.
تداوم جنگ در 20 سال گذشته و تقویت طالبان باطل بودن استدلال خلیل زاد را کاملا آشکار نمود و ریاست افراد پشتون تبار در زمان پس از کنفرانس بن نه تنها صلح و امنیت را برای مردم افغانستان به ارمغان نیاورد بلکه موجب تشدید و تداوم بحران و تقویت طالبان در این کشور شد.
تداوم حکومت قومی در افغانستان پس از بن و ادامه رفتار تبعیض آمیز در حق اقوام غیر پشتون و حذف تدریجی آنها از بدنه دولت و نهادهای دولتی و تلاش برای تضعیف زبان فارسی از یک سو و همسویی و همدردی با طالبان و تلاش در جهت تقویت طالبان موجب افزایش بی ثباتی و نا امنی و افزایش فاصله میان ملت و دولت گردید.
رفتارهای قوم گرایانه و مقدم داشتن منافع قومی بر منافع ملی از سوی حاکمان افغانستان و دامن زدن به مسایل قومی و تنش زا مثل تذکره الکترونیکی و تحمیل هویت قوم حاکم بر اقوام دیگر و رفتارهای دوگانه دولت در
رهبران جبهه مقاومت در نشست ترکیه نباید اشتباه کنفرانس بن را مرتکب شوند و تمام تلاش خود را برای ایجاد یک حکومت ملی و فرا قومی بر اساس رأی مردم و ساختار دموکراتیک به کار ببرند و تماشاگر تقسیم قدرت میان حکومت و طالبان نباشند.
برخورد با مفسدان و زور مندان و گشودن جبهات جنگ علیه مردمی که حامی دولت در 20 سال گذشته بوده همه و همه موجب فاصله گرفتن مردم از دولت و در نتیجه تضعیف دولت گردید.
اشتباهی که رهبران جبهه متحد و هیأت رم در کنفرانس بن مرتکب شدند تن دادن به خواست امریکا و نادیده گرفتن آینده افغانستان بود. هیأت رم و سران جبهه متحد نباید کوتاه می آمدند و در اجلاس بن باید یک ساختار ملی و غیر قومی برای افغانستان تعریف می شد که ضامن ثبات و امنیت دایمی برای مردم افغانستان باشد. ساختار قومی حکومت در سه قرن گذشته موجب افزایش تبعیض، بی‌عدالتی و در نتیجه بی‌ثباتی گردیده است.
خشت کج بنای نظام نوین افغانستان در کنفرانس بن و تدوین قانون اساسی و کوتاه آمدن رهبران جبهه متحد به دلیل برقراری صلح و ثبات موجب جری شدن دیگران و تداوم بحران در افغانستان گردید و پایه‌های نظام نوپا را سست و لرزان نموده است بگونه‌ای که با اندک وزش بادی خطر سقوط آن چندان دور از ذهن نیست.
اکنون که در آستانه خروج نیروهای خارجی از افغانستان قرار داریم ضعف حکومت بیشتر به چشم می خورد و ترس از فروپاشی حکومت و برگشت به عصر امارت اسلامی مردم را ناگران ساخته است.
اگر سنگ بنای نظام سیاسی افغانستان در کنفرانس بن کج گذاشته نمی شد و یک ساختار ملی و فراقومی به وجود می‌آمد و در 20 سال گذشته هم منافع ملی بر منافع
خواست اساسی مردم افغانستان ایجاد یک حکومت ملی فراقومی با ساختار دموکراتیک و مردمی است تا بتواند صلح و ثبات دایمی را برای مردم به ارمغان بیاورد و سالها جنگ، خشونت، ناامنی و تبعیض سیستماتیک پایان دهد.
قومی و زبانی ترجیح داده می‌شد و تقلب در انتخابات صورت نمی‌گرفت و رئیس جمهور براساس رأی مردم انتخاب شده بود و همه به رأی و ارادۀ مردم تمکین می‌کرد و به دلیل تعلقات قومی و زبانی طالبان احیا و تقویت نمی شد الان نیازی به مذاکرات دوحه و نشست استانبول نداشتیم و از خروج سربازان خارجی هم نگرانی نداشتیم و تن مان نمی لرزید.
به هرحال بر ماست ریخته شده نمی شود تأسف خورد و تداوم جنگ و خشونت در این 20 سال باید درس عبرتی بشود برای رهبران و دولت مردان ما که نشست استانبول به سرنوشت کنفرانس بن دچار نشود.
رهبران جبهه مقاومت در نشست ترکیه نباید اشتباه کنفرانس بن را مرتکب شوند و تمام تلاش خود را برای ایجاد یک حکومت ملی و فرا قومی بر اساس رأی مردم و ساختار دموکراتیک به کار ببرند و تماشاگر تقسیم قدرت میان حکومت و طالبان نباشند.
هرگونه مصلحت اندیشی و کوتاه آمدن در نشست استانبول در مورد ساختار نظام آینده کشور تاوان سنگینی برای مردم ما خواهد داشت و به تبعیض و بی عدالتی و انحصار قدرت تداوم خواهد بخشید.
خواست اساسی مردم افغانستان ایجاد یک حکومت ملی فراقومی با ساختار دموکراتیک و مردمی است تا بتواند صلح و ثبات دایمی را برای مردم به ارمغان بیاورد و سالها جنگ، خشونت، ناامنی و تبعیض سیستماتیک پایان دهد.
کد مطلب: 96054
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل