اوینینگ استاندارد چاپ لندن :پیروز نمی شویم؛ پول ها و سربازان را خرج افغانستان نکنید!

تاریخ انتشار : سه شنبه ۸ سرطان ۱۳۸۹ ساعت ۱۵:۱۳
اوینینگ استاندارد چاپ لندن :پیروز نمی شویم؛ پول ها و سربازان را خرج افغانستان نکنید!
نشریه اوینینگ استاندارد، چاپ لندن، در مقاله ای به قلم خانم "جامیما خان" از دولت بریتانیا به خاطر اصرار بر تداوم حضور سربازان انگلیسی در افغانستان، به شدت انتقاد کرده است.
 نویسنده این مقاله حضور نظامیان انگلیسی و غربی را در این کشور موجب تقویت هر چه بیشتر طالبان و القائده و نیز مشروعیت عملیات تروریستی آنان دانسته و به دولت بریتانیا توصیه کرده است که "هزینه کردن انسانها و پول در جنگی که در آن پیروز نمی شویم را متوقف کنید".
*****
هفته بد دیگری در افغانستان داشتیم. نه تن از  سرباز انگلیسی در آن جا کشته شدند که با چهار نفری که روز پنجشنبه گذشته کشته شده بودند ، هفته گذشته را به خونین ترین دوره از زمان آغاز عملیات در سال ۲۰۰۱ تبدیل کرد.
از شروع تهاجم نیروها به فرماندهی آمریکا در ۲۰۰۱، جمعا ۳۰۷ سرباز انگلیسی و نزدیک به ۳۳ هزار غیرنظامی افغانی کشته شده اند.
هفته پیش، شاهد اخراج ژنرال استلنی مک کریستال فرمانده نیروهای آمریکایی در افغانستان بخاطر اعتراض او به سیاستهای کشورش بودیم.
علیرغم خبرهای بد، دیوید کامرون نخست وزیر جدید ما همچنان "کاملا متعهد" به ماموریت نیروهای انگلیسی باقی مانده است. در واقع در همان هفته ای که جرج آزبورن وزیر خزانه داری انگلیس هشدار داد بسیاری از سازمانهای دولتی از جمله وزارت دفاع با کاهش ۲۵ درصدی در بودجه شان مواجه خواهند شد،  دیوید ریچارد فرمانده ارتش انگلیس صحبت از یک تعهد ۴۰ ساله در افغانستان می کند.
الان زمانی است که باید در مورد تعهداتمان در آن کشور ارزیابی دوباره ای بعمل آوریم. ما نمی توانیم جنگی را تحمل کنیم که ما را به هیچ کجا نمی رساند.
مسئله مالی اولین نکته است. تاکنون میلیاردها پوند از منابع مالی کشور در این راه هزینه شده است. اخیرا دولت افزایش مستمری فرزندان را ممنوع کرده تا سال ۲۰۱۵ معادل ۳ میلیارد پوند صرفه جویی کند.
توزیع غذای رایگان برای بچه های فقیر محدود شده تا ۱۲۵ میلیون پوند کمتر هزینه شود. کمک هزینه مسکن هم سالانه ۸/۱ میلیارد پوند کمتر شده است.
بااین حال در مدت باقی مانده از سال جاری، ۴ میلیارد پوند در جنگ اففانستان پول خرج خواهیم کرد. مجموع هزینه جنگی که همه متقاعد شده اند که غیر قابل پیروزی است و از هر ۴ انگلیسی، ۳ نفر با آن مخالف اند، تاکنون به ۱/۱۱ میلیارد پوند رسیده و این تازه بدون محاسبه حقوق نیروهای نظامی و هزینه درمان طولانی مدت مجروحان است.
این همه هزینه بی ربط تاکنون چه نتیجه ای ببار آورده است؟ در سال ۲۰۰۱ تهاجم به سرپرستی آمریکا که طالبان را سرنگون کرد، از حمایت بین المللی و یک هدف مشخص برخوردار بود: نابودی عوامل مسئول حادثه ۱۱ سپتامبر. تغییر رژیم بعدا به آن اضافه گردید.
اما حالا بعد از ۹ سال، ماموریت دقیقا چیست؟ آیا کسی با اطمینان می تواند بگوید ۹۰۰۰ سرباز انگلیسی در آنجا چه می کنند؟!
هر سیاستمداری جواب متفاوتی داده است. گوردون براون نخست وزیر سابق قبل از انتخابات اخیر انگلیس ادعا می کرد ما آنجا هستیم تا "امنیت خیابان های لندن را بیشتر کنیم". اما سقوط رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ مانع از حملات القاعده در مادرید در سال ۲۰۰۴ یا بمب گذاری های لندن در ۲۰۰۵ یا نقشه عملیات امسال در نیویورک نشد.
القاعده، دشمن اصلی غرب همچنان به عملیات در افغانستان و جاهای دیگر از پیشاور گرفته تا صنعا و برادفورد ادامه می دهد. اسامه بن لادن هم همچنان آزاد است.
طالبان همچنان قدرتمند و ذاتا بر اغلب افغانستان تسلط دارد اما از توانایی لازم برای این امر برخوردار نیست و بطور قابل بحثی عاجز از حمله به غرب می باشد. درعین حال، تداوم حضور نیروهای ناتو در افغانستان به آنها نیرو می بخشد. چرا که طالبان بدین ترتیب توجیه می کند که مبارزان افغانی برای نیروهای اشغالگر خارجی و دست نشانده های داخلی آنها به جهاد دست زده اند. کشته شدن هر غیرنظامی در جریان این درگیریها نیز به هدف آنان بیشتر کمک می کند.
در واقع، این جنگ، خیابان های لندن را ناامن تر کرده و به افراط گرا شدن جوانان مسلمان در غرب کمک کرده است. خیابان های لندن زمانی امن می شدند که ما نیروهای خود را از افغانستان بیرون می کشیدیم و بجای آن در نیروهای پلیسی، امنیتی و نظارتی در داخل و نیز تجهیز نیروی مخصوص جهت یافتن و حمله به اهداف مشخص در خارج از کشور هزینه می کردیم.
آندرو میچل وزیر توسعه انگلیس ماه گذشته در مصاحبه ای دلیل دیگری برای تداوم حضور نیروهای ما در افغانستان ارائه کرد. او گفت: "انگلیس موظف بود به ساختن یک دولت عامل در آن کشور کمک کند".
 اگر اینچنین باشد، چرا ما از دولتی حمایت می کنیم که طبق شاخصهای سازمان بین المللی شفافیت، دومین کشور فاسد در جهان در سال گذشته بوده که هیچ اقتداری هم در خارج از کابل ندارد؟
 تاریخ به ما می گوید تلاش برای روی کار آوردن یک دولت مبتنی بر دموکراسی، رعایت حقوق بشر، تساوی جنسیتی و احترام به قانون، به طور مایوس کننده ای ساده لوحانه می باشد.
لرد ماندلسون وزیر تجارت سابق انگلیس اخیرا به من گفت که این وظیفه اخلاقی ما بود که بخاطر دلایل انسانی و برای بهبود شرایط زنان افغانی در آنجا بمانیم. از طرف دیگر، لیام فاکس وزیر دفاع فعلی صریحا گفته که "انگلیس بخاطر آموزش دادن یک کشور در هم شکسته قرن سیزدهمی آنجا حضور ندارد". واقعیت آن است که ما خیلی خوش شانس بودیم اگر بعد از ۲۰ سال سرمایه گذاری برای ارتقاء وضعیت پلیس، دادگاهها، ارتش و ادارات آن کشور، آنها را تازه به سطح کشور همسابه، پاکستان، می رساندیم.
بخش روستایی در افغانستان در انزوا بسر می برد و نسبت به تغییر و اصلاح محافظه کاراست و در مقابل آن مقاومت می کند. ۸۰ درصد جمعیت بی سواد است. کشت خشخاش از سال ۲۰۰۱ بیش از ۳۰ درصد افزایش یافته است. بعد از ۳۰ سال جنگ هیچ زیرساختی باقی نمانده. جنگ ساختارهای اجتماعی را از بین برده و تنش های قومی را تشدید کرده است. ما هیچ تعهد اخلاقی نداریم کاری را انجام دهیم که تحقق یافتنی نیست. ما نسبت به سربازان و مالیات دهنده های خودمان متعهدیم.
به طور فزاینده ای در سطوح رسمی گفته می شود که ما بطور ساده، در جنگی اشتباه و در کشوری اشتباه شرکت کرده ایم. گوردون براون نخست وزیر سابق بعد از حملات تروریستی سال ۲۰۰۸ بمبئی گفت سه چهارم بدترین تحرکات تروریستی تحت بررسی در انگلیس با پاکستان که مجهز به بمب اتمی است ربط دارد و آن کشور را بعنوان "خطرناک ترین مکان در دنیا" توصیف کرد.
جنگ افغانستان در حال حاضر به مرزهای آن کشور با پاکستان کشیده شده است. سال گذشته ۴۷ حمله هوایی نیروهای آمریکایی در مناطق کوهستانی پاکستان، ۷۰۸ کشته برجای گذاشت که ۷۰۰ نفر آنها غیرنظامی بودند. آن حملات ، مشکلات مهاجرتی را دامن زد.
مطمئنا این امر به افراط گرایی و بی ثباتی در پاکستان هم کمک کرده است. تا سال ۲۰۰۲، چیزی به نام طالبان پاکستانی وجود نداشت و از حملات انتحاری حرفی زده نمی شد. اما سال گذشته ۱۱ هزار و  ۵۸۵ نفر  در آن کشور براثر حوادث تروریستی از جمله ۸۰ مورد عملیات انتحاری کشته شده اند.
در مدتی نه چندان دور، اسلام آباد، جایی که من سالهای زیادی در آن زندگی کردم، مکانی مطلوب برای دیپلماتهای خارجی به حساب می آمد. سرسبز، تمیز و امن بود. سال گذشته بمبی در ۱۰۰ متری منزلی که من قبلا در آن زندگی می کردم منفجر شد و ۴ انسان را کشت.
وقتی در آگوست گذشته به اسلام آباد سفر کردم، شهر را نمی شد دوباره شناخت. مجبور شدم از ۵ پست بازرسی که توسط مردان مسلح اداره می شدند، رد شوم تا به خانه دوستم بروم.
با هر معیاری، ماموریت ما در افغانستان تابه حالا شکست خورده و در آینده نیز موفق نخواهد بود. دشوار است چنین نتیجه نگیریم که دلیل واقعی که ما به این جنگ پول تزریق می کنیم، این است که کسی به سوال سخت تر جواب ندهد: "تمام این (جنگ) برای چه بوده است؟" تا زمانی که جنگ ادامه دارد، سیاستمداران می توانند مدعی باشند که "آنها (سربازان) بیهوده کشته نشده اند".
کد مطلب: 11291
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل