مذاکرات دوحه و بارقه‌های امید برای صلح

هرچند که پس از سالها خشونت، مسیر صلح چندان هموار نبوده و پر از سنگلاخ و مملو از پیچ و خم است و این دشواری‌ها رسیدن به صلح و موفقیت پروسه صلح را کند کرده است و روند صلح به کندی پیش می‌رود با این حال باز هم می‌توان به چند دلیل به چشم انداز صلح امیدوار بود.
تاریخ انتشار : شنبه ۱۵ قوس ۱۳۹۹ ساعت ۱۳:۱۶
مذاکرات دوحه و بارقه‌های امید برای صلح
پس از گذشت چند ماه از آغاز گفتگوهای دوحه برای صلح و توافق برسر کارشیوه مذاکرات، گامی به جلو برای صلح گذاشته شده و گفتگوهای صلح وارد مرحله اصلی گردید.
از سوی دیگر در کابل نیز پس از ماهها اولین جلسه رهبری شورای مصالحه ملی افتتاح گردید تا روند صلح را پیش ببرند و به این روند سرعت بخشند.
این دو اتفاق همزمان را اگر به دیده مثبت بنگریم می‌توانیم روزنه‌های هرچند کوچک برای آمدن صلح را ببینیم و به آمدن صلح خوشبین باشیم.
هرچند که پس از سالها خشونت، مسیر صلح چندان هموار نبوده و پر از سنگلاخ و مملو
مردم افغانستان از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب همگی خواستار صلح‌اند و اقوام ساکن در افغانستان هیچ مشکلی با هم ندارند و قرنها در کنار هم به صورت مسالمت آمیز زیسته اند و در آینده نیز دوستدار زندگی مسالمت آمیز درکنار هم اند.
از پیچ و خم است و این دشواری‌ها رسیدن به صلح و موفقیت پروسه صلح را کند کرده است و روند صلح به کندی پیش می‌رود با این حال باز هم می‌توان به چند دلیل به چشم انداز صلح امیدوار بود.
1. اراده سیاسی دولت افغانستان؛ دولت جمهوری اسلامی از بدو تأسیس خواهان برقراری صلح در کشور بوده و در  این راستا تلاش نموده و بارها از رهبران طالبان خواسته است که به روند صلح بپیوندد. دولت افغانستان برای موفقیت پروسه صلح امتیازهای زیادی به مخالفان داده است و پیش از شروع گفتگوهای صلح 5000 جنگجوی طالبان را از زندانهای دولت آزاد کرده و حسن نیت خویش را نشان داده است.
2. ارداه ملت افغانستان؛ مردم افغانستان پس از 4 دهه جنگ و خشونت خسته و درمانده شده اند و صلح را گمشده خویش می‌دانند. مردم افغانستان از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب همگی خواستار صلح‌اند و اقوام ساکن در افغانستان هیچ مشکلی با هم ندارند و قرنها در کنار هم به صورت مسالمت آمیز زیسته اند و در آینده نیز دوستدار زندگی مسالمت آمیز درکنار هم اند.
3. نرمش طالبان؛ با وجود سرسختی طالبان بر مواضع خویش و تأکید بر تداوم جنگ، حاضرشدن این گروه پشت میز مذاکره با امریکا و امضای توافق‌نامه صلح با ایالات متحده و حضور هیأت طالبان در قطر و مذاکرات دوحه نشان دهنده تغییر ولو اندک در دیدگاه طالبان است. طالبان هم پس از دو دهه جنگ به این نتیجه رسیده اند که با زور تفنگ و تداوم خشونت نمی‌تواند به اهداف خود و تصاحب قدرت در افغانستان برسند و شرایط افغانستان، منطقه و جهان نیز به نفع طالبان نبوده و برقراری مجدد امارت اسلامی در شرایط کنونی
دولت افغانستان برای موفقیت پروسه صلح امتیازهای زیادی به مخالفان داده است و پیش از شروع گفتگوهای صلح 5000 جنگجوی طالبان را از زندانهای دولت آزاد کرده و حسن نیت خویش را نشان داده است.
امکان پذیر نیست. به همین دلیل طالبان نیز می‌خواهند به روند صلح بپیوندند و با گسترش حملات و دست زدن به خشونت به امتیازات بیشتر در مذاکرات صلح دست یابند. بنابراین دولت افغانستان نیز با تقویت جبهات خط مقدم و نیروهای دفاعی مانع زیاده طلبی طالبان بشوند.
4. اجماع منطقه‌ای؛ کشورهای همسایه هم با وجود تضاد منافع به این نتیجه رسیده اند که به درازا کشیدن جنگ و طولانی شدن بیشتر به نفع این کشورها و به نفع صلح و ثبات منطقه نخواهد بود زیرا طولانی شدن بحران افغانستان هم مانع توسعه اقتصادی منطقه شده و هم می‌تواند نا امنی را به کشورهای همسایه بکشاند و این چیزیست که قطعا به نفع کشورهای منطقه نبوده و مورد پذیرش آنها نیست.
5. اجماع جهانی؛ از آنجا که بحران افغانستان جهانی شده و حتی کشورهای فرامنطقه‌ای را درگیر کرده است و پای ایالات متحده آمریکا و ناتو به این درگیری کشیده شده است و هزینه مالی و جانی برای این کشورها داشته است؛ طولانی شدن جنگ به نفع جامعه جهانی نیز نخواهد بود و این کشورها هم حاضر نیستند بیش از این در جنگ افغانستان هزینه بپردازند و در تلاش‌اند تا به نحوی صلح در افغانستان که تضمین کننده منافع آنها باشد برقرار شده و پای خود را از این معرکه جنگ بیرون بکشند. 
این عوامل باعث می شود که به مذاکرات دوحه و روند صلح نگاه خوش‌بینانه داشته باشیم و بارقه‌های امید را در چشم انداز صلح مشاهده نماییم.
کد مطلب: 94875
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل