فقر فزاینده و هزینه های سنگین تبلیغاتی / عبدالشکور اخلاقی

تاریخ انتشار : سه شنبه ۳۰ سرطان ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۴۵
فقر فزاینده و هزینه های سنگین تبلیغاتی / عبدالشکور اخلاقی
با آغاز فعالیت های رقابتی نامزدهای ریاست جمهوری و نمایندگان شوراهای ولایتی، تمامی شهرهای کشور، حتی روستا ها و مناطق دور دست بصورت کلکسیون و نمایشگاهی از عکس ها و پوسترهای رنگی و پلاکارت های رنگارنگ درآمده است؛ برگزاری محافل و همایشی متنوع همراه با مصرف هزینه های سنگین و به اصطلاح وطنی پلوبادک های آنچنانی برای جلب توجه مردم، رنگ و فضایی کاملا متناقض بوجود آورده است.
این تناقض را در دو زمینه بوضوح می توان مشاهده کرد. زمینه نخست اینست که تمامی کاندیداها شعار و اولویت های خود را رفع فقر اقتصادی جامعه و ایجاد فرصت های شغلی اعلام داشته و بصورت جدی و خشم آلود بر بی نتیجه ماندن و یا هدر رفتن کمک های بین المللی و فساد اداری و سیاسی و اقتصادی حکومت معترض اند. زمینه دیگر واقعیت های عینی و عریان جامعه است. واقعیت جامعه چنان است که فقر و بیچارگی را به فجیع ترین شکل آن خود را نشان میدهد. بیکاری و فقر فزاینده آن چنان در جامعه گسترده است که بسیاری از خانواده ها پس از ماهها یک لقمه گوشت و یا خوراکی مناسب برای شان میسر نمی شود. گزارش های نشر شده حاکی از آن است که در مناطق دور دست مردم از فقر و تنگدستی برای زنده ماند به خوردن علف و گیاه روی آورده اند. تمام امکانات اقتصادی جامعه در اختیار مطلق یک اقلیت کمتر از ده فیصد جامعه قرار گرفته است؛ اما فقر و تنگدستی برای بیش از نود درصد جامعه توزیع شده است. این یکی از تلخ ترین دست آوردهای سیاست های ناسنجیده و اقتصاد چپاول گرایانه آزاد در افغانستان می باشد.
بدون شک مسئله رقابت های انتخاباتی یک امرطبیعی و پذیرفته شده می باشد. انتخابات بدون رقابت سیاسی مفهوم و واقعیت پیدا نمی کند. اما آنچه مهم به نظر می رسد اینست که تبلیغات و رقابت های انتخاباتی بایستی متناسب با واقعیت جامعه باشد. در غیر این صورت صداقت و اعتماد مردم به نامزدها بوجود نخواهد آمد.
اینک که جامعه ما برای برگزاری دور دیگری از انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی آمادگی می گیرد، اهتمام به این موضوع با رعایت ضوابط قانونی و معیار های اخلاقی و تعهد برای افغانستان یک گام تعیین کننده و مبارک دانسته می شود. افغانستان فقط از طریق تجربه راههای مسالمت و هم پذیری قادر خواهد بود که به تدریج زندگی صلح آمیز را درک نموده و بسوی آینده درخشان حرکت نماید. انتقال آرام قدرت و یا مدیریت جامعه با توسل به شیوه انتخاباتی که در قانون اساسی ذکر شده است همه در جهت استقرار ثبات در جامعه، ترقی کشور و استحکام و مشروعیت نظام سیاسی می باشد. سالها جنگ و خشونت نشان داد که از خصومت و حذف کتله ها و تضادهای قومی و منطقه ای جز ویرانی و تباهی هیچ دست آورد دیگری دربر نخواهد داشت. صلح نسبی که درهفت سال گذشته برکشور حاکم بود نشان داد که افغان ها با صرف نظر نمودن از تنش و تضاد، راه ها و گزینه های مناسب و صلح آمیز دیگری نیز برای زندگی کردن در اختیار دارند. آنچه اینک مهم به نظر می رسد اینست که این گزینه ها و راهها بخوبی شناخته شده و مورد استفاده قرار گیرد. همانطور که گفته شد موضوع "انتخابات" یکی از گزینه ها و راههای سالم برای سیاست و اداره کشور و تحکیم وفاق اجتماعی محسوب می گردد.
باید هوشیار بود که هم چون گذشته از موضوع ها و مفاهیم سازنده بهره برداری های نامناسب صورت نگیرد؛شیوه و پدیده شوم که متاسفانه هم اکنون نشانه های از آن در سطوح و عرصه های مختلف بویژه در مسئله انتخابات مشاهده می شود. برخوردها و شیوه های غلطی که هم از سوی برخی نامزدها و طرفداران شان صورت می گیرد، ذهنیت جامعه نسبت به حضور در انتخابات و نتایج آن دچار تردید می سازد. در سطور بالا از لابلای صدها تشویش و دل نگرانی ها و تخطی های اخلاقی و اجتماعی که دررابطه با انتخابات و رقابت های انتخاباتی صورت گرفته است فقط به یک مورد آن اشاره گردید.
اگر نامزدهای محترم از هم اکنون به شعارها و تبلیغات خود اعتنا ننموده و همدردی و هم خوانی نداشته باشند، در فردای پس از انتخابات و احیانا در هنگامی که برنده انتخابات باشند چه تضمینی وجود دارد که به مسئولیت و رسالت خود یعین صیانت از آراء و خواست مردم عمل نمایند؟ آیا در جامعه ای که فقر و فلاکت از سروروی آن می بارد، بیچارگی و سرگردانی همه راههای چاره اندیشی را بر مردم گرفتارشده را مسدود نموده است، روی آوردن به مصارف و هزینه های سرسام آور وسنگین تبلیغاتی ازلحاظ عقل، شرع و حتی تظاهراجتماعی و سیاسی قابل توجیه می باشد؟ آیا بهتر نیست که این هزینه های سنگین را برای آبادانی و بازسازی یک قریه، محل و ده به مصرف برسد؟ یک برآورد سطحی نشان میدهد که اگر هرنامزدی اندکی از مصارف بی رویه خود داری نموده و آن را درمجاری درست و سازنده بکار ببرد در مجموع سرمایه عظیمی برای اجرای پروژه های سازندگی انباشته خواهد شد.
سخن آخر اینست تا زمانی که مجموع نخبگان و افراد جامعه ما به چنین رشد و تعهدی دست نیابند نباید انتظار داشت که از فرصت های پیش آمده و از ظرفیت های داخلی و بین المللی برای ترقی و پیشرفت کشور استفاده بتوانند.
عبدالشکوراخلاقی
کد مطلب: 8026
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل