کرزی به دنبال پلان B / آیا کرزی به دنبال جایگزینی ایران و هند به جای آمریکا است؟

تاریخ انتشار : شنبه ۲۶ دلو ۱۳۹۲ ساعت ۱۳:۱۷
کرزی به دنبال پلان B / آیا کرزی به دنبال جایگزینی ایران و هند به جای آمریکا است؟

















به گزارش پیام آفتاب، سایت تحلیلی دیپلمات که در زمینه اخبار آسیا-اقیانوسیه فعال است، روز گذشته در مقاله‌ای نوشت که کرزی به دنبال یافتن پلانB برای افغانستان است، بدین معنی که به جای امضای پیمان امنیتی با آمریکا، به دنبال یافتن یک راهکار جایگزین از میان قدرت‌های منطقه،‌ برای حمایت از افغانستان می‌گردد.
به نظر می‌رسد این راهکار جایگزین که از سوی کرزی انتخاب شده است، عقد پیمان‌های امنیتی و بلند مدت و همکاری با کشورهایی مانند ایران و هند است.
نویسنده هندی این مقاله (Rajeev Agarwa) به عنوان کارشناس مسائل غرب آسیا و افغانستان، با تحلیل دقیقی از مسائل منطقه،‌ سه دلیل اساسی را برای گفته‌های خود مطرح کرده است.
ترجمه این مقاله را در ذیل مطالعه می‌کنید:
 
امسال یک سال واقعا برجسته برای افغانستان می‌باشد. پس از یک دهه جنگ در افغانستان، این کشور اکنون در حال عبور به عصری جدید می‌باشد، عصری که در آن امید به آشفتگی کمتر، صلح فراگیر، ثبات و رشد برای این کشور مورد انتظار است.
در طول سال آینده افغانستان به سوی برگزاری انتخابات ریاست جمهوری و انتقال قدرت و همچنین جایگزینی امنیتی همزمان با عقب نشینی کامل نیروهای امنیتی بین المللی و تفویض اختیارات آنها به نیروهای افغان پیش می‌رود.
در حالی که پروسه سیاسی این انتقال قدرت در حال انجام است و به نظر می‌رسد تحقق آن برای افغان‌ها چیزی فراتر از مرزهای داخلی این کشور و وابسته به خارج از آن می‌باشد، این انتقال قدرت در بردارنده کلید امنیت افغانستان در آینده می‌باشد.
نکته بحرانی در این زمینه امضای معاهده دوجانبه امنیتی افغانستان با آمریکا است. اگرچه این پیمان، نهایی شده و توسط لویه جرگه این کشور به تصویب رسیده است، امید به امضای این معاهده از سوی رئیس جمهور کرزی بعید به نظر می‌رسد، و این مسئله باعث ناامیدی بیشتر واشنگتن شده که پیشتر اخطار اعمال «گزینه صفر» را به افغانستان داده بود. با وجود این بن بست ایجاد شده که حل شدن آن بعید به نظر نمی‌رسد، کرزی به دنبال مطرح کردن یک انتخاب دیگر موسوم به پلان B است.
در این میان شاید ایران و هند نقش مهمی برای بازی کردن در این طرح داشته باشند. با توجه به روند رو به رشد افزایش منافع استراتژیک این دو کشور در افغانستان در ماه‌های گذشته،‌ این دو کشور می‌توانند به خوبی برای افغانستان یک تاسیسات مهم حیاتی برای دوران انتقال و عدم قطعیت پیش رو ارائه دهند.
وقایع ماه‌های گذشته بیانگر سه رشته مهم سیاسی می‌باشد.
اول اینکه کرزی تمایلی برای امضای پیمان امنیتی دوجانبه، حداقل تا زمان برگزاری انتخابات سال 93 ندارد و به دنبال معاملات بزرگتر است.
دوم، سفرهای کرزی و وزرایش به هند و ایران در ماه‌های گذشته، به وضوح با هدف جلب حمایت در شرایطی است که حمایت نظامی آمریکا، در حال دور شدن از افغانستان است.
و سوم اینکه کرزی اکنون شروط خود را برای مذاکره با طالبان کنار گذاشته و وارد مذاکرات مستقیم با طالبان شده است، در حالی که آمریکا هیچ گونه نقشی در این مذاکرات نداشته است.
بنابراین با توجه به تمام این موارد ایران وهند می‌توانند نقش کلیدی داشته باشند.

 

سفر کرزی به هند و ایران را در ماه گذشته در نظر بگیرید. هر دوی این بازدیدها درست پس از تصویب پیمان امنیتی توسط لویه جرگه، و به شکل جالبی درست پس از مذاکرات ایران و گروه 5+1 با سرکردگی آمریکا و دستیابی به توافق موقت روی موضوع هسته‌ای ایران صورت گرفت. این در حالی است که در ایران، کرزی توانست جلب حمایت کند و رئیس جمهور روحانی اذعان داشت که : « ما در مورد تنش‌هایی که منتج از حضور نظامیان خارجی در منطقه است نگران هستیم، و معتقدیم که تمامی نیروهای خارجی باید منطقه را ترک کرده و تامین امنیت افغانستان به مردم این کشور واگذار شود».
این اتصال به ایران، نشاندهنده حمایت این کشور از کرزی است. این دو کشور همچنین موافقت کردند که یک «پیمان دوستی و همکاری» امضا کنند که در بردارنده جنبه‌های همکاری‌های سیاسی و امنیتی و توسعه اقتصادی است. این پیمان تکمیل کننده توافقنامه‌ای است که پیشتر در آگوست گذشته در مورد امنیت و مرزها میان افغانستان و ایران امضا شده بود.
بلافاصله پس از سفر ایران، سفر کرزی به هندوستان در 13 دسامبر، نه تنها منتج به تحکیم حمایت هند از افغانستان شد، بلکه به تقاضای حمایت بیشتر تسلیحاتی هند از افغانستان شد.
در سفر قبلی کرزی به هند در ماه می 2013،‌ وی تقاضای حمایت‌های تسلیحاتی شامل ادوات نظامی سنگین و غیر سنگین از جمله توپخانه، هلیکوپتر و تانک‌های زره دار را با هندوستان مطرح کرد.
کرزی در سفر ماه دسامبر خود، علاوه بر تکرار خواسته‌های پیشین خود، خواستار حمایت فعال هند از نیروهای امنیتی افغانستان(ANSF) در برابر طالبان پس از 2014 شد.
در مقابل، هندوستان هم اعلام کرد که به تعهدات خود مبنی بر تعمیق همکاریهای دفاعی و امنیتی از طریق آموزش عالی افسرهای افغانستان در هندوستان، تامین تجهیزات و زیرساخت‌های مورد نیاز نیروهای امنیتی افغان و توسعه آموزش آنها پایبند است. در حالی که هند بر امضای پیمان استراتژیک با آمریکا تاکید کرد، اما از اعمال هر گونه فشار بر کرزی برای امضای آن خودداری کرده و تنها ابراز امید برای امضای پیمان نمود، اما اعلام کرد که به دنبال مداخله، تجویز و قضاوت در مورد سرنوشت این کار نیست.
در حالی که هند و ایران همواره گزینه های آلترناتیوی برای افغانستان بوده است، به نظر می‌رسد که کابل در ماه‌های گذشته تمایل بیشتری برای این گزینه‌های آلترناتیو نشان داده است. توافق هسته‌ای ایران، باعث بر طرف شدن برخی از موانعی شد که هند آن را سد راه تبدیل شدن ایران به یک راه حل مناسب برای افغانستان می‌دانست.
ملاقات مشاور امنیت ملی هند، «شیوشانکار منون» با «محمدجواد ظریف» وزیر خارجه ایران در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ، در تاریخ 1 فبروری و مذاکره در مورد پیشرفت‌های اخیر در افغانستان، معنی‌دار بود. این مذاکرات در خصوص همکاری ایران-هند در مورد وضعیت افغانستان،‌ خصوصا در مورد مسائل اخیر و شکاف‌های ایجاد شده میان آمریکا و کرزی بود. رئیس جمهوری ایران، حسن روحانی، تمایل دارد تا «علی شمخانی»، رئیس شورای عالی امنیت ملی این کشور را به زودی برای مذاکره در خصوص این مسئله به دهلی اعزام کند.
گزارش مذاکره مستقیم کرزی با طالبان، جواب مثبت هند را در مورد تقاضاهای کرزی برانگیخته و منجر به سفر قریب الوقوع وزیر خارجه هند به کابل در مارچ 2014 شده است.
به وسیله هندوستان، به عنوان دوست قابل اعتماد و همیشگی و ایران به عنوان همسایه بی واسطه و دارای تاریخ و فرهنگ مشترک، قطعا افغانستان در حال برنامه ریزی برای امنیت خود بعد از 2014 است.
با یا بدون امضای پیمان دوجانبه امنیتی(BSA) میان افغانستان و آمریکا، هند و ایران برای انتقال صلح آمیز افغانستان به دوره پس از 2014 نقش اساسی بازی می‌کنند و می‌توانند به عنوان پلان B برای این کشور به خوبی ایفای نقش کنند.
انتهای پیام/.
کد مطلب: 26410
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل